think Ποθ

Μια νύχτα που χάθηκαν τα άστρα

2009-10-13T11:34:00.004+03:00

Ήταν βράδυ σκοτεινό. Καθώς κοίταζες ψηλά, έλειπαν τα άστρα. Δίχως σύννεφα, ένας ουρανός καθαρός μα τόσο άδειος. Σίγουρα, ψάχνοντας σε σελίδες λογικής, θα βρεθεί η απάντηση που θα σου ακυρώσει τον ρομαντισμό.
Υπάρχει ένα βιβλίο μικρό. Χωράει στην πίσω τσέπη του παντελονιού και είναι αρκετά λεπτό ώστε να μη το αποχωριστείς ποτέ. Όμως ανόητος είναι εκείνος που βασίζεται στη γνώση για να προσποιηθεί πως δεν αισθάνεται.
Έτσι, προκειμένου να πορεύομαι με αλαζονεία, καιρό τώρα αποφάσισα να το καταχωνιάσω κάπου και να ξεχάσω πως υπάρχει. Σκεπάστηκε ίσως από πολλά άλλα μεγαλύτερα του. Μπορεί να κρύβεται στον πάτο του συρταριού με τις κάλτσες. Ή έχει μετατραπεί σε κουβέρ, κάλυμμα σε κάτι άθλιες κούπες του τσαγιού, χωμένες στο βάθος του ντουλαπιού, που η κακογουστιά τους δε μου επιτρέπει να τις τρατάρω ούτε στον χειρότερο επισκέπτη.
Σημασία έχει ότι το μικρό εκείνο βιβλίο υφίσταται, το έχω πιάσει στα χέρια μου όμως δε τόλμησα μέχρι σήμερα να το διαβάσω ενδελεχώς. Υπάρχει ακόμα κρυμμένο, αναμένει τη στιγμή που θα αθετήσω το λόγο μου, θα το ανακαλύψω εκ νέου και θα αναζητήσω τη σοφία του.
Ποιος ξέρει, ίσως στον πρόλογο να γράφει προφητικά πως εφόσον κανείς αντιληφθεί τη χρησιμότητά του, το απορρίπτει πεισματικά. Διστάζει να συγχρονιστεί με το πεζό του ύφος. Ευελπιστεί πως παρά τις απαντήσεις, εκείνος θα συνεχίζει να υποκρίνεται τυλιγμένος με τη θερμή άχνα των πιο γλυκών του φαντασιώσεων. Όμως χωρίς τη βούληση να το ξεφορτωθεί, επιμένει στο ένστικτο. Έστω και έπειτα από μακρύ διάστημα, ικανό για να ξεχαστεί η κρυψώνα, θυμάται καθαρά πως κάπου βρίσκεται λησμονημένο από τον χρόνο.
Πιθανό να εθελοτυφλεί με αντάλλαγμα τα συναισθήματα…
Βήματα προτού επιστρέψω απόψε, κοίταξα κλεφτά τον σκοτεινό ουρανό. Όσο μου επέτρεπε η σέλα και το τιμόνι. Είχε ενδιαφέρον ,πόσο έντονα με παρέσυρε η εικόνα σου, δίχως το δεκανίκι ενός ποτού. Ήσουν εκεί τόσο αβίαστα που τρομαγμένος διαπίστωσα ότι μάλλον οι σκόρπιες λέξεις κάποιου παλαιότερου παραληρήματος, ενδεχομένως αποκτούσαν υπόσταση ουσιαστική.
«Μου λείπεις» και «σε σκέφτομαι», οι μαγικές φράσεις κάθε ανθρώπου έμπειρου να επικοινωνήσει. Ψεύτικες μα βολικές, τη δεδομένη στιγμή έμελλαν να είναι το μόνο που έβγαινε, ορφανές από αίτιο για να στις μοιραστώ.
Προσπάθησα στην κάθε στροφή, μπορεί και στην ευθεία ανοίγοντας το γκάζι. Μήπως οι εμμονές πέσουν στην άσφαλτο και συνεχίσω απαλλαγμένος ως το κρεβάτι μου. Σε κάθε απόπειρα και μια ματιά προς τα εξαφανισμένα άστρα, χωρίς αποτέλεσμα.
Αναζητούσα το δεδομένο και ανησυχούσα για το απρόσμενο. Είμαι βέβαιος πως άλλοτε ίσως να παζάρευα μόνος για αυτή τη κατάσταση. Να εκλιπαρούσα για το είδωλό σου στις σκέψεις και τα όνειρα. Με αντάλλαγμα του σύμπαντος το φως, όπως θα αποτυπωνόταν σε ποιηματάκι ημερολόγιου τοίχου.
Όμως όχι έτσι.
Συνήθιζα να μοιράζομαι μαζί σου, πως θα ήσουν πρότυπο έρωτα. Αυτός που κάποτε θα με έφτανε στο ιδανικό σημείο να ταξιδεύω σε κόσμους παράλληλους, ψελλίζοντας μοναχά το όνομά σου. Δυο συλλαβές, άλλη διάσταση.
Χάθηκαν τα άστρα και ζούσες μέσα μου, αυτά ήταν τα δεδομένα. Ουδέποτε περίμενα μια τόσο άδικη αγοραπωλησία. Μάλλον για παράφορη εξαπάτηση μιλάμε μιας και δε φαινόσουν πουθενά.
Ήξερα πως δεν ήσουν μακριά, καθόλου απίθανο να έκανες το ίδιο. Κοίταζες και απορούσες ενώ σε προβλημάτιζε κάτι διαφορετικό. Ειλικρινά δε με ένοιαζε τι ακριβώς ήταν αυτό.
Η απάντηση θα βρισκόταν εγγύτερα από ένα τηλεφώνημα.
Μπήκα στο σπίτι, πάτησα όλους τους διακόπτες για να ξεχάσω το βαθύ σκοτάδι που με συνόδεψε ως τη πόρτα. Ήταν αργά μα είχα ένα μοναδικό σκοπό. Να ξετρυπώσω το παραμελημένο βιβλιαράκι.
Θα θυμώσεις, το γνωρίζω. Συμφωνείς περισσότερο από τους υπόλοιπους. Πως είναι ανήθικο να εκμαιεύσεις απαντήσεις αναζητώντας μια μελανωμένη σελίδα. Μια σελίδα που λανθασμένα μπορεί να μας ορίζει τη ζωή.
Όμως ήταν τόσο απεγνωσμένη η ανάγκη να μάθω τι σου συμβαίνει, που διέγραψα αρχές και πεποιθήσεις. Μια εξαίρεση για να βρεθώ πλάι σου, έστω νοητά.
Έπρεπε να ήσουν εκεί, είχε ηττηθεί πρώτα η μνήμη και έπειτα η αξιοπρέπεια. Έψαξα στις στοίβες, έλεγξα τα συρτάρια και σήκωσα τις αραχνιασμένες κούπες του τσαγιού.
Πουθενά, το γαμημένο βιβλιαράκι δεν ήθελε να βρεθεί.
Άνοιξα το παράθυρο και έμεινα εκεί. Χάζευα το είδωλό μου στην αυλή καθώς φυσούσα τον καπνό. Εκνευρισμένος από την αποτυχημένη αναζήτηση, κοίταξα ξανά προς τον ουρανό.
Αισθάνθηκα μόνος και αδικημένος. Λείπατε όλοι. Πείσμωσα και έμεινα έτσι. Ενάντια σε κάθε λογική, διαμαρτυρήθηκα σιωπηλά. Δε μετακινήθηκα καν. Άναψα και δεύτερο τσιγάρο, δεν θα τα παρατούσα μέχρι να καταλήξω κάπου.
Όταν δεν έβλεπα τα αστέρια, προσπαθούσα να θυμηθώ που έβαλα εκείνο το μικρό βιβλίο. Η μνήμη δε φιλοτιμήθηκε να επανέλθει και έτσι επέστρεφα στο είδωλο και κολλούσα στη κίνηση των δακτύλων.
Ήσουν τόσο ζωντανή μέσα μου που κόντεψα να πιστέψω πως σύντομα θα εμφανιζόταν η σκιά σου. Θα μου πετούσες το τσιγάρο από το χέρι, θα με έσπρωχνες προς τα πίσω και θα εξαφάνιζες το φως απ’ την αυλή, κλείνοντας τη κουρτίνα.
Τίποτα δε συνέβη, αλλά αμετανόητος δε τα παρατούσα.
Θυσίασα τον ύπνο μου για χάρη ενός ονείρου.
Το πρωινό φως εξουδετέρωσε τον λαμπτήρα που συνέχισε να καίει άσκοπα. Άκουγα τα πρώτα αυτοκίνητα να κυριεύουν τα σιωπηλά δρομάκια μέχρι που ο ήχος της μηχανής τους περνούσε βιαστικά μπροστά μου.
Δεν έμαθα γιατί τα άστρα δε φάνηκαν τη νύχτα που μας πέρασε.
Ούτε μπορώ να εξηγήσω γιατί ξέφυγες από το υποσυνείδητο και κατέλαβες τις σκέψεις μου.
Θα ήθελα όμως να μάθω τι σε προβλημάτιζε εκείνη την περίεργη βραδιά.
Ξέμεινα, από τσιγάρα, αυτή είναι η μόνη αλήθεια.
Όχι όμως από την παρουσία σου, δεν έχω πάψει να σε σκέφτομαι έκτοτε.
Ίσως να πρόκειται για μια ψυχικά ανθυγιεινή συμπεριφορά. Κάτι αθεράπευτα απλό σαν έναν έρωτα ή κάτι γραφειοκρατικά περίπλοκο σαν την εισαγωγή μου σε κάποιο ίδρυμα.
Στο βιβλιαράκι μάλλον θα υπάρχουν εξηγήσεις για τη κατάστασή μου. Υποσχέθηκα πως θα δοκιμάσω ξανά, μήπως και το ανακαλύψω. Τώρα που σου γράφω, υποτίθεται κάνω διάλλειμα, μα δε πρόκειται να τα παρατήσω ώσπου να διαβάσω τις περιβόητες εκείνες γραμμές.
Αλήθεια, θα είσαι σε θέση να μου εξηγήσεις γιατί χαθήκαν τα άστρα;
Σε αφήνω κάπου εδώ. Περιμένω να μιλήσουμε από κοντά.
Μέχρι τότε, σε τρία πράγματα πρόλαβα να καταλήξω.
Πρώτο, καπνίζω πολύ.
Δεύτερο, ο χρόνος φέρνει τις απαντήσεις.
Τρίτο, σε αγαπώ.
Μάλλον...
Καλημέρα.

Έχει σημασία

2009-10-08T12:29:00.003+03:00

Των σπίρτων εποχές

2009-09-28T14:53:00.002+03:00

Ο κόσμος που σου έφτιαξα
πια ζώνεται στις φλόγες.
Στο δέντρο κούνια κρέμασα,
μα του έβαλες φωτιά...
Στο βάθος φαίνεται καπνός,
νοστάλγησα τις μέρες
εκείνες που με έστελνες
για να σου βρω δυο σπίρτα.
Το ένα το ’χες για αρχή
και φώτιζες το μέρος...
Μια λάμψη που θα ζήλευε
με τ’ άστρα ουρανός.
Στη πλάνη που μου έστησες
αμέλησα τα πάντα...
ξεχνώντας πως σου έμεινε
το δεύτερο σβηστό.
Μέχρι που έφτασε η στιγμή,
λαμπάδιασε ο τόπος,
από μακριά κοιτούσαμε
να λείπουν οι αφορμές
εκείνες που θα λέγαμε
αν έφτανε ο χρόνος
στους φίλους να μοιράζαμε
των σπίρτων εποχές.

Στο Κουρδιστάν

2009-08-11T10:44:00.003+03:00

Το Κουρδιστάν υπάρχει!
Δεν αποτελεί φανταστικό μέρος του κόσμου της Φακίνου, όταν επέλεξε να συνεχίσει την κλασσική Τενεκεδούπολη. Σ’ έναν σύγχρονο χάρτη δε θα εντοπίστε πουθενά αυτή τη χώρα, ούτε στο παρελθόν αλλά ούτε και στο κοντινό μέλλον.
Ίσως επειδή οι Κούρδοι είναι από τους ελάχιστους λαούς, που παρά την ύπαρξή τους από την αρχαιότητα, σε καμία περίοδο της πλούσιας ιστορίας τους δεν έζησαν ημέρες ανεξαρτησίας, μόνιμα υποδουλωμένοι και διασκορπισμένοι σε ονομαστά βασίλεια της ευρύτερης περιοχής της Μεσοποταμίας.
Απόγονοι διαφόρων ένδοξων αρχαίων λαών, οι Κούρδοι αναγνωρίστηκαν ως εθνότητα ουσιαστικά στα τέλη του 10ου αιώνα μ.Χ, την περίοδο άνθησης του Βασιλείου του Ισλάμ, ένα από τα σημαντικότερα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ο Σαλαντίν, ο αποδεδειγμένα χαρισματικότερος ηγέτης εκείνου του βασιλείου ήταν κουρδικής καταγωγής και θεωρείται από τους ίδιους ως η κορυφαία μορφή του ιστορικού πολιτισμού τους.
Ήταν εκείνος που διακόνεψε τον λόγο του Προφήτη Μωάμεθ έως τις αφρικανικές ακτές του Ατλαντικού και τη Ιβηρική χερσόνησο. Εξισλάμισε το μεγαλύτερο μέρος του αραβικού και όχι μόνο κόσμου. Μετέτρεψε μια περιοχή νομαδικών φυλών και ξεπεσμένων αυτοκρατοριών στη πολιτισμική και επιστημονική κοιτίδα του τότε γνωστού κόσμου, πολύ πριν την ευρωπαϊκή Αναγέννηση.
Αρκετές σύγχρονες ανακαλύψεις βαστούν από τότε, ιδιαίτερα στις θετικές επιστήμες. Το βασίλειο του Ισλάμ ηττήθηκε, όχι από τους Σταυροφόρους στους Αγίους Τόπους αλλά ούτε από τις ανίκητες στρατιές των Μογγόλων στην ανατολή. Ήταν η μεταστροφή στον φονταμενταλισμό που ουσιαστικά στέρησε από τους Άραβες τη παντοκρατορία.
Έκτοτε, οι Κούρδοι αποτελούσαν αγκάθι σε κάθε αυτοκρατορία και σε κάθε βασίλειο. Άλλοτε επειδή τους εκτόπισαν και άλλοτε επειδή αναζητούσαν ευνοϊκότερες συνθήκες διαβίωσης, συγκεντρώθηκαν σε μια περιοχή που σήμερα περιλαμβάνονται εδάφη της Τουρκίας, του Ιράκ, της Συρίας και του Ιράν.
Δεν άλλαξαν πολλά πράγματα από τότε. Κανείς δεν ήθελε τους Κούρδους, ή μάλλον κανείς δεν επιθυμούσε να αποκτήσουν δύναμη, μιας και ήταν βέβαιο πως θα επεδίωκαν δικαίως την ανεξαρτησία τους με τη πρώτη ευκαιρία.
Αμέτρητα παραδείγματα όπου οι Κούρδοι εκμεταλλεύτηκαν καταστάσεις σε μια από τις παραπάνω χώρες για να διεκδικήσουν την αυτονομία τους. Όμως μέχρι τώρα, από την δεκαετία του εξήντα και έπειτα, όλες οι προσπάθειες ήταν ανεπιτυχείς. Συνήθως καταπνίγονταν στο αίμα αμάχων με μεθόδους άνανδρες και καταδικαστέες. Κάθε απόπειρα επέφερε επιπλέον περιορισμούς σε ένα λαό που δε θα πάψει μάλλον ποτέ να διεκδικεί το αυτονόητο.
Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα κατά τη διάρκεια του έντονου και ψυχροπολεμικά κατασκευασμένου πολέμου Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του ογδόντα. Όταν το φιλοαμερικανικό τότε Ιράκ, η πιο καλοκουρδισμένη στρατιωτική μηχανή της περιοχής έδειχνε να είχε καθαρίσει με το Ιράν των ακραίων θρησκευτικών ηγετών που απολάμβαναν της Σοβιετικής υποστήριξης, γράφτηκαν από τις μελανότερες σελίδες της ιστορίας των Κούρδων.
Διαβλέποντας την ήττα, οι Σοβιετικοί ενίσχυσαν τους Κούρδους του Ιράν και παραλίγο να υπάρξει ανεξάρτητο κράτος. Θέλησαν έτσι να διατηρήσουν εμπόλεμη κατάσταση στη περιοχή και κατ’ επέκταση να αποκτήσουν μια δεύτερη ευκαιρία στον έλεγχο των πετρελαίων. Δυστυχώς για τους ίδιους τους Κούρδους, που αυτοανακυρήχθηκαν ανεξάρτητοι για περίπου έναν χρόνο, η χαρά δε κράτησε πολύ. Η ανασύνταξη των Ιρανών κατέπνιξε κάθε περεταίρω φιλοδοξία. Έτσι ο απελευθερωτικός αγώνας δε μεταφέρθηκε ποτέ δυτικά προς το γειτονικό Ιράκ όπως ήλπιζε η Μόσχα..
Όμως, ο ανένδοτος των Κούρδων του Ιράκ είχε ήδη αρχίσει με τις ένοπλες ομάδες να κάνουν δειλά κινήσεις. Λίγο αργότερα, ο «κακός» που τότε ήταν «καλός» και σήμερα στα θυμαράκια, ο Σαντάμ Χουσεΐν με χημικά όπλα που αγόρασε προσωπικά από τους μετέπειτα Βρετανούς διώκτες του, τέλειωσε ωμά το όποιο κίνημα. Ξεκλήρισε βομβαρδίζοντας χωριά ολόκληρα, στέλνοντας στο θάνατο εκατοντάδες άμαχους, ακαριαία και με την αμέριστη κάλυψη των «ανθρωπιστών» συμμάχων του.
Μικρή λεπτομέρεια, στο Ιράκ όπως και στην Τουρκία, οι Κούρδοι δεν αποτελούν μια οποιαδήποτε μειονότητα, αλλά αγγίζουν το 1/5 του συνολικού πληθυσμού. Πέρα από τους άδικους θανάτους και τα κομμένα φτερά, από τη δεκαετία του ογδόντα και έπειτα οι Κούρδοι έχασαν κάτι περισσότερο. Την εθνική τους οντότητα.
Μέχρι πρόσφατα, τα τέσσερα κράτη έχουν με τον ένα ή άλλο τρόπο απαγορεύσει την κουρδική γλώσσα, τα έθιμα αλλά και την πολιτική τους εκπροσώπηση. Για είκοσι περίπου χρόνια οι Κούρδοι γνωρίζουν τη ξεχωριστή γλώσσα τους αλλά απαγορεύεται να τη μιλήσουν δημόσια, ενώ μαθαίνουν τις παραδόσεις τους από εξιστορήσεις καθώς δεν είναι σε θέση να τις τελέσουν.
Ανεξάρτητα από το απολυταρχικό του καθεστώτος στο οποίο μεγαλώνουν (το στρατιωτικό κατεστημένο των Τούρκων, τον Δικτάτορα του Ιράκ, το Ιρανικό Παπαδαριό ή τον «εκλεγμένο» Σύριο Πρόεδρο) οι Κούρδοι επιτρέπεται να υπάρχουν μονάχα αν σιωπήσουν, αν παραιτηθούν από διεκδικήσεις και αν απαρνηθούν τη καταγωγή τους.
Μονίμως υποκινούμενοι από μια υπερδύναμη, ανοργάνωτοι και συχνά υπό την καθοδήγηση οπλαρχηγών που τα έσπαγαν κάπου στα μισά, οι Κούρδοι ήταν καταδικασμένοι να αποτύχουν και να μετρούν νεκρούς, ανεξάρτητα από πού άρχιζαν τον αγώνα τους.
Κι όμως, δεν έμεναν ποτέ στο «Δεν Ξεχνώ» αλλά συνέχιζαν προσηλωμένοι στο «Δεν τα Παρατώ». Όπως αποδείχτηκε, ο ιστορικός καθοδηγητής τους εμφανίστηκε σχεδόν στο ξεκάρφωτο. Το Κουρδιστάν απέκτησε ηγέτη, πίσω από τον οποίο στρατεύτηκε σύσσωμο και παραλίγο να τα καταφέρει.
Λίγο πριν τις θηριωδίες στις γειτονικές χώρες, οι Κούρδοι της Τουρκίας είχαν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα, γνωστό και ως PKK. Πρόεδρος ήταν μια αμφιλεγόμενη φυσιογνωμία που σταδιακά κατάφερε να γίνει σύμβολο ενός αγώνα και να λατρευτεί όσο κανένας άλλος στο παρελθόν.
Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ή ο Άπο όπως έμεινε στη συνείδηση κάθε Κούρδου.
Προερχόμενος από τα ανατολικά, ο Οτσαλάν δεν ήταν Κούρδος, αλλά Τούρκος. Ίσως να ήταν από οικογένεια Αρμένιων που έκρυβε την καταγωγή της από την εποχή της άγριας γενοκτονίας. Μελετώντας το νεαρό του βιογραφικό, ένας γνώστης ίσως να συμπέρανε πως ο Άπο είχε ακολουθήσει όμοιες σπουδές με έναν τυπικό πράκτορα της ΜΙΤ, της σπουδαιότερης μυστικής υπηρεσίας της χώρας.
Ήδη παντρεμένος με κόρη διαπιστωμένου πράκτορα, ο Οτσαλάν ίδρυσε το PKK, ένα κόμμα αριστερού προσανατολισμού με κουρδικές αποσχιστικές τάσεις. Όμως η κοινοβουλευτική σταδιοδρομία του δε διήρκησε πολύ, καθώς το πραξικόπημα στις αρχές του 1980 επέφερε ραγδαίες αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό και με συνοπτικές διαδικασίες το κόμμα τέθηκε εκτός νόμου, ταυτόχρονα με τις κουρδική γλώσσα.
Ήταν τότε, που ο Οτσαλάν πήρε τα βουνά της ανατολής και το PKK από κόμμα μετατράπηκε σε ένοπλο σώμα. Οργανώθηκε στρατός και ξεκίνησε το αντάρτικο. Αντιστεκόταν τόσο σθεναρά, που ουσιαστικά η Τουρκία βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση για περισσότερο από μια δεκαετία. Το ξεκίνημα του ενενήντα βρήκε τον πρώην «καλό» Σαντάμ να ξεπουλιέται από τους συμμάχους του και το Ιράκ ηττημένο έπειτα από το μεγάλο ηγεμονικό Πόλεμο του Κόλπου. Η άλλοτε πολεμική μηχανή φόβητρο είχε διαλυθεί όμως όχι και η χώρα καθώς η Δύση συνθηκολόγησε και αποχώρησε.
Μελετώντας τον δεύτερο Πόλεμο του Κόλπου και τη τρέχουσα κατάσταση μπορεί πλέον να αντιληφθεί κανείς γιατί δεν τερμάτισαν τότε το καθεστώς Σαντάμ Χουσεΐν. Γιατί διάλεξαν ένα μακροχρόνιο αποκλεισμό του Ιράκ, επιτρέποντας μονάχα το «πετρέλαιο αντί φαρμάκων» ώστε να μη διαταράξουν τη παγκόσμια παραγωγή.
Πόσο εύκολη γίνεται η ιστορία εφόσον προσεγγιστεί με εμπορικούς όρους!
Ως αντάλλαγμα για τη συμβολή της στο Πρώτο Πόλεμο, η Τουρκία έλαβε ένα τεράστιο δώρο. Την απαγόρευση πτήσεων στο Βόρειο Ιράκ. Μέχρι τότε, οι Κούρδοι του Ιράκ συνέβαλαν στον αγώνα και οι επιχειρήσεις των Τούρκων σταματούσαν μέχρι την επικράτειά τους. Όχι πια…
Ο επαγγελματικός στρατός καταδίωκε τους αντάρτες εντός του διαλυμένου Ιράκ, αποδίδοντας τα μέγιστα και επικρατώντας κατά κράτος. Οι Κούρδοι που πριν το πραξικόπημα προσδιορίζονταν ως «Τούρκοι Ανατολίτες» από το Κεμαλικό κράτος έδειχναν να χάνουν άλλη μια ευκαιρία.
Ήδη από το 1995 περίπου, η έκβαση ήταν εμφανής και στη χώρα μας. Το Κουρδικό έπαψε να αποτελεί μία εξωτική διαμάχη κάπου στα ψιλά των εφημερίδων και εξελίχτηκε σε πρωτοσέλιδο τα επόμενα χρόνια. Περιοχές ολόκληρες εκκενώνονταν από τον τουρκικό στρατό ή κινδύνευαν λόγω τον εχθροπραξιών. Οι άμαχοι εγκατέλειπαν την ανατολή προς τα μεγάλα αστικά κέντρα. Αρκετοί αποφάσιζαν να καταφύγουν στη Ευρώπη, οπότε από τα τουρκικά παράλια έφταναν με ξύλινες βάρκες στα ελληνικά νησιά.
Από το ’90 η Ελλάδα έδειχνε ανέτοιμη να δεχτεί το κύμα οικονομικών μεταναστών, πόσο μάλλον να ανταπεξέλθει σε ένα ρεύμα προσφύγων.
Ο αριθμός υπήρξε σχετικά μικρός, πρωτόγνωρος όμως. Τα δελτία των λιμενικών δημοσίευαν εθνικότητες, «Κουρδικής καταγωγής» και «Ιρακινός». Βασικά το ίδιο ήταν, μιας και οι Ιρακινοί πρόσφυγες που έφταναν τότε, προέρχονταν από τα βόρεια οπότε στη πλειοψηφία τους ήταν επίσης Κούρδοι.
Σπάνια έμεναν στα νησιά. Οι περισσότεροι συνέχιζαν προς την κεντρική Ευρώπη ή την Σκανδιναβία όπου υπήρχε ήδη πυρήνας ομοεθνών τους. Αρκετοί νέοι κατατάσσονταν στο PKK και αφού εκπαιδεύονταν, επέστρεφαν στη μάχη.
Η Τουρκία έχει κατηγορήσει ανοικτά την Ελλάδα πως διατηρούσε τέτοιου είδους στρατόπεδα, αλλά δε αποδείχτηκε κάτι σχετικό. Σήμερα, από ουδέτερη σκοπιά, λαμβάνοντας υπ’ όψη τους πολιτικούς και τις μυστικές υπηρεσίες κουκουρούκου που διαθέτουμε, έχω σχεδόν πεισθεί για το πόσο ευσταθούσαν οι κατηγορίες τότε.
Μονάχα σε μία περίπτωση είχε δημοσιευτεί σχετικό ρεπορτάζ από γερμανικό περιοδικό. Δύο δημοσιογράφοι φωτογράφησαν ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης του PKK κάπου στην Πελοπόννησο. Κρίμα που στο αμέσως επόμενο τεύχος, το περιοδικό απολογήθηκε για απάτη, μιας και οι «αδίστακτοι» μαχητές επρόκειτο για Αλβανούς που πληρώθηκαν ένα καλό μεροκάματο.
Φυσικά, το ψεύτικο άρθρο δεν αποδεικνύει τίποτα.
Ουδέποτε στο παρελθόν δε θυμάμαι τόση αλληλεγγύη απέναντι σε λαό όπως τους Κούρδους του Άπο. Όλοι ήταν με το μέρος τους, οι πάντες. Ξέχωρα από το δίκαιο ενός απελευθερωτικού αγώνα αλλά και την παραδοσιακή υποστήριξη του αδύναμου, ήταν εμφανή τα σημάδια πως η ελληνική κοινωνία ήταν συντριπτικά υπέρ, για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά. Οι εθνικιστές χαίρονταν που ο εχθρός δεχόταν πλήγματα ενώ οι μετριοπαθείς ανακουφίζονταν πως η πανίσχυρη πολεμική μηχανή εστίαζε μακριά από το Αιγαίο.
Επομένως, μην εκπλαγείτε αν κάποτε αποδειχθεί και η στρατιωτική συνδρομή της χώρας μας πέρα από την ηθική. Σε διεθνές επίπεδο, μια τέτοια εξέλιξη έδινε ξεκάθαρη αφορμή πολέμου στην Τουρκία. Τραβηγμένο και μεταξύ μας, δεν το είχε σε τίποτα να επιτεθεί σε μια νατοϊκή χώρα και να προβάλει ποικίλες αξιώσεις! Διατηρούσε το άλλοθι πως κινδύνευε η εθνική της ακεραιότητα από την άσπονδη γείτονα. Στους Έλληνες ήταν ένας αγώνας για την ελευθερία, σε εκείνους όμως ζήτημα ασφάλειας.
Παρόμοια αιτιολόγηση έδωσε το Ισραήλ όταν πρόσφατα εισέβαλε στο Λίβανο, δίχως να υποστεί τις παραμικρές κυρώσεις από οποιοδήποτε διεθνή οργανισμό. Νύχτα θα μας την έπεφταν! Το ότι τη βγάλαμε καθαρή τότε οφείλεται περισσότερο στον αστρολογικό μας χάρτη παρά στη σύνεση που μας χαρακτηρίζει ως έθνος…
Το PKK οργανωνόταν διαρκώς. Ομάδες δρούσαν στα αστικά κέντρα με βομβιστικές επιθέσεις. Παρόμοιες ενέργειες πραγματοποιούνταν στα τουριστικά παράλια το καλοκαίρι, μαζί με εκτεταμένες πυρκαγιές, πλήττοντας ένα σημαντικό οικονομικό έσοδο των Τούρκων.
Όμως ουδέποτε αποδείχτηκε αποτελεσματικό μιας και το αντάρτικο είχε υποχωρήσει δραματικά. Ο Άπο είχε εντοπισθεί στο Συριακό έδαφος απ’ όπου σχεδίαζε τις κινήσεις του PKK. Η Άγκυρα απειλούσε άμεσα με κυρώσεις αν δεν τον παρέδιδαν. Σε αυτό το σημείο και δεδομένου της χρόνιας απομόνωσης της Δαμασκού, μια χερσαία εισβολή δεν ήταν καθόλου τραβηγμένο σενάριο.
Χωρίς να το καθυστερήσει πολύ, η Συρία ξεφορτώθηκε τον Οτσαλάν και κάπου εκεί ξεκινά ένα κρυφτό το οποίο προβλήθηκε αρκετά στη συνέχεια. Ο ηγέτης προσπάθησε να ζητήσει άσυλο όπου μπορούσε φτάνοντας πρώτα στη Ρωσία που τον απέρριψε.
Καμία χώρα δεν ήταν διατεθειμένη να τον δεχτεί, καταστρέφοντας το διεθνές προφίλ της και τις σχέσεις της με την Τουρκία. Ειδικά σε εκείνες που διέθεταν μεγάλο αριθμό Τούρκων μεταναστών, κάτι τέτοιο θα σήμαινε ατέλειωτο κύμα ταραχών.
Όταν έγινε γνωστό πως ο Άπο είχε καταφύγει στη Ρώμη, ακολούθησε πραγματικός χαμός. Ένα πρωτοφανές εμπάργκο ιταλικών προϊόντων που θα ζήλευε και η πλέον οργανωμένη καταναλωτικά χώρα. Επί μέρες οι διπλωματικές σχέσεις των δύο είχαν φτάσει στο απροχώρητο.
Άπαντες τηρούσαν το ηθικό (της μη παράδοσης) αλλά επέμεναν στο συνετό (της μη αμνηστίας ). Έπειτα από ένα σύντομο πέρασμα από την Ολλανδία, ο Άπο φυγαδεύτηκε που αλλού; Στους μαλάκες!
Παρά τη γενικευμένη αλληλεγγύη, δεν υπήρχε περίπτωση να δοθεί άσυλο, όποιος και να κυβερνούσε. Θα ήταν αδιανόητο να παραμείνει στη χώρα μας ο νούμερο ένα «τρομοκράτης» των Τούρκων.
Ο Οτσαλάν έκαιγε και όλοι εξαφανίζονταν, αφήνοντας στον υπουργό εξωτερικών Πάγκαλο να χειριστεί την υπόθεση. Και «Άγιος ο Θεός»…
Άγνωστο αν υπήρχε ουσιαστικό σχέδιο και στοιχειώδης ενημέρωση. Ο Πάγκαλος υποσχέθηκε εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης πως θα έβρισκε χώρα που θα παρείχε άσυλο και δεν έκανε κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους. Φυγάδευσε τον Άπο εκτός Ευρώπης, στη Κένυα αυτή τη φορά.
Εκείνοι που είχαν συμβουλέψει σχετικά, πόνταραν πως το αντιαμερικανικό κλίμα στο Ναιρόμπι ήταν ιδανικό ώστε να βρει επιτέλους καταφύγιο ο Κούρδος ηγέτης. Κάπως έτσι πρέπει να γνωμοδότησαν τότε. Έβαλαν σε έναν αεροπλάνο τον Οτσαλάν και τον ανέθεσαν στον καλύτερο πράκτορα που διαθέταμε, που κατά τύχη ήταν πόντιος! Αλλά όσο ικανός και να υπήρξε, η υπόθεση ήταν ήδη τελειωμένη.
Το σκεπτικό της ΕΥΠ (ΕΥΔΑΠ είναι το νερό, αυτοί είναι δημόσιο πάλι, αλλά διαφορετικό) δεν ήταν απόλυτα πρόχειρο ή λανθασμένο. Μονάχα που δεν είχαν μελετήσει καλά ένα σημαντικό παράγοντα.
Οι ακραίοι ισλαμιστές που ο κόσμος γνώρισε αργότερα ως Αλ Κάϊντα επιχειρούσαν μπαράζ επιθέσεων ενάντια σε αμερικανικούς στόχους. Οι Κενυάτες βρίσκονταν χρόνια στο στόχαστρο. Όταν μάλιστα μια βομβιστική επίθεση είχε ισοπεδώσει κυριολεκτικά την αμερικάνικη πρεσβεία, οι σχέσεις τους είχαν φτάσει στο αμήν.
Οι Αμερικάνοι του Κλίντωνα έδωσαν μια τελευταία ευκαιρία στους Κενυάτες για εξιλέωση. Συνεργασία ή κυρώσεις. Με συνοπτικές διαδικασίες, με μια κινηματογραφική απαγωγή το σύμβολο ενός αγώνα παγιδεύτηκε από Αμερικανούς και Κενυάτες για να παραδοθεί στα χέρια των πρακτόρων της ΜΙΤ.
Η τουρκική έκδοση της κουρδικής ανεξαρτησίας διακόπηκε άδοξα. Τα πλάνα από τον ναρκωμένο και φιμωμένο εχθρό στη πτήση της επιστροφής κατεύνασε την οργή ενός άλλου λαού. Που έβλεπε επί χρόνια να κινδυνεύει η εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας και μετρούσε απώλειες.
Τι ακολούθησε στην Ελλάδα είναι λίγο ή πολύ γνωστό. Απλά θα ήθελα να μείνω στον Πάγκαλο. Άσχετα αν τον εκτιμώ ως πολιτικό ή αν είχε τις ικανότητες για να χειριστεί δεδομένη κατάσταση και υπουργείο, πρέπει να επαναλάβω δημόσια πως δεν έχω λυπηθεί άνθρωπο όπως εκείνον τότε.
Οι δικοί του είχαν λακίσει καιρό πριν, αφήνοντας τον να λουστεί μόνος τις εξελίξεις. Η κοινή γνώμη, αντιπολίτευση και τύπος τον έβριζαν από το πρωί ως το βράδυ. Οι Τούρκοι έβλεπαν στο πρόσωπό του έναν προδότη, εχθρό της πατρίδας. Και οι Αμερικάνοι του επαναλάμβαναν διαρκώς σε πόσο μεγάλο ολίσθημα υπέπεσε που δεν τους ενημέρωσε. Τον μισούσαν, όλοι, ταυτόχρονα!
Δε του συγχώρησαν ένα φιάσκο όπου δεν έφταιγε πουθενά.
Από τις αρχές του 1998 που συνέβη το περιστατικό, ο Άπο βρίσκεται ισόβια φυλακισμένος στις τουρκικές φυλακές έπειτα από μια δίκη παρωδία και εξυπηρετεί ανοικτά τα συμφέροντα των Τούρκων. Έχει εκδώσει σειρά βιβλίων όπου με στροφή 180 μοιρών προτρέπει τους συντρόφους του να κυρήξουν εκεχειρία και να προχωρήσουν σε διαπραγματεύσεις.
Κάποια στιγμή, μήνυσε (από τις φυλακές) το ελληνικό κράτος για αθέτηση της δέσμευσής του, ζητώντας 20,100 ευρώ, ποσό αστείο συγκρινόμενο με τα έσοδα των βιβλίων του. Η υπόθεσή του απορρίφτηκε και δεν αποζημιώθηκε ποτέ.
Οι απανταχού Κούρδοι δεν έπαψαν να τον αγαπούν μιας και παραμένει αδιάψευστο σύμβολο του αγώνα τους, έστω και αν δε συμμερίζονται πλέον τα λεγόμενα του. Στο πρόσωπό του βλέπουν ό,τι οι Νοτιοαφρικανοί στον Μαντέλα και οι Παλαιστίνιοι στον συγχωρεμένο Αραφάτ. Μια ελπίδα.
Καθαρά από τύχη, η σχέση Ελλήνων και Τούρκων επανήλθε σε φυσιολογικά πλαίσια αμέσως μετά, με τους διαδοχικούς σεισμούς στις δύο χώρες και την πολιτική αλληλοβοήθειας. Κάπου εκεί έπαψε και η υπέρμετρη αλληλεγγύη στο εσωτερικό.
Θα είχαμε ξεχάσει εντελώς το Κουρδικό αν δεν προέκυπτε ο «ανένδοτος» του Πλανητομαλάκα ενάντια στην αόρατη τρομοκρατία.
Με ανύπαρκτη αιτιολόγηση εισέβαλε δεύτερη φορά στο διαλυμένο Ιράκ και πραγματοποίησε εκείνο που δεν τόλμησε ο Πλανητοπατέρας του. Την κατοχή της χώρας, 15 περίπου χρόνια μετά τη πρώτη επίθεση. Δεν ήταν τόσο ανόητη κίνηση καθώς είχαν διαφοροποιηθεί κατά πολύ τα δεδομένα στη παγκόσμια οικονομία.
Οι σύμμαχοι πληρώνουν καθημερινά βαρύ τίμημα σε ανθρώπινες ζωές και μάταια πειραματίζονται σε αδόκιμες συνταγές ώστε να σταθεροποιήσουν τη κατάσταση και να αποχωρήσουν το συντομότερο.
Συγκεντρώνουν σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων τις δυο κυρίαρχες μουσουλμανικές ομάδες, τους Σηϊτες και τους Σουνίτες ενώ για πρώτη φορά συνομιλούν ισότιμα με μία τρίτη… τους Κούρδους του Β.Ιράκ!
Οι Κούρδοι είναι μαθημένοι ώστε να παίζουν παιχνίδι τρίτων μια ζωή αλλά δε τους νοιάζει, αρκεί να μην αποκλείεται το ενδεχόμενο ανεξαρτησίας. Περιέργως, όπως όλα δείχνουν, πλησιάζουν απελπιστικά κοντά στο ατέρμονο όνειρό τους, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να πιάσουν όπλο ξανά.
Αποτέλεσαν την αφορμή να τα σπάσουν οι Αμερικανοί με τους Τούρκους, όταν οι πρώτοι απαγόρευσαν ρητά στους στρατηγικούς τους συμμάχους να προχωρήσουν σε παράλληλες επιχειρήσεις κατά την εισβολή. Ουσιαστικά άφησαν τους Κούρδους να ελέγξουν οι ίδιοι τις περιοχές τους, όπως και συμβαίνει έκτοτε. Ήταν μια προνοητική κίνηση καλής θέλησης.
Μια κίνηση που εξυπηρέτησε αρκετά τους ίδιους αλλά δυναμίτισε ολόκληρη την περιοχή, εμπλέκοντας ταυτόχρονα και τις άλλες δυο χώρες που βρίσκονται εκτός παιχνιδιού, το Ιράν και η Συρία.
Δεν ήταν διόλου τυχαίο ή αφελές όταν ο Πλανητομαλάκας δήλωνε λίστα χωρών στον «άξονα του Κακού», κάτι σαν τα προσεχώς στο σινεμά. Να σας θυμίσω απλά πως στη κορυφή της λίστας βρισκόταν το Ιράν και ακολουθούσε η επίσης «σατανική» Συρία!
Το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός Κουρδιστάν, έστω στο Βόρειο Ιράκ δεν είναι καθόλου μακρινό. Αντίθετα ίσως να αποτελεί η αποδοτικότερη λύση ώστε να απεμπλακούν μια και έξω οι κατοχικές δυνάμεις από την περιοχή.
Άσχετα τι μπορεί να ακολουθήσει…
Είναι όμως τόσο αθώα, επική ή ρομαντική τούτη η ξαφνική μεταστροφή;
Μια περιγραφή του νέου κράτους ίσως βοηθήσει να καταλήξετε στα δικά σας συμπεράσματα.
Αν με κάποιο τρόπο και κάμποση αφέλεια, τα 3,5 εμπλεκόμενα κράτη υποχωρούσαν αύριο κιόλας, το Κουρδιστάν θα ήταν ένα τεράστιο κράτος. Όχι τόσο επειδή θα ζούσαν 30 εκατομμύρια ομοεθνείς σε έναν ορεινό όγκο. Ούτε επειδή θα είχε ομογένεια σε Ευρώπη και Αμερική μεγαλύτερη από την αντίστοιχη ελληνική.
Το Κουρδιστάν δε θα ήταν απλά ακόμη ένα «Σταν» με παράδοση χιλιάδων ετών. Θα γινόταν αυτόματα η 6η πετρελαιοπαραγωγός δύναμη στον κόσμο, υπολογίζοντας μονάχα τις πηγές στα εδάφη του Ιράκ. Ενώ στα εδάφη του θα βρίσκονται τα μεγαλύτερα ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα στη γη. Ανακαλύφτηκαν πρόσφατα, κάτι που σημαίνει πως αν ποτέ υπάρξει Κουρδιστάν, θα πρωταγωνιστεί όλο και περισσότερο στο διεθνές στερέωμα!
Δεν αλλάζει πολύ στην πράξη, αν δηλαδή ανεξαρτητοποιηθεί ένα μέρος του Κουρδιστάν, το Ιρακινό. Στην πιο ρεαλιστική εκδοχή, μιλάμε για ένα νεοσύστατο κράτος δέκα εκατομμυρίων. Πληθυσμιακά ομοιογενές και οικονομικά εύρωστο, θα βρίσκεται σε διαρκή διαμάχη με τους γείτονες και δεν θα αποτελέσει αυτό που λένε «παράγοντα σταθερότητας» στην περιοχή.
Θα αποτελέσει όμως πεδίο εκμετάλλευσης των μεγάλων Αμερικανικών εταιρειών αφού παρά την σημερινή κατοχή, οι εν λόγω πηγές δεν ανήκουν στις ίδιες αλλά σε ανταγωνιστικές Ρωσικές και Γαλλικές. Είναι τόσο ισχυρά τα συμβόλαια που έχουν, πού ούτε ο διάβολος ο ίδιος δε μπορεί να τα σπάσει!
Τι γίνεται όμως στη περίπτωση που οι πηγές ανήκουν σε διαφορετικό κράτος;;;
Αν καταφέρετε να βρείτε απάντηση, θα λύσετε το μυστήριο.
Επίσης, αν ένα έθνος οφείλει την ύπαρξή του στην υπερδύναμη, θεωρείτε σώφρων να κλείσει νέες συμφωνίες… με τους άλλους;;;
Εφόσον πλησιάζουμε σε παρόμοιο σκεπτικό, ίσως τα χαζά τότε λόγια αποδειχτούν προφητικά. Όχι μόνο ως προειδοποίηση στους διασυνοριακούς «κακούς» προτού εμπλακούν μελλοντικά. Αλλά και ως «προσεχώς πόλεμος» αν ο εθνικισμός οδηγήσει σε ιδέες του στυλ «Μεγάλο Κουρδιστάν» και κλιμακωθεί μια διαρκής ένταση.
Το μεγάλο ερωτηματικό αποτελεί ο χειρισμός των Αμερικάνων με τους ριγμένους Τούρκους. Η εκλογή διαφορετικού προέδρου εξυπηρετεί σε μια φαινομενικά αλλαγή προσέγγισης.
Μια στενότερη σχέση σε αμυντικά και γεωπολιτικά θέματα; Εντατικές πιέσεις για ένταξη της Τουρκία στη Ευρωπαϊκή Ένωση;
«Του πόυστη, κάτι θα δώσουν» όπως συχνά διατυπώνεται σε κορυφαίους διπλωματικούς κύκλους…
Για την ιστορία, στα πλαίσια της τουρκικής ένταξης, έχουν γίνει μερικές υποχωρήσεις στο εσωτερικό της και πλέον η κουρδική γλώσσα έπαψε να βρίσκεται στην παρανομία. Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, έχει τερματιστεί και το κουρδικό αντάρτικο. Οι περισσότεροι ασχολούνται με το ρευστό πολιτικό σκηνικό παρά με τον «ανατολικό κίνδυνο», για την ώρα. Όσο για το PKK, παραμένει εκτός νόμου, ενώ έπειτα από τη παράκρουση στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα, συνήθως γίνονται αναφορές για τρομοκρατική οργάνωση από τα διεθνή ΜΜΕ.
Επίσης ακούγεται κάπως ειρωνικό, αλλά το αναμενόμενο Κουρδικό κράτος δε θα περιλαμβάνει ούτε σπιθαμή τουρκικής γης, εκείνη που διεκδικούσε επί πολλά χρόνια.
Δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος να πιθανολογώ για κάτι που αργά ή γρήγορα θα ξεκαθαρίσει στην αέναη σαπουνόπερα των 8.
Όπως και να έχει…
Είτε πρόκειται για δικαίωση της άσβεστης δίψας ενός λαού για ανεξαρτησία.
Είτε μεταφράζεται ως ένα τυχαίο συμβάν στο στίβο της παγκόσμιας οικονομίας.
Είτε κοσμεί τη βιβλιοθήκη των παιδιών σας ως κλασικό παραμύθι.
Το Κουρδιστάν υπάρχει!
Σίγουρα θα το βρούμε μπροστά μας.
…
Είναι ανόητο να εξετάζουμε την ιστορία ή τις πράξεις ενός λαού με όρους «καλού» και «κακού». Όμοια και μια προσωπικότητα.
Δεν είχα καμία διάθεση να παραθέσω κάτι που βρίσκεται τεκμηριωμένο στις σελίδες κάποιου εξειδικευμένου περιοδικού. Μοιράστηκα με αφέλεια την προσωπική μου άποψη και οπτική πάνω σε ένα ζήτημα που απασχόλησε αρκετά στο παρελθόν και ενδεχομένως να επανέλθει σύντομα στο προσκήνιο.
Ήταν μια ηθική δέσμευση σε έναν καινούριο φίλο, ένας μακρόσυρτος πρόλογος για μια ανθρώπινη ιστορία που με ταρακούνησε κάμποσο και δεσμεύομαι να σας μεταφέρω με τη πρώτη ευκαιρία.

(απεικονίζεται πλασματικός χάρτης του Κουρδιστάν)

Προς Βορρά

2009-07-27T05:31:00.004+03:00

Ένα τραγούδι κόλλησε απόψε. Ήταν τόσο δυνατό κι ας το άκουγα πρώτη φορά. Έπαιξε και δεύτερη μέχρι που χάθηκε ο λογαριασμός. Και κάπου εκεί αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας. Όχι πως δεν θα το βρείτε κάπου αλλού, για να πάρετε μια ιδέα περισσότερο.
Ή έστω, να διαβάσετε που μου άφησε.
Φυσικά δε γνωρίζω ισπανικά, λιγκάκι μόνο. Όμως μιας και πλησιάζει η ώρα που θα πηδάω κι εγώ μάντρες και θα τρυπώνω λαθραία σε βαπόρια για τα Νησιά του Πάσχα, είπα να τα φρεσκάρω μια στάλα!
Ελάχιστα άλλαξα, πάνω κάτω αυτό πρέπει να είναι. Αν κάποιος διαπιστώσει μια ομοιότητα στη γλώσσα, δεν είναι μεταφορά στην ποθική, αλλά η κύρια αιτία που ασχολήθηκα παραπάνω!
Οι στίχοι του διηγούνται την περιπέτεια ενός μετανάστη που ξεκινά για να περάσει παράνομα στις ΗΠΑ και γράφτηκαν με τρόπο όχι στενάχωρο αλλά παλικαρίσιο. Γί' αυτό αν εμφανίζεται και κανένα μπινελίκι, δε χάλασε ο κόσμος.

Pal Norte από Calle 13 και συμμετοχή από Orishas

(μοιρολόι):
Ένα ζευγάρι πόδια που αναπνέουν
Δηλητήριο από φίδια
Προς τη φορά του ανέμου
Προχωρώ και βγάζω νερό καυτό

(εκφωνητής):
Η μέρα ξεκίνησε μ’ ενθουσιασμό και χαρά

(διάλογος)
- Μου λέει… Διαβατήριο!
- Για πού το έβαλες ρε φωστήρα; Σε μια τόσο άσχημη νύχτα;
- Κωλώνεις;
- Κοίτα τον δρόμο… είναι χάλια!
- Όχι φιλαράκι, πως σου ήρθε αυτό, ο δρόμος είναι το λιγότερο
- Αυτό που σε νοιάζει είναι να υπάρξει μάχη.

(τραγούδι)
Σας έχω αντίδοτο
Για εσάς δίχως ταυτότητα
Είμαστε φτυστοί…
Με αυτούς που ήρθαν ακάλεστοι

Είμαι ήσυχος
Για αυτούς που δεν είναι πια εδώ
Για αυτούς που είναι
Και αυτούς που έρχονται

Ένας νομάδας χωρίς πορεία
Την αρνητική ενέργεια, την κάνω να σέρνεται
Με οπλές σαν το κατσίκι
Ξεκινώ να διασχίσω την ήπειρο ολόκληρη

Δίχως πυξίδα, δίχως ρολόι, δίχως πρόγραμμα
Κι αν όχι από τους θρύλους,
Τότε σίγουρα από τις ιστορίες σε κονσέρβα
Από τις αφηγήσεις που το φεγγάρι μετρά ξανά
Έμαθα να βαδίζω χωρίς χάρτη
Να βολτάρω δίχως προμήθειες και πολυτέλειες
Προστατευμένος από τους αγίους και τα γιατροσόφια

Έμαθα να γράφω πίπες στο τεφτέρι μου
Και με την ίδια γλώσσα να κινώ τον πλανήτη ολόκληρο
Έμαθα πως στο χωριό μου ακόμη προσεύχονται επειδή
Οι γαμημένες αρχές και η πουτάνα εξουσία
Ακόμη κινούνται κάτω από το τραπέζι
Έμαθα να καταπίνω τη θλίψη με σερβέζες (μπύρα μεξικάνικη)

Τα αφεντικά μου, από το βουνό τους φτύνω
Και από το σάλιο μου μονάχα, τη σαμπάνια τους δηλητηριάζω
Τη σαμπάνια τους δηλητηριάζω…

(μονόλογος)
Και τη βγάζω με ρούμι…
Στο χαμόγελό σου βλέπω έναν μαχητή
Μια περιπέτεια, ένα κίνημα
Τη γλώσσα σου, τη προφορά σου
Θέλω να ανακαλύψω
Ό,τι έχει ήδη ανακαλυφτεί

Είμαι μετανάστης, αυτό το άθλημά μου
Σήμερα πάω βόρεια
Χωρίς διαβατήριο, χωρίς μεταφορικό
Πεζός, με τα πόδια
Δε με νοιάζει, φιλαράκι
Ξεδιψώ με τις εικόνες που οι μαθητές μου αποτυπώνουν

Πεζοπορώ με μια σειρά τοπίων στο σακίδιο μου
Οργώνω μπροστά με βιταμίνες χλωροφύλλης
Προελαύνω μένα κομποσκοίνι που τα νώτα μου φυλάει.

Ονειρεύομαι να διασχίσω τον μεσημβρινό
Κυλώντας με το κουάτρο (μπαγλαμά!) του Αουρέλιο (Καζαντζίδης!)
Και βιαστικά φτάνω στο άκρο νωρίς
Στην έρημο με τα πόδια μου ψημένα

Πάμε κάτω από τη γη σαν τυφλοπόντικες
Θα τον περάσω τον τοίχο
Είμαι ένας εισβολέας με ταυτότητα μοναχικού
Και γι’ αυτό τον λόγο γίνομαι βουτηχτής
Και βουτάω κάτω από τη γη

Έτσι δε θα με πάρουν πρέφα οι φρουροί, δε θα με μυρίσουν τα σκυλιά
Γιαγιά, μην ανησυχείς, ξέρεις τ κρέμεται στο λαιμό μου
Η Παναγιά τα Γουαδελούπης (της Τήνου!)

(επίλογος)
Για τους μετανάστες στον κόσμο όλο
Έτσι πάει αυτό… Calle 13

Σας έχω αντίδοτο
Για εσάς δίχως ταυτότητα:
Είμαστε φτυστοί…
Με αυτούς που ήρθαν ακάλεστοι

Είμαι ήσυχος
Για αυτούς που δεν είναι πια εδώ
Για αυτούς που είναι
Και αυτούς που έρχονται
(εκφωνητής)

Τούτη η καλλιτεχνική-πολιτισμική παραγωγή
Φτιάχτηκε με αγάπη και προσπάθεια
Ας την πούμε ένα κάλεσμα θέλησης
Και ελπίζω για τον καθένα. Τον καθένα!

Λαθραναγνώστης και καπνιστής

2009-07-23T07:42:00.004+03:00

(φωτογραφία: Lili E. Ilieva)
Μια σύντομη ιστορία για νέους φιλόδοξους blogger.

Φειδίας (εκτενής περίληψη)

2009-06-20T11:34:00.005+03:00

Ο "Φειδίας" (Αιώνια Ψειρού) ή "Forever incarcerated"αποτελεί μια δουλειά για την οποία δε θα ντρεπόμουν καθόλου και θα την υπέγραφα δίχως ψευδώνυμο. Ολοκληρώθηκε πριν περίπου ένα χρόνο και παραλίγο να εκδοθεί στα αγγλικά.

Λεπτομέρειες κάποια άλλη στιγμή.

Κύρια αιτία που ανεβάζω την περίληψη είναι τα εγκαίνια του μουσείου της Ακρόπολης. Για το επετειακό του θέματος!

Το κείμενο γράφτηκε πρόχειρα ένα άδειο μεσημέρι στο σκονισμένο, οπότε μην έχετε μεγάλες απαιτήσεις. Φτιάχτηκε για να μη επαναλαμβάνω διαρκώς την ίδια ιστορία προφορικά σε μια εποχή που οι περισσότερες συζητήσεις είχαν να κάνουν με την εξέλιξή του ως βιβλίο.

Αφορά την πρωτότυπη εκδοχή του, εκείνης των 125 περίπου σελίδων, μιας και αργότερα περιορίστηκε στις 100, ενώ αρκετές αλλαγές έγιναν στο περιεχόμενο, ύστερα από υποδείξεις του πρακτορείου που το είχε αναλάβει.

Εμένα τούτη εδώ μου άρεσε, με αυτή διασκέδασα και σας την παρουσιάζω!
...

Κάπου στην ορεινή Πελοπόννησο βρισκόταν μια ξεχασμένη βάση του πολεμικού ναυτικού μέσα στο κούφιο βουνό Αετόκορφο. Το σχεδιαζόμενο κρυφό στρατηγείο της εποχής της «Κόκκινης Απειλής» και μετέπειτα ψυχροπολεμικό πυρηνικό καταφύγιο δεν είχε επανδρωθεί ποτέ. Υπήρχε μονάχα για να αντισταθμίζει τις σπατάλες και την κακοδιαχείριση κονδυλίων στο πέρασμα του χρόνου.
Όταν μια καταστροφική πυρκαγιά ξεγύμνωσε το βουνό, μια μικρή οικολογική οργάνωση ζήτησε την απομάκρυνση της βάσης από την περιοχή. Σε φορτισμένο κλίμα, δόθηκε εντολή εκκένωσης και στήθηκε μια επική επιχείρηση.
Δυο ναύτες που είχαν επωμισθεί με το άδειασμα των ψυγείων από τα αργεντίνικα κρέατα του ’60, ανακάλυψαν κάτι πολύ περίεργο. Ένα κατεψυγμένο μικρό πράσινο ανθρωπάκι, μαζεμένο σε εμβρυϊκή στάση. Το περιστατικό κουκουλώθηκε εγκαίρως και έλαβε γνώση το Πεντάγωνο.
Ναύαρχοι και στρατηγοί εξέταζαν όλα τα ενδεχόμενα, από ύπαρξη εξωγήινων έως πιθανή εμπλοκή της μαφίας καθώς ανέμεναν την επίσημη ενημέρωση από το Ναυτικό Νοσοκομείο. Ώρες ολόκληρες κατασκεύαζαν σενάρια για να δικαιολογηθούν εάν το συμβάν διέρρεε στον τύπο.
Ξάφνου, το τηλέφωνο χτυπά. Οι γιατροί έκπληκτοι διαπίστωσαν πως το ανθρωπάκι είχε καταψυχθεί με μια άγνωστη μέθοδο και παρέμενε ζωντανό. Αφού κατάφεραν να το επαναφέρουν, εκείνο άρχισε να τους μιλάει αρχαία ελληνικά!
Ονομαστοί επιστήμονες κλήθηκαν να δώσουν απαντήσεις. Εξετάζοντας εξονυχιστικά κάθε παράμετρο και συγκαλώντας ανελέητα συμβούλια κατέληξαν να δεχθούν τους ισχυρισμούς του. Το μικρό ανθρωπάκι δεν ήταν άλλος από τον φημισμένο Φειδία, τον διάσημο γλύπτη του Χρυσού Αιώνα!
Ο Φειδίας, ουσιαστικά ο πρώτος μεγαλοεργολάβος που καταγράφεται στην ιστορία, είχε κατηγορηθεί για απάτες στην Αθήνα και γλύτωσε τον θάνατο εξαιτίας της φιλίας του με τον Περικλή. Στη συνέχεια βρέθηκε στην Ολυμπία όπου επίσης μπλέχτηκε σε σκάνδαλα. Ελλείψει πολιτικής κάλυψης φυλακίστηκε. Όμως επειδή είχε ξεκινήσει μεγάλος πόλεμος, τον οδήγησαν στον Ταύγετο και η υπόθεσή του μπήκε κυριολεκτικά στον... πάγο. Όπως φάνηκε, κάτι δεν πήγε καλά και η δίκη δεν έγινε ποτέ. Άγνωστο πως ακριβώς βρέθηκε στα ψυγεία, ο Φειδίας αποτέλεσε το σημαντικότερο αρχαιολογικό εύρημα όλων των εποχών!
Υπό έντονη μυστικοπάθεια, ο Φειδίας έμενε καλά φυλαγμένος σε μια απομονωμένη πτέρυγα του νοσοκομείου, ενώ όλοι περίμεναν να λάβει γνώση ο πρωθυπουργός που μόλις επέστρεφε από μια άκρως αποτυχημένη σύνοδο του εξωτερικού.
Περικυκλωμένος από τους στενούς του συμβούλους, ο πρωθυπουργός Σεμπούχας δέχθηκε τον Υπ.Άμυνας με το επιτελείο του. Η είδηση εξέπληξε άπαντες, που συμφώνησαν πως έπρεπε να διαχειριστούν σχολαστικά την υπόθεση, μιας και ο Φειδίας αποτελούσε πλέον ένα πολύτιμο κεφάλαιο για το έθνος, την ιστορία και φυσικά το... κυβερνών κόμμα!
Ακολούθησε κλειστό συμβούλιο, όπου οι επιστήμονες δήλωσαν τις επιφυλάξεις τους για την επικείμενη αποκάλυψη. Ανησυχούσαν για την κατάσταση μετά από 25 αιώνα κατάψυξης ενώ είχαν να αντιμετωπίσουν ένα εξίσου σοβαρό ζήτημα. Ο Φειδίας, μιλούσε μεν αρχαία, αλλά μιλούσε... βλάχικα! Θεωρούσαν απαράδεκτο να τον παρουσιάσουν στη δεδομένη κατάσταση, αφού θα είχε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, καταρρίπτοντας σε μία νύχτα την εντύπωση της ανθρωπότητας για το... ατσαλάκωτο των αρχαίων μας προγόνων.
Μπροστά στο αδιέξοδο, ένας στρατηγός μίλησε για ένα εφαρμοσμένο σύστημα των Νατοϊκών κατά τους πρόσφατους ηγεμονικούς πολέμους. Εκμυστηρεύτηκε πως για να αποφύγουν τη χρονοβόρα διαδικασία μετάφρασης με τους εκάστοτε κρατούμενους, είχαν επινοήσει ένα σύστημα όπου με την χρήση ηλεκτροδίων και την πάροδο ενός εικοσιτετραώρου, οι φυλακισμένοι μάθαιναν άπταιστα αγγλικά! Έτσι, οι όποιες ανακρίσεις γίνονταν εύκολα, γρήγορα και απλά, αμερικάνικα!
Αρχικά, η ιδέα να μάθει αγγλικά ο Φειδίας εγκαταλείφθηκε αμέσως, μιας και το πιθανότερο ήταν να τον κλέψουν και ο ζωντανός εθνικός μας πλούτος να κοσμεί κάποιο ονομαστό μουσείο ή στην καλύτερη να βόσκει κοπάδια τεξανών εκατομμυριούχων. Όμως, κάποιος δήλωσε πως το σύστημα είχε βγει στο εμπόριο και διάφορα πανεπιστημιακά ιδρύματα είχαν αναλάβει να προσαρμόσουν τη γλώσσα. Έμαθαν πως σε ένα εργαστήριο του Παν. Αιγαίου, ένα ζευγάρι δούλευε πάνω στην ελληνική έκδοση.
Αφού στήθηκε μια κινηματογραφική επιχείρηση που έφερε το ζευγάρι στο Πεντάγωνο, απογοητεύτηκαν όλοι όταν πληροφορήθηκαν επίσημα πως τόσο καιρό... τα έξυναν! Πέρα από τα αγγλικά, το σύστημα είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί για τα ισπανικά και τα γιαπωνέζικα. Για διάφορους λόγους, απορρίφτηκαν τα ισπανικά και η μόνη εφικτή λύση βρισκόταν στα χέρια του Σεμπόυχα. Εκείνος σήκωσε το τηλέφωνο και έδωσε εντολή να προχωρήσουν. Η Μυρτώ Γιαμαμότο επέστρεψε εσπευσμένα από την πρεσβεία μας στο Τόκιο και της ανατέθηκε μόνιμη παρουσία δίπλα στον Φειδία.
Συγκλήθηκε υπουργικό συμβούλιο όπου ο καθένας έριχνε τις προτάσεις του στο τραπέζι. Αν και η κυρίως κόντρα ήταν μεταξύ Πολιτισμού και Τουρισμού, ο Εσωτερικών με την υποστήριξη των συμβούλων του Σεμπούχα έδειχνε να διατηρεί το πάνω χέρι. Η χώρα βάδιζε προς νέες εκλογές και ο Φειδίας φάνταζε ως μια αναπάντεχη, ίσως μοναδική ευκαιρία ώστε να αποφύγουν τον επικείμενο καταποντισμό.
Η αποκάλυψη μετατέθηκε χρονικά. Όμως για να πεισθεί μερίδα υπουργών που παρέμενε επιφυλακτική για την όλη κατάσταση, δόθηκε εντολή για την πρώτη incognito έξοδο του Αρχαίου. Με μαύρα τζιπ και συνοδεία, ο Φειδίας βρέθηκε στην Ακρόπολη. Για αρκετή ώρα και χωρίς επεξηγήσεις άρχισε να ρίχνει καντήλια σε άπταιστα γιαπωνέζικα για την κατάσταση που αντίκρισε, αποστομώνοντας τους τριγύρω επισκέπτες. Αναρωτήθηκε που πήγε το άγαλμα της Αθηνάς και όταν κατάφεραν να τον ηρεμήσουν, προσπάθησε να κατατοπισθεί.
Κοιτούσε τα μάρμαρα από την εποχή του και υποδείκνυε περιοχές που δεν είχαν ανασκαφεί. Οι ακόλουθοί κατέγραφαν την κάθε του λέξη και μέσα σε μερικούς μήνες ανακάλυψαν μια σειρά σημαντικών μνημείων, τα περισσότερα ανέπαφα στο πέρασμα των αιώνων!
Σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, ο Φειδίας διατηρήθηκε έγκλειστος στο Μέγαρο Μαξίμου, ειδικοί εξέταζαν το ζωντανό θαύμα, συνομιλούσαν κυριολεκτικά με την ιστορία ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσαν να τον ενσωματώσουν με την σημερινή πραγματικότητα.
Μια καλοκαιρινή βραδιά, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου έδινε στο ΟΑΚΑ το τελευταίο της αγώνα για τα προκριματικά του μουντιάλ με αντίπαλο την Λιθουανία. Εύκολο παιχνίδι κόντρα σε μια φαινομενικά εύκολη αλλά και αδιάφορη ομάδα. Οι επικοινωνιολόγοι γνώριζαν πως η Κυβέρνηση έπρεπε να πετάξει εκεί το τελευταίο της χαρτί, μήπως και καταφέρει να επανεκλεγεί.
Τα τσιράκια του Σεμπούχα τα είχαν οργανώσει όλα στην εντέλεια. Με την λήξη του αγώνα, μέσα στην γενική ευφορία και το πατριωτικό αίσθημα, ο πρωθυπουργός θα ανακοίνωνε εκλογές. Είχαν προαναγγείλει το γεγονός και περίμεναν τον διαιτητή να σφυρίξει την λήξη.
Όμως, σε ένα από τα περίεργα παιχνίδια της τύχης, η Εθνική, παρά τα πέντε δοκάρια έμεινε στο μηδέν και αποκλείστηκε. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ο Σεμπούχας με την κουστωδία του έπρεπε να σκαρφιστεί κάτι για να αποφύγει την σταύρωση, σίγουρα όχι την εκλογική.
Με ηχηρές αποδοκιμασίες στο βάθος, ο πρωθυπουργός απευθύνεται στους δημοσιογράφους και δίχως αναφορά σε εκλογές, ανακοινώνει την σπουδαία επιστημονική ανακάλυψη!
Σειρά πήραν οι γαλανόλευκες και τα κορναρίσματα. Καμία αθλητική επιτυχία από το παρελθόν δεν μπορούσε να συγκριθεί με αυτό που ακολούθησε. Πανηγύρια και ένας άκρατος εθνικισμός. Ένα δίλεπτο βίντεο-ντοκουμέντο έπαιζε νυχθημερόν στα κανάλια ενώ μαϊντανοί κάθε είδους σχολίαζαν ποικιλοτρόπως, πάντα θετικά το γεγονός.
Περισσότερο ωφελημένοι οι τηλεοπτικοί αρχαιολάγνοι του τελεμάρκετιν που πραγματικά ξεπούλησαν μιλώντας για έναν νέο μεσσία, ενώ οι δωδεκαθεϊστές δεν προλάβαιναν να καταγράφουν καινούρια μέλη.
Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν αισθητή ανάκαμψη του κυβερνώντος κόμματος, που όμως απείχε αρκετά από την επιτυχία. Καθώς οι πάντες, δημοσιογράφοι, κατάσκοποι και κάθε λογής ρουφιάνοι προσπαθούσαν μάταια να εντοπίσουν την κρυψώνα του Φειδία, η διεθνής κοινή γνώμη επικεντρώθηκε στην Ελλάδα. Στην Ακρόπολη δεν έπεφτε καρφίτσα ενώ τα ξενοδοχεία με τις διπλασιασμένες τιμές ήταν κλεισμένα για μήνες μπροστά. Πέρα από την απρόσμενη οικονομική ανάκαμψη, ο Φειδίας κατάφερε να χτυπήσει στη καρδιά της ψυχοσύνθεσης του Έλληνα!
Ενώ ο Φειδίας είχε γίνει το ίδιο περιζήτητος με τον Μπιν Λάντεν, μια διάσημη ιδιοκτήτρια γκαλερί και πλασιέ χαλιών στα κανάλια, χρησιμοποιώντας τις διασυνδέσεις της κατάφερε να εντοπίσει τον Αρχαίο στο Μαξίμου. Μόλις έγινε αντιληπτή, εκβίασε καταστάσεις και ζήτησε να συναντηθεί μαζί του. Καλύπτοντας προσωπικές φιλοδοξίες, εξαργύρωσε το μυστικό, πείθοντας τον Φειδία να ασχοληθεί ξανά με την γλυπτική.
Έτσι καθώς εκείνος έφτιαχνέ μικρά αγαλματίδια, η Λουράκη, περήφανη για την ηλικία του δημιουργού, τα πουλούσε σε αστρονομικές τιμές στο εξωτερικό. Μέχρι που έπεσε καρφωτή και συνελήφθη για... αρχαιοκαπηλία!
Όσο περνούσε ο καιρός με τον Φειδία άφαντο, το φαινόμενο εξασθενούσε ενώ ταυτόχρονα η αντιπολίτευση καλλιεργούσε ένα ρεύμα αμφισβήτησης και εκνευρισμού.
Για να αντιμετωπίσει την οργή μερίδας των ψηφοφόρων του, ο Σεμπούχας διοργανώνει ανοικτή συγκέντρωση στο Κέντρο της Αθήνας, υποσχόμενος την πρώτη δημόσια εμφάνιση του Φειδία. Ένα Σαββατόβραδο λοιπόν, οι κεντρικές πλατείες γεμίζουν από κόσμο και γιγαντοοθόνες. Με τη Μυρτώ πάντα στο πλάι για τις μεταφράσεις, το πλήθος παραληρούσε στο γενικόλογο διάγγελμα του Φειδία.
Την ίδια στιγμή, οι αντιπρόσωποι ενός μικρού αριστερού κόμματος, εκμεταλλευόμενοι την πολυκοσμία μάζευαν υπογραφές. Δεχόμενοι την ορθότητα των δεδομένων που τους παρουσίασε η Κυβέρνηση, είχαν ξεκινήσει αγώνα για την επιστροφή των Ελγινείων Μαρμάρων! Ήξεραν πως θα το πετύχαιναν σίγουρα εάν έβαζαν μπροστάρη τον ίδιο τον δημιουργό τους! Με τα πολλά, συγκέντρωσαν 2 εκατομμύρια υπογραφές!
Ο Σεμπούχας και τα τσιράκια του είχαν επικεντρωθεί στην εκλογική νίκη και αδιαφόρησαν για το ρεύμα. Θεωρούσαν άκαιρη την οποιαδήποτε διεθνή διένεξη. Αντί αυτού, θεώρησαν σκόπιμο να διαρρεύσουν το ψηφοδέλτιο επικρατείας, όπου ο Τύπου, πρώην δημοσιογράφος μεσημεριανής εκπομπής, με μαεστρία τοποθέτησε το Φειδία στην θέση κλειδί νούμερο 6. Γνώριζε πως αν εκλεγόταν, η Κυβέρνηση θα παρέμενε.
Στην αντιπολίτευση, τα πράγματα έδειχναν σκούρα. Ο αρχηγός Ρακαφλίδης δεν μπορούσε να χωνέψει πως θα έχανε την εξουσία πάλι μέσα από τα χέρια του για τρίτη συνεχόμενη αναμέτρηση. Οποιαδήποτε υποβάθμιση του Αρχαίου θα θεωρούνταν κακεντρέχεια. Μέσα στην μαυρίλα και ελάχιστα πριν την τελική ευθεία, ως δια μαγείας, ένα απλό στέλεχος βρήκε λύση.
Ο Φειδίας δεν ήταν Έλληνας πολίτης στα χαρτιά. Για την ακρίβεια δεν είχε καθόλου χαρτιά. Σε έκτακτη συνέντευξη τύπου, ο Ρακαφλίδης στοιχειοθέτησε τις ενστάσεις του. Κατέθεσε ένσταση στο εκλογοδικείο ενώ για να κλέψει τις εντυπώσεις, ζήτησε να επιληφθεί του ζητήματος το... αλλοδαπών!
Μπορεί οι διαδικασίες ελληνοποίησης να έγιναν αστραπιαία το ίδιο απόγευμα, όμως το πανούργο σχέδιο του Τύπου έπαψε να ευσταθεί. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις αποτύπωναν καθαρά το κάζο. Ήταν τότε που βγήκε από το συρτάρι το κατεβατό με τις υπογραφές.
Σε μία εβδομάδα, προετοιμάστηκε ολόκληρη εκστρατεία για Λονδίνο. Διπλωμάτες, δικηγόροι και επιστήμονες στάλθηκαν μαζί με τον Φειδία για να διεκδικήσουν την επιστροφή των Μάρμαρων. Πράγματι, όλοι έστρεψαν το βλέμμα τους στο Βρετανικό Μουσείο.
Δίχως ιδιαίτερη προσπάθεια και με τις ευλογίες της διεθνούς κοινότητας, η αποστολή κρίθηκε απόλυτα επιτυχημένη. Η νίκη απείχε όσο το ναυλωμένο αεροσκάφος από το «Ελ.Βενιζέλος».
Ο Κουρελύζος, πασίγνωστός δικηγόρος αρπαχτικό και άριστος γνώστης της ιαπωνικής, περίμενε υπομονετικά να ξεμοναχιάσει τον Φειδία στην VIP αίθουσα αναμονής. Του εξήγησε αναλυτικά πως μέσα σε τόσα χρόνια, το ακανόνιστο έθνος των νεοελλήνων που ουδεμία σχέση διατηρούσε με την Αρχαία Αθήνα, εκμεταλλευόταν στο έπακρο το μεγαλειώδες έργο του Παρθενώνα. Του έδωσε να καταλάβει πως έχει η σύγχρονη νομοθεσία και κατάφερε να τον πείσει. Έτσι, μόλις γύρισαν πίσω οι θριαμβευτές του Λονδίνου, τα πρώτα λόγια του Φειδία ήταν πως καταθέτει αγωγή για απόδοση πνευματικών δικαιωμάτων!
Στο άκουσμα των διεκδικούμενων δισεκατομμυρίων, ο Σεμπούχας λιποθύμησε. Στην τηλεόραση, όλοι άλλαξαν τακτική και κατακεραύνωναν Φειδία και Κυβέρνηση. Κατηγορούσαν για απάτη, όμως ο Κουρελύζος είχε υψώσει μια αόρατη ασπίδα στο σπίτι του στην Εκάλη. Τα επιστημονικά στοιχεία ήταν αδιάψευστα ενώ ως άριστος γνώστης του εμπορικού δικαίου ήταν σίγουρος για την επιτυχία του.
Χρησιμοποιώντας τις μυστικές υπηρεσίες, ο Σεμπούχας πέτυχε να ξαναπάρει πίσω τον Φειδία αλλά μάταια προσπάθησε να τον μεταπείσει. Αυτή τη φορά τον κρατούσε φυλακισμένο και απομονωμένο στα γραφεία του κόμματος, ενώ παράλληλα συνεδρίαζε μήπως και κατάφερνε να αντιστρέψει το κλίμα δυο μέρες πριν εκλογική αναμέτρηση.
Την κρίσιμη Κυριακή, μια ομάδα γερμανών ελληνιστών μπουκάρει στα γραφεία και με περίτεχνες κινήσεις κλέβει τον Φειδία και τον πάει στο Σούνιο για μια τελετή που σύμφωνα με τους ίδιους ήταν ιδιαίτερη σημαντική. Μετά από απανωτά σοκ, ο Φειδίας επαναφέρει τα βλάχικα αρχαία ελληνικά και δίνει κατευθύνσεις για το τελετουργικό. Του αποκαλύπτουν πως κατά την Κατοχή, μερικοί αρχαιολάγνοι ναζί τον ανακάλυψαν όμως στράβωσε η δουλειά και βρέθηκε εκεί που βρέθηκε.
Αφού κάνει ένα πικρόχολο σχόλιο για τους μαλάκες που έγραψαν στις κολώνες, απευθύνεται στους αρχαίους δεσμοφύλακες του. Εκλιπαρεί για δικαιοσύνη και παραδέχεται πως πλήρωσε ακριβά τις τότε παρατυπίες του, αναγκασμένος να ζει σε έναν τόσο διαφορετικό και απαιτητικό κόσμο.
Θολωμένος και απευδισμένος, ξεφεύγει της προσοχής των εκστασιασμένων δωδεκαθειστών και πηδά από τα βράχια στην ταραγμένη θάλασσα.
Κανείς δεν τον ξαναείδε...

Η διάβαση

2009-06-03T04:32:00.003+03:00

(φωτογραφία: Caterina Baldi)

«Γιατί έχει ο κόσμος προβλήματα, πατέρα;»
Αν ήταν εκεί, αν ήταν παραδίπλα είναι σχεδόν σίγουρο πως η απάντηση δε θα ερχόταν για καλό. Θα μου έσφιγγε το χέρι και μάλλον θα επιτάχυνε το βήμα του.
Όχι, δεν ήταν από εκείνους που βαριόταν. Απλά απέφευγε πεισματικά να ασχοληθεί με ηλίθια ερωτηματικά που δεν έβγαζαν πουθενά.
Έτσι, πάντα, αντί να μου λυθούν οι απορίες καθοδόν, συνήθως λύνονταν τα πόδια και διανύαμε την όποια απόσταση στο μισό χρόνο. Ευτυχώς που κατάλαβα το σκεπτικό του έγκαιρα και σήμερα δεν έγινα δρομέας.
Κάπως έτσι έμαθα να αποφεύγω να τον ζαλίζω άσκοπα, ή έστω, να προσέχω τι ρωτάω κάθε φορά. Έπρεπε να έριχνα έξυπνες και ουσιώδεις κάθε φορά, διαφορετικά ή διαδικασία γινόταν επίπονη.
Ήταν πάντα δίπλα, κρατούσε το χέρι και όταν αισθανόταν πως η περιέργειά μου άγγιζε την εξάντληση, μ’ άφηνε να τον αγκαλιάζω και σκαρφαλωμένος στη πλάτη του, απολάμβανα τη διαδρομή στο αυτόματο.
Δεν έχω παράπονο. Οι σχέσεις μας έφταναν στα άκρα, σε σημείο που κάποιος ουδέτερος παρατηρητής θα συμπέρανε το απροχώρητο. Όμως υπήρχε το δέσιμο εκείνο που δε μπορεί να περάσει αλώβητο στο χαρτί με μολύβι. Ένα ένστικτο που δεν επιτρέπει να ξεφύγεις και αργά ή γρήγορα σ’ επαναφέρει.
Πέρα από την ιδιορρυθμία και τα σκαμπανεβάσματα που περιγράφει μια τέτοια σχέση αίματος, η εικόνα του πιτσιρικά να κρατάει το χέρι του γονιού και να ακολουθεί ερμηνεύεται από τους περισσότερους ως αγνό δείγμα αγάπης και οικογενειακής καθοδήγησης. Ενώ σίγουρα, για τους μεγαλύτερους αποτελεί μέρος μιας περασμένης παιδικής ηλικίας.
Ποιος ξέρει; Την ίδια διαδρομή μπορεί να την είχα κάνει και τότε, με περίσσεια αφέλεια και βήμα γρήγορο. Που να θυμάμαι έπειτα από τόσα χρόνια.
Χαίρομαι που κάποτε άφησα το χέρι και συνέχισα μόνος, άσχετα αν κατά βάθος και παρά μια εμμονή για το ακριβώς αντίθετο, ποτέ δεν έπαψα να διατηρώ μια τάση να το κρατήσω ξανά, έστω και νοητά.
Δεν ήμουν πάντα έτσι, με προβλήματα εννοώ. Έχω βιώσει ευχάριστες στιγμές, αλλά ρε αδερφέ, εκείνη τη στιγμή ένοιωθα πως είχα πιάσει πάτο.
Αν δε πάψεις να περπατάς, ίσως καταφέρεις να κουράσεις τις σκέψεις σου και να τις αφήσεις για λίγο πίσω. Άργησα να το υιοθετήσω, κρίμα, ίσως είχα πετύχει να χάσω κανένα παραπανίσιο κιλό.
Τώρα πια όλα δείχνουν να έχουν βαρύνει τόσο που συχνά αναρωτιέμαι τι ακριβώς με κουράζει περισσότερο, οι έννοιες ή το περπάτημα. Η ουσία πάντως είναι πως το είχα πάρει απόφαση και προχωρούσα.
Μια από τις ερωτήσεις που ήθελα να κάνω τότε αλλά ουδέποτε τόλμησα να ξεστομίσω ήταν τι ακριβώς συμβαίνει όταν είναι κανείς λυπημένος. Γιατί μένει ο αέρας στα πνευμόνια και δύσκολα βγαίνει παραέξω;
Ακόμη δεν βρήκα πειστική απάντηση.
Ένας άσχετος τύπος, βαθιά χωμένος στο νταλκά του, κόντεψε να με κάνει να τον πιστέψω. Παραληρώντας αδιάκοπα μέσα στο μεθύσι του είχε εξηγήσει πως όταν αφήσεις τα προβλήματα να σε κυριεύσουν, είσαι χαμένος. Αφοσιώνεσαι τόσο πολύ σ’ εκείνα που ξεχνάς σχεδόν τα πάντα, μέχρι και να αναπνεύσεις.
Όφειλα να το είχα ζαλίσει παραπάνω. Να μάθω πως αντιμετωπίζεται, πως ξεφεύγει κανείς. Αλλά πού να φανταστώ ότι κάποτε θα έφτανα στη θέση του και ακόμη χειρότερα.
Έτσι λοιπόν, συνέχισα να περπατώ προσδοκώντας πως στο τέλος θα πετύχαινα να αποβάλω τον ανάστροφο ψυχισμό, πριν με καταβάλει πλήρως.
Δεν χάζευα στο πλάι. Αδύνατον. Παρατηρείς τριγύρω εφόσον είσαι χαλαρός, κοιτάς μπροστά όσο ελπίζεις και στρέφεσαι ψηλά αν εύχεσαι.
Το βλέμμα είχε κολλήσει χαμηλά. Σημάδι έλλειψης εμπιστοσύνης σε οτιδήποτε, ακόμη και στον ίδιο το δρόμο. Οι σκιές πλήθαιναν, γίνονταν πυκνές καθώς το φως παγιδευόταν πίσω από τα σύννεφα.
Πόσο ανόητο, πόσο εγωκεντρικό να προσαρμόζεις όλα γύρω από εσένα. Αλλά αυτό συνέβη. Μια συμμορία κατέκλυσε τον ουρανό για να αρπάξει με τρόπο ληστρικό ό,τι παρέμενε για να μου δίνει κουράγιο. Ο ήλιος κρύφτηκε πριν την ώρα του και το απότομο σκοτάδι προμήνησε ψιχάλες που δεν έσκασαν ποτέ.
Αν δε σε θέλει, δε σε θέλει. Μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις που πήρα τους δρόμους, έμπαινε καλοκαίρι και κόντεψε να βρέξει.
Κοντοστάθηκα σε μια στάση και προσποιήθηκα τον επιβάτη που περίμενε το επόμενο λεωφορείο. Μου πέρασε να κάτσω στο ξύλινο παγκάκι, μακαρισμένο από αριθμούς και θύρες. Ανάλογα με τον αριθμό, καταλάβαινες και την ομάδα. Ένα διαχρονικό φαινόμενο αστικού πολιτισμού που ενδεχομένως να σχετίζεται με ζωώδη ένστικτα. Όπως ας πούμε, οι σκύλοι που ουρούν στις γωνίες, οριοθετώντας έτσι τον τομέα δράσης τους.
Σιχάθηκα να κάτσω εκεί, ίσως επειδή κάτι παθαίνω όταν η βλακεία προσφέρεται με τέτοιο τρόπο και σε τόση ποσότητα. Ακούμπησα πρόχειρα στη μεταλλική κολώνα και γύρισα πλάτη ώστε να αποφύγω τις διερευνητικές ματιές των υπολοίπων.
«Έχω προβλήματα, περαστικός είμαι», θα ήθελα να τους πω για να τους κάψω. Παλαιότερα πιθανόν, όμως απείχα κάμποσο από εκείνον μου τον εαυτό. Εξακολουθούσα να βασανίζομαι από έννοιες, μην επαναλαμβάνομαι. Τόσο δυνατές που σκόρπιζαν οποιαδήποτε απόπειρα να πειραματιστώ με γνώριμες τακτικές άκρατου κωλοπαιδισμού.
Καθαρά από αμηχανία, κοίταξα ψηλά για να διαπιστώσω πως η νεφελώδης συμμορία απλά περιφερόταν, αφού κάπου στο βάθος ξαναφάνηκε ήλιος. Όσο τα χάζευα, τόσο έμοιαζα με αυτά.
Ειδικά τα σύννεφα που έδειχναν να ακολουθούν το κοπάδι καθυστερημένα, ταίριαζαν ακόμη περισσότερο. Πέρασε από το μυαλό ένα σκηνικό από κάτι σχολικούς αγώνες, την ίδια περίπου εποχή του έτους.
Δε μου ταίριαζαν τα ατομικά αθλήματα, δεν είχε γούστο. Ένα φεγγάρι μ’ έπεισαν και δοκίμασα στίβο, μικρές αποστάσεις. Έτρεχα ογδοντάρι και για να μην έκανα καριέρα σήμερα, μάλλον σημαίνει πως δεν ήμουν τόσο καλός όσο πίστευαν.
Όταν προσομοιώνεσαι σε άλογο κούρσας, ελάχιστα περιθώρια υπάρχουν για εγκεφαλικό παιχνίδι. Εκτός ίσως από το ψυχολογικό κομμάτι πριν την εκκίνηση.
Τελειώνεις το ζέσταμα και εκτελείς διατάσεις πριν δείκτης και αντίχειρας πάρουν θέση στη γραμμή. Το ιδανικότερο θα ήταν να αρπάξεις με κεφαλοκλείδωμα το πιστόλι από τον αφέτη και να αρχίσεις να εκτελείς αντιπάλους και θεατές. Εφόσον όμως γνώριζες εξ αρχής πως το πιστόλι ρίχνει άσφαιρα, συντηρείς δυνάμεις και φαντασία, έτοιμος να τρέξεις.
Καθένας είχε διαφορετική στρατηγική για να εμψυχωθεί. Εφόσον δε προσπαθούσα να ψαρώσω τους δίπλα με ακαταλαβίστικα μουρμουρητά, σαν να επρόκειτο για κάποια άγνωστη προσευχή, συνήθως ακολουθούσα συγκεκριμένη τακτική.
Διένυα τα τελευταία μέτρα πριν σκύψω στη γραμμή. Δε κοίταζα ευθεία στον τερματισμό. Εξάλλου στη μια ανάσα, η απόσταση ήταν μηδαμινή. Πείσμονα σηκώνοντας το κεφάλι και έβαζα σημάδι κάποιο ξέμπαρκο σύννεφο στον ορίζοντα.
Έλεγα πως πολύ συνομα, θα βρίσκομαι στην απέναντι άκρη του γηπέδου και θα το ξανακοιτούσα. Ανεξάρτητα αν θα έφτανα πρώτος ή τελευταίος, εκείνο θα βρισκόταν στο ίδιο σημείο, οπότε πάλι θα το κοίταζα, είτε ήμουν ικανοποιημένος από τον αγώνα, είτε όχι.
Από πλευράς ντοπαρίσματος, μικρή απόδοση είχε, όμως χρησίμευε σε πολύ μεγάλο βαθμό για να σου φύγει το όποιο άγχος. Τα πόδια ελάφρυναν, η διάθεση έφτιαχνε και απολάμβανες την κούρσα δίχως να προσπαθείς να ξεγελαστείς για να κερδίσεις.
Από την στάση του λεωφορείου, αυτή η ανάμνηση ήρθε ξεκάρφωτη και λειτούργησε καταπραϋντικά. Μπορεί να είχα ξεχάσει επιμέρους λεπτομέρειες από την εποχή που πρόβαρα τα παπούτσια με τις ταβανόπροκες, όμως έστω στιγμιαία γλύτωσα από τη μαυρίλα και οι ανάσες μου επανήλθαν σε υποφερτά επίπεδα.
Άφησα τους αδιάκριτους συνοδοιπόρους να βρουν καινούριο νόημα στην αδιάφορη ζωή τους και συνέχισα να περπατάω. Η διάθεση είχε βελτιωθεί αισθητά. Τελικά όποιος επέμενε πως μια βόλτα έπειτα από σκοτούρες βοηθά να επανέλθεις, φαινόταν πως ήταν σωστός.
Ολοένα σήκωνα το κεφάλι και παρατηρούσα διάφορα. Μέσα μου εξαφανίζονταν εκείνα που δεν έδειχναν να ξεκολλήσουν και τη θέση τους έπαιρναν ανόητα ερωτηματικά. Όπως τότε…
«Γιατί έχει ο κόσμος προβλήματα, πατέρα;»
Ασυναίσθητα επιτάχυνα. Ένοιωθα ένα περίεργο, άγνωστο νόστο να με κυριεύει και αυτό που με ενοχλούσε ήταν πως δεν ήμουν ικανός ώστε να τον δικαιολογήσω. Γέρος άνθρωπος, αγύμναστος και εμφανώς απροετοίμαστος, αλλά παρόλα αυτά γκάζωνα συνεχώς, σχεδόν έτρεχα.
Λαχάνιασα όμως δε σταμάτησα, εκεί στον αγώνα. Έκοψα μονάχα όταν σ’ ένα στενό πέρασμα ο κόσμος πύκνωνε και δε γινόταν να προσπεράσω. Εξακολουθούσα να ανασαίνω βαριά, όμως τα αίτια οφείλονταν στο κάπνισμα, όχι στα υπόλοιπα.
«Κόψ’ το ρε, στο δρόμο θα πεθάνεις», έλεγε κάποτε μια γνωστή.
Πλάκα θα είχε! Μόλις προέκυψε δίοδος, χώθηκα και ακολούθησα το πεζοδρόμιο μα γύρισα σε κανονικό βηματισμό, μη τύχει και την επαληθεύσω.
Κόντευα να γυρίσω σπίτι. Ελάχιστα πριν τη διάβαση, μπροστά μου συνάντησα μια πολύ οικεία εικόνα. Μια γυναίκα κρατούσε σφιχτά έναν πιτσιρίκο. Εκείνη έδειχνε βιαστική, χαμένη στις σκέψεις της. Ο μικρός, αφασία, αγνάντευε τον κόσμο από τη δική του οπτική. Κοιτώντας διαρκώς ευθεία και ψηλά, προσπαθούσε να συγχρονιστεί με τα δυσανάλογα μεγάλα βήματα της μάνας του.
«Φουκαρά, εμένα να δεις πως με είχε ξεκωλόσει…», ήθελα να του πω.
Σε λίγο, βρεθήκαμε και οι τρεις στην ίδια ευθεία, περιμένοντας το φανάρι. Έριξα μια ματιά στον πιτσιρικά και αμέσως το βλέμμα μου καρφώθηκε στα πλεγμένα δάχτυλα. Εκείνη έκανε πως δε πρόσεξε και μόλις πρασίνισε από απέναντι, απομακρύνθηκε όσο πιο γρήγορα γινόταν από τον περίεργο περαστικό.
Δεν ακολούθησα. Έμεινα μαλάκας να τους κοιτάζω καθώς χανόντουσαν πέρα από τα αυτοκίνητα. Τότε μόλις συνειδητοποίησα τι μου συνέβαινε, πως ακριβώς κατάφερα να συνέλθω και γιατί δεν έβρισκα απαντήσεις.
Βρισκόμουν στον σωστό δρόμο μα σε εντελώς λάθος μονοπάτι.
Ήμουν ευάλωτος αλλά ευτυχισμένος με έναν περίεργο τρόπο. Η καρδιά μου χτυπούσε έντονα και γρήγορα, χωρίς να ορκίζομαι πως ήταν από τη μεγάλη βόλτα. Πράγματι, έψαχνα τον πατέρα μου εκείνη τη στιγμή. Όχι για με γκαζώσει, ούτε όμως για να με σηκώσει. Περισσότερο για να μου υπενθυμίσει πως έπρεπε να λειτουργήσω υπό το βάρος της αναποδιάς που λανθασμένα επέλεξα να ανακυκλώνω.
Ακόμη και αν το ήθελε, αν κουβεντιάζαμε με τρόπο λειτουργικό, αμφιβάλλω αν θα πετύχαινε να μου αλλάξει τρόπο σκέψης.
Μονάχα με μια δυνατή ανάμνηση θα τα κατάφερνε.
Κι όπως αποδείχτηκε, κάθε άλλο παρά έλειπε από τα δύσκολα. Ήταν εκεί, χρόνια μετά από μια διαφορετική, ανέμελη πραγματικότητα.
Ό,τι συνάντησα λίγο πριν από τη διάβαση, ήταν έντονο, συγκινητικό και μ’ έκανε να χαθώ μέχρι που έφτασα να σπρώχνω τη καγκελόπορτα της αυλής.
Τότε ναι, πιστός στις ιδιότροπες παραδόσεις κοίταξα ξανά ψηλά, γυρεύοντας το σύννεφο αγύρτη που έβαλα σημάδι νωρίτερα. Ας είμαστε ρεαλιστές, ο ουρανός είχε ήδη καθαρίσει, γεγονός πως ο κόσμος γύρω μας δε προσαρμόζεται διαρκώς στις όποιες θεωρίες.
Έσκασα ένα χαμόγελο, ένας θεός ξέρει πότε ήταν η τελευταία φορά.
Φάνηκε πως βρήκα την άκρη, έστω για λίγο…

Πρωταπριλιάτικη Ραδιοφωνία (πρώτο)

2009-05-12T03:26:00.004+03:00

Κατέβηκα στο σταθμό του ηλεκτρικού και ακολούθησα τις κατευθύνσεις που έδωσε ο Αριστείδης στο τηλέφωνο. Διέσχισα την Ανδρομάχης για να στρίψω αριστερά προς την Πολίχνης, στο ύψος του Βερόπουλου.
«Στα εκατό μέτρα θα δεις τη πινακίδα, τρίτος όροφος», είχε πει.
Κοιτούσα τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών μήπως και την εντοπίσω. Πόσο δύσκολο ήταν να ανακαλύψω την ταμπέλα της «Πρωταπριλιάς» σε μια περιοχή που υπήρχαν μονάχα διαμερίσματα;
Κι όμως...
Με το βλέμμα να πλανάται ψηλά, έφτασα στο τέλος της οδού δίχως να τα καταφέρω. Έκανα μεταβολή και συνέχισα τη προσπάθεια με μεγαλύτερη σχολαστικότητα. Ώσπου σε μία είσοδο, πρόσεξα μια τεράστια πινακίδα με το logo του σταθμού. Σε κιτρινωπό φόντο, δυο δάχτυλα σταυρωμένα και το «απριλιά» ολογράφως.
Ολόκληρη πολυκατοικία; Ένας νέος, underground ραδιοφωνικός σταθμός που ακούγεται αποκλειστικά στο internet, να στεγάζεται σε τρεις ορόφους;
Και να σκεφτεί κανείς πως ο Άρης, οι λοιποί συνέταιροι αλλά και οι περισσότεροι συνεργάτες του σταθμού ήταν όλοι τους εργαζόμενοι σε έντυπα και ραδιόφωνα που έκλεισαν ή προέβησαν σε μαζικές απολύσεις εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.
Έμπειροι επαγγελματίες που σχεδόν στα ξαφνικά έχασαν τις δουλειές τους, έμειναν απλήρωτοι για αρκετούς μήνες και έπρεπε αναπόφευκτα να προχωρήσουν σε αναζήτηση νέου εργοδότη.
Αν δεν υπάρχει διαφήμιση και αν μειώνεται η αναγνωσιμότητα, ο ήδη κορεσμένος τύπος στη χώρα μας είναι ξεγραμμένος, τόσο στα έντυπα όσο και στα ηλεκτρονικά μέσα. Μια ξαφνική μείωση στους διαφημιζόμενους ή εξαφάνιση των καλοπληρωτών πελατών μπορεί να βραχυκυκλώσει το σύμπαν. Και μάλλον αυτό έγινε σε βάθος χρόνου, μέχρι που αρκετά γνωστά έντυπα και σταθμοί έφτασαν στο απροχώρητο.
Πολύς κόσμος που θυσίαζε το πενιχρό μεροκάματο με την ελπίδα πως κάποια στιγμή η κατάσταση θα επανέλθει σε υποφερτά επίπεδα, βρέθηκε τελικά στην ανεργία με χρωστούμενα αρκετά δεδουλευμένα.
Σε αυτή τη κατηγορία άνηκε και ο Άρης, ονομαστός αρθρογράφος σε μια εφημερίδα που έκλεισε νύχτα, αφήνοντας τον ξεκρέμαστο και απλήρωτο για ένα εξάμηνο, όσο διήρκεσε η ψυχοφθόρος διαδικασία του «κλείνω-συνεχίζω».
Δυο δεκαετίες κόντευε εκείνος στα έντυπα, όχι μαλακίες. Μια τακτική στήλη και κάμποσες συνεργασίες του εξασφάλιζαν τα απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα. Ίσως για πρώτη φορά στη καριέρα του βρέθηκε στον άσο. Με οικογένεια, νοίκι και πόσα δάνεια να τρέχουν. Τέτοια άκουγα και έπαιρνα κουράγιο.
«Υπάρχουν πολύ χειρότερα» κατέληγα.
Πάνω κάτω, στα ίδια και οι υπόλοιποι. Άφραγκοι και χρεωμένοι, δίχως εισοδήματα μ’ ένα μάτσο υποχρεώσεις να τους κλέβουν τον ύπνο. Από δίπλα, νέα φυντάνια που θυσίασαν τις σπουδές τους για τη δημοσιογραφία και βρέθηκαν σε μια ανύπαρκτη αγορά εργασίας. Μονάχα πλήρη απασχόληση με ψίχουλα υπήρχε για εκείνους και αυτό υπό προϋποθέσεις.
Φριχτές συνθήκες, πραγματικά. Το ταμείο των δημοσιογράφων ανήκει στα πιο υγιή από οικονομικής πλευράς, μου εξηγούσε ένας άλλος φίλος. Ίσως επειδή πρόκειται για ένα επάγγελμα με υψηλό ποσοστό θνησιμότητας ασφαλισμένων πριν τη σύνταξη. Μόνιμο άγχος, απάνθρωπο ωράριο αλλά όνειρο ζωής, αυτό θα πουν πολλοί αν ρωτήσεις.
Παρατηρούσα το τριώροφο κτίσμα και κάτι δεν έστεκε. Εφόσον είχαν ψήσει κάποιο αφελή επενδυτή να τους τα σκάσει, ίσως να κολλούσε. Όμως γνώριζα εκ των προτέρων ότι η «Πρωταπριλια» δημιουργήθηκε με το υστέρημα όλων εκείνων που βρέθηκαν στην απ’ έξω. Άνθρωποι της πιάτσας, αποκλείεται να ξανοίγονταν τόσο, ειδικά σε μια τόσο δύσκολη εποχή για εκείνους.
Κάτι διαφορετικό έπαιζε και είχα τεράστια περιέργεια να το ανακαλύψω.
Προχώρησα προς το εσωτερικό μέχρι το θυρωρείο. Αντί για ρεσεψιονίστ ή έστω ένα σεκιουριτά στην τρίχα, συνάντησα δυο νεαρούς με μαύρα t-shirt που χαμήλωσαν αμέσως τη μουσική για να δουν τι ζητάω από τα μέρη τους. Μόλις τους γνωστοποίησα πως είχα ραντεβού με τον αρχισυντάκτη, εκείνος στην εσωτερική πλευρά του πάγκου, σκούπισε τα χείλη του με την παλάμη ανάποδα για να εξαφανίσει τα απομεινάρια τυρόπιτας που κατανάλωσε λίγο πριν.
Αφού κατάφερε να αδειάσει από τη βιαστική τελευταία μπουκιά, παραμέρισε μερικές στοίβες από φυλλάδια για να σηκώσει το ακουστικό.
Αμφιβάλω αν υπήρχε ιεραρχία εκεί μέσα, παραήταν χύμα το όλο περιβάλλον. Όμως, παρά τα πρώτα σημάδια, ακούγοντας τον πιτσιρικά να απευθύνεται στον Άρη σαν να επρόκειτο για κεφάλι πολυεθνικής, συνειδητοποίησα πως όπου και αν είχα φτάσει, κάτι πρωτοποριακό συνέβαινε. Το κλίμα θύμιζε περιοδικό μόδας, αν βέβαια αφαιρέσεις τις δήθεν ατάκες και τη ψεύτικη γκλαμουριά.
Μου υπέδειξε τον τρίτο όροφο για να ξεκαρδιστεί μόλις ρώτησα που βρισκόταν το ασανσέρ. Το κτήριο φαινόταν ολοκαίνουριο, αλλά δεν αποκλείεται να ήταν από τα αρχαιότερα στη γειτονιά. Έτσι, μάζεψα δυνάμεις και ανηφόρισα...
Σε κάθε όροφο, έριχνα ματιές. Κόσμος σε διαρκή κίνηση να κρατά χαρτιά, τηλέφωνα να χτυπούν ασταμάτητα και βαβούρα από συζητήσεις να έρχεται από διαφορετικά σημεία. Πρέπει να μέτρησα κοντά στα σαράντα κεφάλια. Ακόμη και αν οι μισοί ήταν εργαζόμενοι, η «Πρωταπριλιά» φαινόταν να έχει δυσανάλογα λειτουργικά για το μέγεθός της.
Όταν τα κατάφερα ως πάνω, βρέθηκα σε ένα μεγάλο χώρο, απαλλαγμένο από τοίχους. Έναν ενιαίο χώρο, με πολλά γραφεία, υπολογιστές και ακριβά μηχανήματα. Ο τελευταίος που ζάλισα μου έγνεψε προς το βάθος και πράγματι, κάπου εκεί εντόπισα τον Άρη. Πνιγμένος στον χαρτοπόλεμο και διαρκώς με το ακουστικό στο χέρι. Ήταν της παλιάς σχολής, σιγά μη χρειαζόταν hands-free.
Τον πλησίασα, έκλεισε βιαστικά και σηκώθηκε απότομα για να με πλησιάσει. Πριν προλάβω να τον χαιρετήσω, με χτύπησε ελαφρά στον ώμο, ακούστηκε ένα ασθμαίνων «πάμε» και με προσπέρασε. Τον ακολούθησα με μερικά βήματα απόσταση. Πήγα να του πω κάτι για να σπάσω το ακοινώνητο του θέματος αλλά διαρκώς αντάλλαζε κουβέντες με περαστικούς στις σκάλες. Ενάμισι όροφο παρακάτω, γύρισε το κεφάλι προς τα πίσω για να απολογηθεί.
«Δεν θα μας άφηναν να μιλήσουμε εδώ μέσα», είπε και συνέχισε.
Μάλιστα...
Ενώ περίμενα κάποιο μικρό γραφειάκι, καταχωνιασμένο σε ελάχιστα τετραγωνικά, είχα βρεθεί μπρος σε ολόκληρο δημοσιογραφικό μέγαρο. Αυτό της Πρωταπριλιάς.
Βγαίνοντας, ο Άρης ειδοποίησε τους νεαρούς πως θα απουσιάσει για καμιά ωρίτσα. Πρότεινε να καθίσουμε στο συνοικιακό μαγειρείο, ακριβώς απέναντι. Ήταν ακόμη νωρίς και δεν είχε πελάτες. Τον βόλευε πολύ, μιας και από το τραπέζι κοντά στο τζάμι, διατηρούσε οπτική επαφή με την είσοδο των γραφείων.
Ζήτησε καφέ σε ένα άδειο μαγαζί που μύριζε παστίτσιο και λαδερά, στιγμές πριν γίνουν διαθέσιμα στους πελάτες.
Είχαμε όση ησυχία χρειαζόταν, αμελητέα εξαίρεση τα μαχαιροπήρουνα που τακτοποιούσε ο υπάλληλος μια στις τόσες. Ήρθε καφές και ο Άρης επιτέλους έδειξε να βρίσκεται μαζί μου και όχι κάπου αλλού.

(συνεχίζεται)

Η επί της Γης, ώρα της Γης

2009-03-30T15:10:00.001+03:00

Ήταν τελικά ο Λούκα gay;

2009-03-08T14:03:00.001+02:00

Φαινομενικά, το σημερινό κομμάτι θα ταίριαζε περισσότερο στη θεματολογία κάποιας ανάλαφρης εκπομπής της μεσημεριανής ζώνης. Όμως, αν την προσέξετε λίγο, ίσως καταλήξετε σε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Αρχές της εβδομάδας έτυχα σε μια ιδιαίτερα εποικοδομητική συζήτηση σχετικά με την απήχηση ενός τηλεοπτικού προϊόντος στο κοινό. Θύμιζε κάτι από το γνωστό παιχνίδι taboo καθώς είχαμε εξ αρχής αποκλείσει όρους όπως «επικοινωνιολόγος», «διαφημιστής», «μάνατζερ» ή «υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων». Με αφορμή μια μακάβρια ιστορία στη Βρετανία, καταλήξαμε στο πιο γενικευμένο «διαμεσολαβητής». Σε εκείνον δηλαδή που θα αναλάβει ένα οποιοδήποτε ζήτημα (ακόμη και αν δεν υφίσταται) για να το αναδείξει πρώτο θέμα στην επικαιρότητα. Από το τελικό αποτέλεσμα επωφελείται τόσο ο ίδιος όσο και ο όποιος εντολοδόχος του.
Επίσης, κρίνοντας από τις ανομοιόμορφες υποθέσεις, συμπεράναμε πως το κλειδί για να κερδίσεις το ενδιαφέρον του κοινού παρουσιάζοντας ένα μη-ζήτημα είναι να το παρακινήσεις. Μια ορθολογιστική χρήση ίντριγκας, διχασμού και αμφισβήτησης είναι μεταξύ άλλων τα βασικά συστατικά της επιτυχίας και αυτός που θα πετύχει ιδανικότερη αναλογία θα είναι εκείνος που θα επιβραβευτεί στην τελική.
Ενώ ο συνομιλητής συνέχισε να καταπιάνεται με τον ανθρώπινου πόνου που εμπορεύεται μια πρώην στάρλετ των reality shows, επέλεξα να αφήσω τα κεκτημένα εκείνης της κουβέντας για μελλοντική εφαρμογή.
Εντελώς συμπωματικά, λίγες ημέρες αργότερα υπέπεσε στην αντίληψή μου μια πρόσφατη είδηση, προερχόμενη από την γειτονική Ιταλία. Για να αποφευχθεί τυχών σύγχυση, νομίζω πως είναι προτιμότερο να μοιραστώ την ιστορία με μία λογική σειρά και την απαραίτητη εισαγωγή:
Σαν Ρέμο 2009
…
Η φήμη της ιταλικής κωμόπολης πιθανόν να μη ξεπερνούσε τα σύνορα της χώρας εφόσον δεν είχε επιλεχθεί να φιλοξενήσει το ιταλικό φεστιβάλ τραγουδιού το 1951. Έκτοτε, στο Σαν Ρέμο διοργανώνεται ανελλιπώς κάθε χρόνο ένας από τους μακροβιότερους καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς στην Ευρώπη. Πολλοί εθνικοί διαγωνισμοί οφείλουν την ύπαρξή τους στο Σαν Ρέμο και το δικό μας φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης δεν αποτελεί εξαίρεση. Λέγεται ότι η Eurovision που είναι μεταγενέστερη ξεκίνησε έπειτα από την απήχηση που συνάντησε ο ιταλικός θεσμός.
Παραδοσιακά, ο νικητής του Σαν Ρέμο εκπροσωπεί την χώρα στον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό. Το ένδοξο φεστιβάλ έζησε μεγαλεία μέχρι περίπου την δεκαετία του ’80, ενώ έπειτα περιορίστηκε στο ετήσιο μουσικό γεγονός στην Ιταλία, χάνοντας μέρος της διεθνής του αίγλης.
Τα κορυφαία ονόματα και τα διασημότερα ονόματα της χώρας πέρασαν ή αναδείχτηκαν στη σκηνή του. Και επειδή ο διαγωνισμός δεν περιλαμβάνει μονάχα νέα ταλέντα, οι ισχυροί του εγχώριου μουσικού star system εξακολουθούν να συμμετέχουν κάθε φορά.
Λίγο η υποβάθμιση στη ποιότητα των διαγωνιζομένων, λίγο η μεταβολή των κανόνων στη μουσική βιομηχανία, το Σαν Ρέμο είχε σχεδόν εκφυλιστεί με αποτέλεσμα κάθε νέος διαγωνισμός να παρέπεμπε ελάχιστα σε εκείνους που προηγήθηκαν. Από σημαντικό καλλιτεχνικό δρώμενο διεθνώς, το άλλοτε διάσημο φεστιβάλ κατέληξε ένα τηλεοπτικό προϊόν και τίποτε παραπάνω.
Η κρατική τηλεόραση RAI που ως διοργανωτής κατέχει αποκλειστικά τα δικαιώματα εκμετάλλευσης ξοδεύει τεράστια ποσά ενώ καταφεύγει σε διάφορα τεχνάσματα μήπως και διατηρήσει το ενδιαφέρον του κοινού. Συνήθως δεκάδες αστέρες του Χόλυγουντ καλούνται με το αζημίωτο για να επαναφέρουν τις μετρήσεις σε υποφερτό επίπεδο. Ακόμα και η απόσυρση της ιταλικής συμμετοχής στη Eurovision χρησιμοποιήθηκε για τον ίδιο σκοπό, δίχως όμως το αναμενόμενο αποτέλεσμα.
Ολοένα και χειρότερα, η τηλεθέαση ήταν τόσο χαμηλά που σε δυσαναλογία με τον πανάκριβο προϋπολογισμό του εγχειρήματος, ανάγκαζε την διοίκηση του καναλιού να εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει μία ανάσα πριν το Σαν Ρέμο συμπληρώσει 60 χρόνια ζωής.
Ανεξαρτήτου αισθητικής, κανείς στην Ιταλία δεν θα επιθυμούσε κάτι τέτοιο μιας και το φεστιβάλ συνδέεται άμεσα με τη σύγχρονη πολιτιστική ιστορία του τόπου. Παρά τις προθέσεις και τις προσπάθειες, στην τηλεόραση οι μετρήσεις είναι συχνά ο μοναδικός σκληρός παράγοντας που κρίνει τις εξελίξεις. Όπως επίσης είναι κατανοητό πως ποτέ κανένας τηλεθεατής δε καθηλώθηκε μπροστά από το κουτί για πατριωτικούς λόγους και δίχως το παραμικρό ενδιαφέρον.
Ήταν τόση η απελπισία των ιθυνόντων, που επιστράτευσαν μια θρύλο του ιταλικού λαϊκού τραγουδιού, τη Μίνα για να ερμηνεύσει μαγνητοσκοπημένη μια διασκευή πάνω σε έργο… του Πουτσίνι! Μικρή σημείωση, η Μίνα αποσύρθηκε τελεσίδικα από την ενεργό δράση το 1978 και ίσως γι’ αυτό να μη σας θυμίζει τίποτα το όνομα…
Εκτός από την αίγλη, το Σαν Ρέμο φαινόταν ότι έχανε και την θέση του στο παγκόσμιο μουσικό χάρτη. Αλλά δεν ήταν μονάχα η απώλεια ενός θεσμού που πονοκεφάλιαζε τον διευθυντή της RAI. Τα εκατομμύρια ευρώ που θυσιάζονταν ετησίως δίχως το παραμικρό αντίκρισμα τον έφερναν αντιμέτωπο με τους Ιταλούς φορολογούμενους.
Στην Ιταλία, τα τέλη προς την κρατική τηλεόραση συλλέγονται με το μηχανισμό των αδειών, σε πλήρη αντιστοιχία με τα ελληνικά τέλη κυκλοφορίας των οχημάτων. Στο μέσον μιας ανυπέρβλητης οικονομικής κρίσης, η αλόγιστη σπατάλη δημοσίων πόρων εξόργιζε τις ενώσεις καταναλωτών, που σε αντίθεση με τα δικά μας δεδομένα, εκεί έχουν ενεργό τρόπο και δυνατότητα δράσης.
Όταν διέρρευσαν στη δημοσιότητα οι μισθοί των κυρίων συντελεστών του φεστιβάλ, το ποτήρι ξεχείλισε. Ο συντηρητικός παρουσιαστής και συνάμα καλλιτεχνικός διευθυντής Πάολο Μπονόλις αμειβόταν με ένα εκατομμύριο ευρώ. Τόσα έπαιρνε και ο βραβευμένος Ρομπέρτο Μπενίνι που είχε ουσιαστικά ρόλο δεύτερου παρουσιαστή. Εξαιρετικά δυσανάλογο ποσό συγκρινόμενο με τα «ψίχουλα» που προσφέρθηκαν στους υψηλούς καλεσμένους όπως ο Τζιμ Κάρευ, ο Κέβιν Σπέϊσυ, η Άνι Λένοξ ή ο Χιού Χέφνερ, μεταξύ άλλων. Τρελά ποσά, την εποχή που η αγορά έχει στερεύσει από ρευστό και θέσεις εργασίας.
Η δικαιολογία πως ο προϋπολογισμός είχε περισκοπεί κατά μισό εκατομμύριο δεν έπεισε και οι ενώσεις ζήτησαν από την εισαγγελία της περιοχής να διερευνήσει κατά πόσο κατασπαταλιέται το δημόσιο χρήμα.
Τη στιγμή που το σκάνδαλο με τη προκλητική μισθοδοσία των συντελεστών βγήκε στο προσκήνιο, κάποιοι προδίκασαν και επίσημα το τέλος του Σαν Ρέμο. Σχεδόν κανείς όμως δε μπορούσε να φανταστεί τι ακριβώς θα ακολουθούσε, ούτε πόσο γρήγορα θα ξεχνιόταν το θέμα.
Την ίδια περίοδο και καθώς πλησίαζε η έναρξης της 17ης Φεβρουαρίου, ξεκίνησαν να παρουσιάζονται και οι φετινές συμμετοχές. Στους 23 τραγουδιστές που διαγωνίζονταν συμπεριλαμβανόταν και ο 36χρονος Μιλανέζος Γκιουζέπε Πόβια. Ο Πόβια, από ήταν ένα τα γνωστά ονόματα καθότι είχε κερδίσει το 2006 με το άσμα «Κάντε μου τον λογαριασμό» (σ.σ. αδιευκρίνιστων λοιπών στίχων). Επιδιώκοντας να σκαρφαλώσει ξανά στην κορυφή, ο Πόβια επανήλθε με εύηχο τραγούδι με το χαρακτηριστικό ραπάρισμα στην Ιταλική γλώσσα. Ο τίτλος του ήταν «Ο Λούκα ήταν gay» και από μόνο του, αυτό το «ήταν» έδωσε το έναυσμα για μια ασυνήθιστη πολεμική.
«Ο Λούκα ήταν gay όμως τώρα είναι μαζί της.
Ο Λούκα μιλά απ’ την καρδιά του
Ο Λούκα είναι άλλος άντρας»
Αυτό ήταν το επαναλαμβανόμενο ρεφρέν. Ενδιάμεσα αναπτύσσεται μια ιστορία σε πρώτο πρόσωπο, η οποία συνοπτικά μοιάζει με την παρακάτω;
Ο Λούκα είδε τους γονείς του να χωρίζουν στα 12 του. Ο πατέρας τους εγκατέλειψε και έγινε αλκοολικός ενώ η μάνα πικράθηκε από τους άντρες. Με αποθυμένο να γνωρίσει πραγματικά τον πατέρα του αλλά και με τη παράλληλη αποστροφή της μάνας όταν τον έβλεπε με γυναίκες, ο Λούκα κάποτε ερωτεύτηκε έναν μεγαλύτερό του και κατάλαβε πως ήταν ομοφυλόφιλος. Έπειτα από αναφορές στην αναζήτηση απαντήσεων αλλά και συναισθημάτων που αποκόμισε από τις σχέσεις του, ο Λούκα καταλήγει σε ένα πάρτυ. Εκεί γνώρισε μια γυναίκα που τον κατάλαβε, την καψουρεύτηκε , την παντρεύτηκε και της έκανε ένα κουτσούβελο.
Το τμήμα που ίσως αξίζει να μεταφέρω αυτολεξεί ήταν αυτό του επιλόγου όπου αναφέρει ότι:
«Αυτή είναι η ιστορία μου, μονάχα η ιστορία μου, καμία ασθένεια, καμία γιατρειά
Αξιότιμε πατέρα, σε συγχώρησα παρόλο που δεν επέστρεψες ποτέ εδώ.
Μάνα, σε σκέφτομαι και σ’ αγαπώ, μερικές φορές βλέπω το είδωλό σου
Αλλά τώρα έγινα εγώ ο πατέρας και είμαι ερωτευμένος με τη μοναδική γυναίκα που αγάπησα στη ζωή μου».
Και το κομμάτι κλείνει συνοδεία δεύτερης γυναικείας φωνής στο ρεφρέν και συμφωνικής ορχήστρας…
Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, έχω μάθει, έχω συνηθίσει να είμαι ουδέτερος έως αδιάφορος σε θέματα ομοφυλοφιλίας. Νομίζω πως ο καθένας δύναται να διαχειρίζεται τη προσωπική του ζωή όπως τον ευχαριστεί. Άντρας, γυναίκα το ένα και το αυτό, τα πάντα όλα!
Είτε υπέρμαχοι, είτε πολέμιοι των δικαιωμάτων των gay, μικρή σημασία έχει. Προσπαθώ να διακρίνω την υπερβολή και να διασκεδάσω μ’ αυτή, ανεξάρτητα από ποια πλευρά προέρχεται.
Δεν ήταν ζήτημα η θεματολογία του τραγουδιού. Εξάλλου, σύμφωνα με τους διοργανωτές και το περσινό τραγούδι που κέρδισε είχε παραπλήσιο περιεχόμενο. Η Άννα Τατάντζελο είχε ερμηνεύσει ένα κομμάτι γραμμένο από έναν gay που αναφερόταν στις δυσκολίες που αντιμετώπιζε εξαιτίας των προτιμήσεών του. Δίχως να είμαι ειδικός, υποθέτω πως και κατά το παρελθόν θα είχαν παρουσιαστεί ή πρωταγωνιστήσει παρόμοιου περιεχομένου συμμετοχές.
Την επόμενη κιόλας ημέρα, οι σκανδαλοθήρες επικεντρώθηκαν στο κατά πόσο η μελοποιημένη επιστολή του Λούκα ήταν πραγματική ή φτιαχτή. Ενώ έπιασαν στο στόμα τους διάφορους υποψήφιους «Λούκα», μερικοί συνδύασαν παλαιότερες δηλώσεις του καλλιτέχνη. Ο Πόβια είχε ανακοινώσει ότι σε μικρότερη ηλικία είχε «πειραματιστεί» με το αντικείμενο. Υποστήριξε πως είχε επηρεαστεί από τους κύκλους που συναναστρεφόταν και πως αργότερα κατάφερε να «συνέλθει». Όμως, πέρα από το αμελητέο της ταυτότητας του στιχουργού το «Luca era gay» απασχόλησε σε μεγαλύτερη κλίμακα την ιταλική κοινωνία και κατ’ επέκταση τη δημοσιότητα.
Είναι ανώφελο, σχεδόν ανόητο να προσδιοριστεί αν η Ιταλία κατέχει τα πρωτεία σε πληθυσμό ή ποσόστωση των ομοφυλόφιλων. Σίγουρα πάντως, οι διάφορες οργανώσεις αριθμούν χιλιάδες ενεργά μέλη και επηρεάζουν πολλαπλάσιο αριθμό ανθρώπων που επέλεξαν να μη εκδηλωθούν σε τέτοιο βαθμό. Μια πόλωση ή κινητοποίηση στις τάξεις των οργανώσεων αυτών δημιουργεί άμεσα μια τεράστια δυναμική.
Αν συνδυαστεί με το γεγονός ενός ασταθούς πολιτικού συστήματος απλής αναλογικής, των διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων κάθε 2 περίπου χρόνια και τις λεπτές ισορροπίες δυνάμεων μεταξύ των κομμάτων, είναι εύλογο πως κανείς δε θα ρίσκαρε να εναντιωθεί απέναντι σε ένα τόσο μαζικό κίνημα.
Μια ανοικτή αντιπαράθεση στις οργανώσεις αυτές θα είχε μεγαλύτερο πολιτικό κόστος από λ.χ. το κλείσιμο της κρατικής Alitalia. Μονάχα οι Χριστιανοδημοκράτες που πρεσβεύουν τα ιδεώδη της καθολικής εκκλησίας και βρίσκονται σε μόνιμη γραμμή με το Βατικανό επωφελούνται από τέτοιες κόντρες. Έτσι αποτελούν μόνιμο τηλεοπτικό ζευγάρι με τους εκπροσώπους των οργανώσεων.
Έτσι και στη αφορμή που έδωσε ο Πόβια, ξέσπασε άλλο ένα πανηγύρι που ελάχιστα συσχετιζόταν με το φεστιβάλ, αλλά του έδωσε τέτοια δημοσιότητα που ούτε τα αφεντικά της RAI υπολόγισαν. Η λέξη κλειδί που μπαρούτιασε το κλίμα αποτέλεσε το «ήταν» στον τίτλο.
Οι πέντε μεγαλύτερες εθνικές οργανώσεις κινητοποιήθηκαν άμεσα με μπροστάρη την πολυπληθέστερη Arcigay. Ο Πόβια στοχοποιήθηκε ως υποκινητής της ομοφοβίας και το τραγούδι του σαν μια ανοικτή πληγή ενάντια στους χρόνιους αγώνες των ομοφυλόφιλων. Αφού υποστήριξαν πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός ενός ανθρώπου δεν αλλάζει όπως ένα ζευγάρι παπούτσια αλλά καθορίζεται από την ίδια του τη φύση, ξεκίνησαν εκστρατεία για την απόσυρση του κομματιού από το διαγωνισμό.
Ο διευθυντής Μπονόλις υπερασπίστηκε τον καλλιτέχνη δηλώνοντας μάλλον το προφανές. Ότι δηλαδή ήταν απλά ένα τραγούδι που διατηρούσε μια κάποια ουδετερότητα. Μπρος στις συνεχιζόμενες αντιδράσεις, ο Πόβια απολάμβανε τη δημοσιότητα που του δόθηκε και δυναμίτιζε όποτε μπορούσε την ατμόσφαιρά με ένα «χέστηκα» όσο αφορούσε τις διαμαρτυρίες.
Ισχυρό σύμμαχο βρήκε στους Χριστιανοδημοκράτες, οι οποίοι μπήκαν αυτεπάγγελτα στο παιχνίδι για να κοντραριστούν άλλη μία φορά με τις οργανώσεις. Επιτέθηκαν κυρίως στην Arcigay με χαρακτηρισμούς όπως «ρατσιστές» και «θιασώτες των διακρίσεων». Οι πιο γραφικοί από τις δύο πλευρές μάχονταν στα παράθυρα για το κατά πόσο ο «Λούκα» (που μπορεί να μην υπάρχει καν) έχει τη δυνατότητα ή το δικαίωμα να αλλάξει προσανατολισμό!
Επί μέρες, εβδομάδες ίσως είχαν ξεχαστεί τα πάντα. Ποια παρακμή, ποια σκάνδαλα και ποια τραγούδια; Η αναφορά στο Σαν Ρέμο συσχετιζόταν με το κατά πόσο ο «Λούκα ήταν gay» και με ποιο πολιτικά ορθό τρόπο αυτό μπορούσε να περάσει στη κοινωνία.
Αυτή η πόλωση, ή έστω η διαρκής προβολή μιας κόντρας πάνω στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων προκάλεσε μια δυναμική, ένα εφήμερο διχασμό και τράβηξε την προσοχή σε πάρα πολλούς αδιάφορους θεατές.
Το Σάββατο της 21ής Φεβρουαρίου αρκετοί περίμεναν να δουν τι ακριβώς θα συνέβαινε στην αυλαία του 59ου και παραλίγο τελευταίου φεστιβάλ στο Σαν Ρέμο. Τον Πόβια προλόγισε ο Μπενίνι δανειζόμενος μια φράση από την επιστολή του Όσκαρ Ουάιλντ προς τον νεαρό εραστή του. Αφού δήλωσε πως η ομοφυλοφιλία δεν είναι αμαρτία και πως πολλοί εκδιόχτηκαν κατά το παρελθόν επειδή απλά αγάπησαν κάποιον, έλαβε το χειροκρότημα του κοινού και ο Πόβια ερμήνευσε το επίμαχο τραγούδι. Προς το κλείσιμο της εξιστόρησης, ο καλλιτέχνης σηκωνόταν από το κάθισμά του και εμφάνιζε διάφορα πανό, ως απάντηση προς τους επικριτές του όλο το προηγούμενο διάστημα. Στο τέλος άφησε ένα που έγραφε πως «ο καθένας υπερασπίζεται την αλήθεια του» και αποχώρησε από τη σκηνή.
Μια εκπληκτική παράσταση που ουσιαστικά έσωσε ένα ιστορικό θεσμό. Περίπου 14 εκατομμύρια Ιταλοί εκτιμάται πως παρακολούθησαν το φετινό Σαν Ρέμο. Ένας ιδιαίτερα ικανοποιητικός αριθμός τηλεθεατών που μεγαλύτερό του συναντά κάποιος κυρίως σε αθλητικά γεγονότα. Εντέλει παρά τις σπατάλες, οι διοργανωτές της RAI πέτυχαν έναν ανέλπιστο στόχο και ελπίζουν πως το προϊόν τους ξέφυγε από τη προδιαγεγραμμένη αδιέξοδη τροχιά.
Για την ιστορία, το τραγούδι του Πόβια ανακηρύχτηκε δεύτερο καλύτερο και έτσι δεν θα δοθεί συνέχεια στον επικείμενο διαγωνισμό της Eurovision στη Μόσχα. Όμως θα περάσει μάλλον στην ιστορία ως το σωσίβιο του φεστιβάλ του Σαν Ρέμο.
Είτε προμελετημένα, είτε καθαρά από τύχη ο «Λούκα ήταν gay» είχε τον ρόλο του απαιτούμενου «διαμεσολαβητή» που μιλούσαμε στον πρόλογο. Κατασκευασμένος ή αυτόφωτος, αποδείχτηκε άκρως αποτελεσματικός.
Ανακαλύπτοντας την είδηση, πέρασα δυο μέρες ψάχνοντας λεπτομέρειες για μια ιστορία που εξελισσόταν στη γειτονική χώρα τον προηγούμενο μήνα. Οφείλω να ομολογήσω πως ήταν ανέλπιστα διασκεδαστικό και είμαι σχεδόν βέβαιος πως έχει ξεφύγει από τα στενά πλαίσια της ροζ ειδησεογραφίας.
Ας βγάλει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα ανάλογα με τα προσωπικά του πιστεύω και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του.
Ανάμεσα στις διαφορετικές πηγές που χρησιμοποίησα μήπως και προσεγγίσω ένα τόσο λεπτά κοινωνικό ζήτημα, συνάντησα τυχαία το άρθρο ενός Ιταλού ακτιβιστή. Είχε ως τίτλο:
«Ήταν ο Λούκα gay; Όχι… απλά ήταν bisexual και τον παίρνει που και που!»
Δυστυχώς η γνώση μου πάνω στην ιταλική γλώσσα είναι μηδαμινή και περιορίζεται στο χορτάρι ενός γηπέδου. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν σας παρέθεσα ολόκληρο το επίμαχο τραγούδι και δεν κατάφερα να αφομοιώσω την επιχειρηματολογία σε εκείνο το άρθρο με τον καυστικό τίτλο.
Αντί επιλόγου, να προσθέσω την επίσης επικοινωνιακή διαπίστωση ενός άλλου φίλου καθώς άκουσε την παραπάνω ιστορία, στο λακωνικό:
«Τον π….»
Όπως είπε και ο ίδιος ο καλλιτέχνης, καθένας δικαιούται να υπερασπίζεται την αλήθεια του. Αν υπάρχει βέβαια τέτοια. Και επειδή δεν είμαι πολύ απόλυτος πάνω σε αυτό, θα σας αφήσω να την ανακαλύψετε μόνοι σας, προσθέτοντας μερικούς συνδέσμους για ένα ζήτημα που θα ξεχαστεί τόσο γρήγορα όσο αναδείχτηκε…

Η ερμηνεία του «Luca era gay» στο Σαν Ρέμο 2009.
Μια αγγλική μετάφραση των στίχων.
Ένας διάσημος Βρετανός «διαμεσολαβητής».

Αφιερωμένο στην Αναστασία!

Καθρέφτης

2009-03-07T00:33:00.003+02:00

Δε βγαίνει ψεύτης
Ίδιος καθρέφτης
Η λαμαρίνα στο σταθμό
Το είδωλό σου στο νερό
Όπου κοιτάξεις
Ουσία ψάξεις
Δες την εικόνα κι είσαι εδώ
Φτηνές κουβέντες, σ’ αγαπώ

Μαζί ή χώρια
Μια στεναχώρια
Στιγμές που ‘φύγαν για αλλού
Σ’ ένα τερτίπι του μυαλού
Μα κατά βάθος
Είμαστε λάθος
Γιατί περίσσεψαν παντού
Και ξαφνικά μας κάνουν ντου

Δε βγαίνει ψεύτης
Ίδιος καθρέφτης
Καθώς γυρίζω σαν σκυλί
Μια αντανάκλαση απλή
Όπου κοιτάξω
Δίχως να ψάξω
Όλο σε βρίσκω, είσαι εδώ
Χαίρω πολύ, σ’ ευχαριστώ

Μαζί ή χώρια
Μοιάζει αιώνια
Η απουσία σου αυτή
Μια ψυχή στη φυλακή
Μα κάπου βάθος
Έκανα λάθος
Καθώς δεν έφυγες ποτέ
Μια ανάμνηση κομπλέ

Δε βγαίνει ψεύτης
Ένας καθρέφτης
Η λαμαρίνα στο σταθμό
Το είδωλό μου στο νερό
Όπου κοιτάξω
Εσένα ψάξω
Σίγουρα πάλι θα σε βρω
Θα σε θυμάμαι, δε ξεχνώ

Ο Μαγικός Αλγόριθμος της Eurovision

2009-02-24T20:46:00.003+02:00

Αυτό που ακολουθεί είναι η περιγραφή μια ομάδας στο facebook με τίτλο:
Δες ποιός βλέπει eurovision
Παραγγελιά για τη μάνα του καύσωνα!
...
Μάθατε ποιος άρρωστος νους κατασκοπεύει το προφίλ σας.
Εντοπίσατε ποιανού τα μάτια κρυφοκοιτάζουν τις επτασφράγιστες φωτογραφίες σας.
Φίλος ή άγνωστος, μικρή σημασία έχει.
Οι εξελιγμένες γραμμές κώδικα ξετρυπώνουν τα πάντα σήμερα.
Μάλιστα, άλλη μια νέα μέθοδος σας ενημερώνει ποιος ακριβώς κοιτάζει το βρακί σας ενώ βρίσκεστε σε πλήρη άγνοια.
Βέβαια, προστασία των δεδομένων δεν υφίσταται, αλλά τουλάχιστο λαμβάνετε γνώση που μπορείτε να διαχειριστείτε εκ των υστέρων.
Καθώς η τεχνολογία προοδεύει, σύντομα θα ξέρετε εάν οι επίδοξοι ηδονοβλεψίες έχουν κάνει κακάκια αποβραδίς ή ακόμα και το τι γευμάτισαν πριν από αυτά.
Μέχρι τότε, σας δίνεται προνομιακά η ευκαιρία να ανακαλύψετε ποιος πραγματικά βλέπει το διαγωνισμό Eurovision κάθε χρόνο.
Όμως μην εγκαταλείψετε ακόμα…
Δεν πρόκειται για άλλη μια ομάδα όπου δηλώνετε αν σας αρέσει ο διαγωνισμός ή όχι.
Εάν δίνετε μεγάλη σημασία στο θεσμό ή όχι, είναι αποκλειστικά δικό σας θέμα.Αυτή η ομάδα είναι πολυσυλλεκτική και πολύ πίσω της κρύβονται οι απολυμένοι του τμήματος Eurovison της ΕΡΤ διαχρονικά. Εκείνοι που εργάζονταν νυχθημερόν επί μέρες ώστε η ετήσια εθνική προσπάθεια να αποφέρει καρπούς και διακρίσεις.
Οτιδήποτε εκτός της πρωτιάς και το ρίγος ατόφιας ελληνικής υπερηφάνειας, γι’ αυτούς θεωρείται αποτυχία. Ως αποτέλεσμα απώλειας της κορυφής, αρκετοί εκδιώχτηκαν ντροπιασμένοι και σήμερα απασχολούνται σε μια κανονική θέση εργασίας.
Μερικοί, πικραμένοι από τα πρώην αφεντικά τους (Υπουργεία Εξωτερικών, Πολιτισμού, Τουρισμού, Ανάπτυξης, Τύπου, Παιδείας και πάσης μ…), μου αποκάλυψαν μια άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία.
Εμφανώς αδύναμος να διαχειριστώ ένα τόσο σημαντικό μυστικό και υπό τον φόβο να με καθαρίσουν οι μοχθηροί ασασίνοι του συστήματος, κατέληξα ότι είναι προτιμότερο να μοιραστείς τη γνώση παρά να προσπαθήσεις να τη φυλάξεις.
Ναι λοιπόν. Ευελπιστώ να σώσω το τομάρι μου. Και αν δεν τα καταφέρω, τουλάχιστο να φύγω με καλή παρέα.
Επί σειρά ετών, η Μαρία Χουάνα Λαβό, μια Ανδαλουσιανή μάγισσα της αριθμολογίας στις κακόφημες συνοικίες της Σεβίλλης προέβλεπε αλάνθαστη το μέλλον προσθέτοντας και πολλαπλασιάζοντας.
Κάποτε, όταν έγινε αντιληπτή από τους αντίστοιχους Ισπανούς μεροκαματιάρηδες αξιωματούχους, τη φορτώσανε σε ένα τρένο και την πήρανε στα υπουργεία της Μαδρίτης. Της ανατέθηκε να αναλύει τις δημοσκοπήσεις, όμως αυτή τους απογοήτευσε. Μαθημένη στο να λέει το μέλλον όπως το αντιλαμβάνεται, μόνιμα έδινε προβάδισμα στην αξιωματική αντιπολίτευση. Πικραμένοι από την προφητεία της γριάς, η κυβερνητική νομενκλατούρα το έριξε στη πλάκα.
Έτσι την ξαπόστειλαν σ’ ένα γραφειάκι της Τίβι Εσπάνια (TVE αντίστοιχη ΕΡΤ) και την καταδίκασαν να ακούει τα τραγούδια της Eurovision. Κάτι σαν τη Δάφνη, με τη διαφορά πως δε την πλήρωναν πεσέτα τσακιστή (πριν το ευρώ η αναδρομή).
Η Μαρία Χουάνα ήξερε πώς να διασκεδάσει στον εγκλεισμό της. Έβγαλε χαρτί και μολύβι, έκανε υπολογισμούς και προέβλεψε τον τελικό νικητή.
Όλοι γέλασαν όταν άκουσαν ένα «Λετονία», οι μισοί δεν ήξεραν καν κατά που πέφτει. Όμως μερικούς μήνες αργότερα, οι χαρτογιακάδες πάγωσαν τη νύχτα του τελικού.
Νικήτρια ήταν όντως η Λετονία. Η Μαρί Χουάνα διορίστηκε άμεσα σύμβουλος στον ισπανικό ΟΠΑΠ ενώ παράλληλα διατήρησε το γραφειάκι της στην TVE, έμμισθη αυτή τη φορά.
Ποτέ δεν έχασε νικητή. Άκουγε επί μέρες την ανιαρή γυφτοπόπ για να σημειώσει στο τέλος το όνομα μιας χώρας. Αυτό το όνομα ήταν που κέρδιζε.
Όταν κάποτε απώλεσε κάθε ενδιαφέρον για το θεσμό, σκαρφίστηκε ένα μαθηματικό τύπο για να περνάει το υπόλοιπο του χρόνου της.
Τον μαγικό αλγόριθμο της Eurovision!
Είχε ακούσει πως σε τριτοκοσμικές χώρες που εξακολουθούν να ψάχνουν διεθνή ταυτότητα και επιζητούν καταξίωση μέσα από πανηγύρια της πλάκας, υπάρχει πολύς κόσμος που καταπιάνεται με π@π…
Αφού ταξίδεψε σε όλη την Ανατολική Ευρώπη ξεκινώντας από τα Βαλκάνια μελετώντας εκ του σύνεγγυς ξένα ήθη και έθιμα, τελειοποίησε τον μαθηματικό τύπο της.
Παρακολουθώντας τη νεολαία στα καφέ και τις βαθυστόχαστες αναλύσεις της μεσημεριανής ζώνης, είχε πειστεί για το ποιος ακριβώς παρακολουθεί πραγματικά eurovision.
Σιγά την ανακάλυψη, θα πείτε και μάλλον το δίκιο είναι με το μέρος σας.
Όμως η Μαρία Χουάνα κοιτούσε πολύ μακρύτερα.
Με τον μαγικό αλγόριθμο πέτυχε να αγγίξει το ζενίθ της πρόβλεψης. Την αλήθεια. Παρατηρούσε ορκισμένους εχθρούς του διαγωνισμού να τον υποβαθμίζουν καθημερινά ενώ ήξερε πως κατά βάθος θα κολλήσουν μπρος στην οθόνη τη βραδιά του τελικού. Ενώ παράλληλα έριχνε ματιές σε κάποιους άλλους που δήθεν μιλούσαν δίχως παύση για νότες και φωνές μήπως και αποκτήσουν υπόσταση στη παρέα τους. Εκείνοι ήταν γραφτό και μαθηματικά τεκμηριωμένο πως δεν θα τον έβλεπαν ποτέ.
Η γριά από τη Σεβίλλη σκόπευε να μοιραστεί το εύρημά της με τους σύγχρονους κοινωνιολόγους ως ένα πρότυπο ορό της αλήθειας, υπαραρκετό για οποιαδήποτε χρήση πέραν ενός ηλίθιου διαγωνισμού.
Αλλά η φήμη της είχε γιγαντωθεί. Κάπου μεταξύ Κισινάου και Οδησσού, η Μαρία Χουάνα απήχθη από Καγκεμπίτες πράκτορες και μεταφέρθηκε στο Κρεμλίνο.
Κρατικοί αξιωματούχοι και παρακρατικοί μεγιστάνες ζητούσαν επίμονα να μάθουν τι χρειαζόταν η μαμά Ρωσία για να κατακτήσει (επιτέλους) την κορυφή.Χιλιάδες, αμέτρητα τραγούδια με τη χαρακτηριστική κλαψομ… προφορά βομβάρδιζαν την δύσμοιρη γυναίκα. Εκείνη αντιστεκόταν σθεναρά. Στο τέλος κάθε βασανιστηρίου, έσφιγγε τα δόντια φωνάζοντας «Τσίκιτσίκι». Τότε μάλλον κατάλαβε την εθνικοπατριωτική σημασία του θεσμού.
Μόλις οι αδίστακτοι ταγματασφαλίτες του κόκκινου στρατού απείλησαν ότι θα επαναλάμβαναν τη διαδικασία, η γριά λύγισε. Για να κερδίσει το έλεος και κατ’ επέκταση την ελευθερία της, ομολόγησε με τρέμουλο πως οι Ρώσοι χρειάζονταν έναν βιολιστή, έναν χορευτή με πατίνια και ένα μαϊντανό.
Ικανοποιημένοι από την έκβαση του διαγωνισμού, οι απαγωγείς δέχτηκαν να ανταλλάξουν την Μαρία Χουάνα κατά τη διάρκεια του τελικού πέρσι στο Ελσίνκι.
Όμως καταπονημένη από τις κακουχίες η ιέρια της αριθμολογίας δεν έμελε να επιστρέψει ποτέ στα πάτρια εδάφη. Απεβίωσε στα περίχωρα του Ελσίνκι.
Πριν το μοιραίο ταξίδι, είχε καταφέρει να κρύψει τον περιβόητο τύπο μέσα στη κιθάρα που κρατούσε η Ισπανική συμμετοχή του «Τσικιτσίκι». Ο περίεργος τύπος δεν πήρε χαμπάρι τίποτα.
Έτσι, μια γνωστή κυρία ελληνικής καταγωγής που λυμαίνεται τα στούντιο παραγωγής κάθε διαγωνισμού από τότε σχεδόν που απολύθηκε, πλησίασε τον Ισπανό καλλιτέχνη. Ζήτησε να κρατήσει τη κιθάρα ως σουβενίρ. Εκμυστηρεύτηκε πως εκπροσωπεί το υπουργείο πολιτισμού και μαζεύει αντικείμενα.
Από εδώ και πέρα δεν ξέρω αν πρέπει να μοιραστώ περισσότερα. Αλλά αφού φτάσαμε έχετε κάθε δικαίωμα να μάθετε την πάσα αλήθεια. Με τη βοήθεια της εκκλησίας και των ελληνορθόδοξων μοναχών, τρέχει ένα μυστικό πρόγραμμα (κωδική ονομασία S.A.G.A.P.O.) για την ανέγερση ενός μουσείου αθανάτων της Eurovision, δίπλα στα καμένα της Αρχαίας Ολυμπίας.
Μιας και οι εκάστοτε νικητές βουλιάζουν αφανείς μέχρι τους επόμενους, οι ιθύνοντες αποφάσισαν να καταπολεμήσουν την ανωνυμία αυτή στήνοντας το μουσείο σε μια χώρα όπου ο διαγωνισμός λατρεύεται κανονικότατα.
Πράγματι, η δαφνοστεφανωμένη πράκτορας του ελληνικού δημοσίου ετοιμαζόταν να επιστρέψει στη βάση της. Αλλά η πτήση της είχε καθυστέρηση, μη ρωτάτε με ποια εταιρία ταξίδευε. Σκαλίζοντας το απολειφάδι κιθάρας, ανακάλυψε το πολυπόθητο χαρτάκι της αλήθειας, σκούπισε τα χείλη της από τα ενοχλητικά ψίχουλα της φινλανδικής ζαμπονοτυρόπιτας και το πέταξε στα σκουπίδια.
Μια ρεπορτερ σκανδαλοθηρικής εκπομπής που την ακολουθούσε διακριτικά, ψαχούλεψε τον κάδο και αφού εντόπισε το λαδωμένο σκονάκι, το κουβάλησε πίσω στην πατρίδα.
Από το ΕΛ Βενιζέλος επιβιβάστηκε σε ταξί και άθελα της το έδωσε κολλημένο με ένα εικοσάρικο στον οδηγό. Εκείνος παρατήρησε τον τύπο καθώς σχολούσε από την βάρδια. Καθότι αδιόριστος μαθηματικός, συνδύασε τον αλγόριθμο με τη φράση «My number one” που το συνόδευε και επιτέλους διαπίστωσε τη σημασία του.
Πως έφτασε ο τύπος στα χέρια μου είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.
Άλλη φορά ή άλλη ομάδα.
Το συμπέρασμα είναι πως τώρα γνωρίζετε.
Ό,τι και να σημαίνει αυτό.
Κουβεντιάζοντας πρόσφατα με την Όλγα, καταλήξαμε πως έχετε δικαίωμα στη γνώση κλπ, κλπ...
Η στιγμή που ο περιβόητος τύπος θα ανακοινωθεί στην ανθρωπότητα πλησιάζει. Να είστε περήφανοι που άθελά σας συμμετέχετε στο κομβικό σημείο της παγκόσμιας ιστορίας, μεγαλύτερο και από την επινόηση της ίδιας της Eurovision.
Απ’ όσα καταλαβαίνετε, δε χρειάζεται να προσκαλέσετε τους φίλους σας σε αυτή την ομάδα. Θα έρθουν από μόνοι τους, αργά ή γρήγορα.
Επίσης δεν είναι απαραίτητο να συμπληρωθούν εκατό χιλιάδες μέλη για να αποκαλυφθεί ο μαγικός αλγόριθμος της Eurovision.
Να είστε σίγουροι πως μόλις η φετινή υποψηφιότητα ακούγεται πάνω από δέκα φορές την ώρα, ως διά μαγείας πάντα, ο πολυπόθητος μαθηματικός τύπος θα ανέβει από μόνος του στην επιφάνεια.
Σαν τον εκάστοτε φελλό που την αντιπροσωπεύει…

Αφιερωμένο σε όλους εσάς που φτάσατε μέχρι αυτή τη γραμμή.

Το κέρμα

2009-02-15T14:18:00.002+02:00

Μαθήματα γεωγραφίας

2009-02-11T07:52:00.005+02:00

Στον Αφρικανό πλανόδιο,
Στη Μολδαβή του κωλόμπαρου,
Στον Αλβανό της οικοδομής,
Στον Πακιστανό του χωραφιού,
Στη Φιλιπινέζα της έπαυλης,
Στον Κούρδο με τα δερμάτινα,
Στον Αιγύπτιο του καϊκιού,
Στην Ουκρανή της γιαγιάς,
Στον Ασιάτη με τις μαϊμούδες,

Και σε όλους εκείνους που δεν κατάφεραν ακόμη να γίνουν τετριμμένες εικόνες. Μιας κοινωνίας που οφείλει να διδάσκεται γεωγραφία μέσα από διηγήσεις σε σπασμένα Ελληνικά.

Που οραματίζεται ταξίδια στα πέρατα του κόσμου. Αλλά δεν μπορεί να χωνέψει πως τα πέρατα του κόσμου συνωστίζονται στο διπλανό υπόγειο και μοιράζονται το ίδιο παγκάκι.

Δε χρειάζεται να αλλάξεις 3 αεροπλάνα για να μάθεις τι γίνεται πέρα από τη μύτη σου. Άνοιξε την πόρτα, κέρασε ένα πιάτο φαγητό και βγάλε ένα καφέ.
Πόσο κοστίζει γαμώ το κέρατό μου;
Μέχρι τους τηλεμαραθώνιους φτάνει η ευαισθησία σου;

Μάχεσαι για την παγκόσμια ειρήνη, χαζεύεις τα global πανηγύρια, συμμετέχεις σε πορείες και μαζεύεις υπογραφές για τα ανήμπορα παιδάκια του τρίτου κόσμου.
Αλλά την ρημάδα πόρτα ούτε που σκέφτηκες να την ανοίξεις.

Όσο αντιμετωπίζεις τους πρόσφυγες ως ξεχωριστή οντότητα, συγνώμη που στη χαλάω, συμβάλεις ασυναίσθητα στο διαχρονικό αποκλεισμό τους.
Ακυρώνεις όποιες προθέσεις διαθέτεις και σωστά υιοθέτησες ως έντιμες και ηθικές. Γίνεσαι υποκριτής παρόλο που στοχεύεις στο ακριβώς αντίθετο.

Τόσες φάρες διαφορετικές, γιατί εξακολουθείς να ψάχνεις διαφορές μονάχα με εκείνους που στερούνται οικειότητας; Σκέψου το όσο μπορείς. Κι αυτό ρατσισμός λέγεται.
Εξάλλου, αν το φιλοσοφήσεις κάμποσο, μεταξύ μας έχουμε περισσότερες.

Είσαι καλό παιδί, λιγάκι μαλάκας…
Μέρα προσφύγων μου λες και σπαταλάς κάθε επιχείρημα.
Δηλαδή; Οι υπόλοιπες μέρες τι αποτελούν;

Ποιος ξέρει, αύριο, μεθαύριο το αργότερο ενδέχεται να με πείσεις…
Αλλά μέχρι να συμβεί αυτό, να μου επιτρέψεις να στη λέω εφόσον διαφωνώ με την οπτική σου. Όπως επίσης προσπάθησε να με συγχωρέσεις διότι δεν είχα σκοπό να στα χώσω και να παρεξηγηθώ.

Η ουσία.
Αυτή είναι που χάσαμε, που ψάχνουμε, που προσπαθούμε να προσδιορίσουμε.
Μπορεί να στραβώσεις αλλά για ένα σε παρακαλώ.
Αν ποτέ βρεις άκρη, τηλεφώνησε και πες μου.
Χρωστάω ένα παραμύθι.

Έως τότε, άντε γαμήσου.
Ναι, ξύπνησα κάπως.
…
Ρώτησες,
Γιατί έρχομαι σ’ εσένα
Όταν οι υπόλοιποι είναι εξίσου καλοί
Τους ρώτησα και απάντησαν το ίδιο
Ούτε καν ζήτησαν τ’ όνομά μου

Εξήγησε
Τι ακριβώς έχεις να χάσεις
Μπες για δυο λεπτά στη θέση μου
Δεν αισθάνεσαι σα να καθάρισες;
Ήδη…

Θα σου δείξω,
Ότι οι μοίρες μας είναι αλληλένδετες
Μη χάσεις την πίστη σου στην ανθρωπότητα
Μόνο μη ξεχνάς τον ψυχισμό μου
Είναι ευάλωτος

Μαζί,
Θα γευτούμε την αξιοπρέπεια
Όσο ποντάρεις σ’ εμένα
Θα σου δείξω την πραγματικότητά μου
Έχω δει αρκετές

Ρώτησες,
Γιατί έρχομαι σ’ εσένα
Όταν οι υπόλοιποι είναι εξίσου καλοί
Τους ρώτησα και απάντησαν το ίδιο
Ούτε καν ζήτησαν τ’ όνομά μου

Ακόμη ένας πρόσφυγας…

(Oi Va Voi – Refugee)
το σκίτσο από την οργάνωση refugees united

Άτιτλο μεθυσμένο για την Σπατάλη

2009-02-05T02:34:00.003+02:00

Χιλιάδες λέξεις σε μία σειρά
Χαμένες σκέψεις στη λάθος τροχιά
Σκορπάνε αλήθειες σ’ απίθανα μέρη
Κοιμάσαι νωρίς, ξυπνάς μεσημέρι

Χιλιάδες σκέψεις χωρίς μια σειρά
Χαμένες λέξεις πετούν χαμηλά
Δίπλα σου θέλω τον κόσμο να ζω
Ελπίζω μια μέρα να’ ρθεις κατά ‘δω

Μπορεί να πιστέψεις τα λόγια αυτά
Αμέτρητες στέψεις χωρίς βασιλιά
Τραγούδι βγαίνει αν πιάσεις σκοπό
Τι άλλο μου μένει στο πλήθος να πω;

Γνωστές μελωδίες ηχούν δυνατά
Αγχόνη του θάρρους, σκισμένη θηλιά
Εικόνες που φεύγουν μαζί με ποτό
Ακόμη μια νύχτα χωρίς «σ’ αγαπώ»

Μα άσε τις λέξεις να βγάλουν φτερά
Αρκέσου σε σκέψεις και κοίτα ψηλά…

…

Στη λατρεμένη μου Σπατάλη
Διότι παρά τα λεγόμενα κατά καιρούς:
Χωρίς νερό; Μπορώ…
Χωρίς Σπατάλη; Όχι!

Δε πρόκειται περί αλληγορίας, η Σπατάλη είναι ένα υπαρκτό πλάσμα που συνήθως ανησυχεί μήπως πάθω αφυδάτωση!

Αλφρέδο Σιταρόσα (πρώτο μέρος)

2009-01-27T02:32:00.000+02:00

Να ’μαι πάλι σε κάποιο αεροδρόμιο.
Όσα χρόνια και να περάσουν, ποτέ δε πρόκειται να καταλάβω πως τα καρούλια στο κάτω μέρος της βαλίτσας χρησιμεύουν σε κάτι.
Να ‘μαι πάλι με ύφος θριαμβευτή, έστω και αν στην πραγματικότητα προστέθηκε ακόμη μια ήττα. Μάλλον δε θα καταφέρεις να τα βρεις ποτέ με τον εαυτό σου εφόσον αντιστέκεσαι στην αίσθηση της ήττας. Έτσι νομίζω δηλαδή.
Η ψευδαίσθηση ενός κόσμου που επιζητά και θρέφει μονάχα τους νικητές στενεύει τα περιθώρια που θα σου επιτρέψουν να συνυπάρξεις ως ένας ευτυχισμένος λούζερ.
Κι όμως…
Να ‘μαι πάλι, τρέχω αλαφιασμένος πάνω σ’ έναν κυλιόμενο διάδρομο, μήπως και προλάβω την ανταπόκριση για το σπίτι μου. Το ταξίδι τέλειωσε προ πολλού, αφήνοντας παρακαταθήκη τα δευτερεύοντα,. Μέχρι η πρόσφατη περιπέτεια καθίσει δίπλα στις αναμνήσεις και γίνει ένα με αυτές.
Περίπου όπως πέτυχα να διαβώ την φυσούνα, να παραδώσω βιαστικά την κάρτα επιβίβασης στην αεροσυνοδό και να παρατηρώ την πόρτα να σφραγίζει στο βάθος, καθώς το σκάφος ήταν έτοιμο για απογείωση.
Να ‘μαι πάλι, στο δρόμο της επιστροφής.
Περίεργο συναίσθημα, συνήθως στενάχωρο. Πολλές φορές ψάχνεις ώστε να προσδιορίσεις τι ακριβώς έμεινε από αυτό που προηγήθηκε.
Όμως όχι… σίγουρα όχι τώρα.
Τα ερωτηματικά υφίστανται, πότε άραγε αξίζει να τα αποβάλεις;
Μέσα σε λίγα λεπτά, τα φωτάκια του διαδρόμου γίνηκαν ένα πυκνό σκοτάδι πάνω από τα σύννεφα του βροχερού Λονδίνου.
Η μουτσούνα καθρεφτίστηκε στο στρογγυλό παράθυρο και η έκφραση στο είδωλο έκανε σαφή έναν πρωτόγνωρο προβληματισμό.
Ίσως για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι δεν προσπαθούσα να καταλάβω τι θα κουβαλήσω μαζί και τι θα αφήσω πίσω, στο πολυσύχναστο τράνζιτ.
Μια απορία και μοναδική.
Να ‘μαι πάλι, χαμένος στις σκέψεις.
Τι ήταν που με ώθησε να αλλάξω;
Αναζητώντας τον Αλφρέδο Σιταρόσα…
Να ‘μια πάλι, λίγο πριν σας διηγηθώ άλλη μια περίεργη περιπέτεια.
Έχω ένα γεμάτο δίωρο. Φτάνει και περισσεύει.
Για τον Σωτηράκη.
Γιατί εξακολουθώ να κρατώ τις υποσχέσεις μου.
…

Τα εννιάμερα της καβάντζας

2008-12-29T11:03:00.002+02:00

Μια απρόσμενη συνάντηση.
Τους διέκρινα από μακριά.
Συγκεντρωμένοι και σκυθρωποί ψιθύριζαν σε αυτοσχέδια πηγαδάκια.
Πέντε, είκοσι, πενήντα, έπειτα έχασα το μέτρημα.
Κάτι έλεγαν, δύσκολο να ακούσω.
Πλησιάζω και βλέπω φάτσες γνώριμες.
Απαρτία.
Η περιέργεια δεν μου άφησε περιθώρια καταμέτρησης.
Τι συμβαίνει ρε παιδιά;
Προς στιγμή κοίταξαν και συνέχισαν προσηλωμένοι να κουβεντιάζουν.
Η παλάμη τους κολλούσε στα μισόκλειστα χείλη.
Μιλούσαν σχεδόν συνωμοτικά.
Τόσο μυστικό;
Έψαξα μέχρι που βρήκα τους πιο ευάλωτους.
Αυτούς που θα υπέκυπταν απέναντι στα ερωτηματικά μου.
Εκείνους που προτιμούν να αποκαλύπτουν παρά να φυλάσσουν.
Τι έγινε;
Πλευρίζω έναν πολυλογά.
Άσε, δεν έμαθες τίποτα;
Πόσο μου την σπάνε οι απαντήσεις με ερωτηματικό.
Υπομονή και επιμονή.
Μέχρι που απειλώ με φυγή.
Κάτσε. Που πας;
Δεν αντέχω άλλο.
Πέθανε η καβάντζα.
Τι; Που; Πως;
Ξαφνικά και μόνη. Δεν το πήρε χαμπάρι κανείς.
Έχει καιρό; Μεσ’ τα Χριστούγεννα;
Άγνωστο. Εμείς τη βρήκαμε όταν την αναζητήσαμε.
Σε προχωρημένη σήψη.
Μα γιατί δε μου το είπατε;
Ξέραμε πως θα σ’ έπαιρνε από κάτω.
Την αγαπούσα τη καβάντζα!
Όπως όλοι μας.
Και τώρα; Στη κηδεία βρέθηκα;
Μπα, όχι. Μόλις ολοκληρώθηκαν τα εννιάμερα.
Φτου ρε πούστη μου!
Ηρέμησε, πάει τέλειωσε.
Έπρεπε να το κρατήσετε κρυφό;
Έλα που κάνεις τον ανυποψίαστο…
Βέβαια., όποιος τη συναντά συνήθως δεν το λέει πουθενά.
Μέχρι πρότινος.
Ακόμη και στο ύστατο χαίρε; Τόση μυστικοπάθεια;
Δεν είσαι ο μόνος που το αγνοεί.
Και οι υπόλοιποι; Δεν τους αξίζει να μάθουν;
Αποφύγαμε τον συνωστισμό.
Και αν χρειαστεί να την ψάξουν;
Τότε θα φτάσουν έως την αλήθεια.
Και η αλήθεια πονάει.
Τουλάχιστο που μοιράζουν κόλυβα; Για τη συγχώρεση.
Άδικος κόπος. Τέλειωσαν.
Πάντα έτσι η καβάντζα.
Ναι η καημένη. Έδινε πολλά, φρόντιζε για λίγους.
Τι κρίμα.
Θέλεις να δεις που την έθαψαν;
Εννοείται.
Κοίτα γύρω σου.
Που;
Παντού. Στους δρόμους, στα σπίτια, στα μαγαζιά.
Ούτε μια κηδεία της προκοπής δεν αξιωθήκατε να κάνετε.
Είσαι λάθος.
Ρε μαλάκες! Τη λάτρευα!
Πάλι τα ίδια…
Κι αν θέλω να την αποχαιρετήσω;
Να κοιτάξεις ψηλά.
Δίκιο έχεις. Στον ουρανό.
Πες μου, τη βλέπεις;
Δυσκολεύομαι. Νομίζω πως ψιχαλίζει.
Κι όμως τη βλέπεις!
Προέκυψε πολύ ξαφνικό για μεταφυσικές αναζητήσεις.
Σε καταλαβαίνω. Αν βρέξει, τι θα κάνεις;
Μάλλον θα γυρίσω σπίτι.
Θα στεγνώσεις τα ρούχα και θα μείνεις προφυλαμένος.
Ναι, πιθανόν.
Ίσως ανοίξεις το ψυγείο, θα αντικρίσεις τους λογαριασμούς.
Ίσως δεις τηλεόραση, θα αντιληφθείς την μαυρίλα.
Πολλά μπορεί να κάνεις στο σπίτι.
Βέβαια. Εκτός από ένα.
Δηλαδή;
Θα υπάρξει στιγμή που θα καταλήξεις σε αδιέξοδο.
Και τι μ’ αυτό;
Τότε θα ζητήσεις τη καβάντζα.
Αφού πέθανε.
Έλα ντε! Κατάλαβες τώρα γιατί δε τη θάψαμε;
Πάλι. Είναι άσκοπο να προσβλέπεις σε κάτι που δεν υφίσταται.
Η ελπίδα φίλε μου. Η προσμονή και η αναζήτηση.
Ποια ελπίδα ρε βαρεμένε; Η καβάντζα πε-θα-νε!
Σίγουρα. Σύντομα όμως θα το ξεχάσεις.
Γιατί;
Επειδή σπάνια συνειδητοποιούμε την απώλεια.
Αχ βρέχει. Είδες;
Φύγε να προλάβεις. Τρέχα μη γίνεις μούσκεμα.
Αυτό θα κάνω. Αντίο.
Να θυμάσαι τι είπαμε.
Ποιο απ’ όλα; Ήταν τόσα πολλά…
Η καβάντζα δε θάφτηκε ποτέ.
Ούτε το έμαθαν όλοι.
Μείνε ήσυχος. Δεν θα στεναχωρήσω κανέναν.
Και μην αμελείς να ρίχνεις ματιές τριγύρω.
Ξέρω. Στους δρόμους, στα σπίτια, στα μαγαζιά.
Είπα δίχως να υποσχεθώ τη σιωπή μου.
Τα μαλλιά έσταζαν τη βροχή στο πρόσωπο.
Βήματα γρήγορα μέχρι το κοντινότερο στέγαστρο.
Χάλια επέστρεψα πίσω.
Άλλαξα και χάζευα από το παράθυρο του διαμερίσματος.
Οι άτυχοι περαστικοί λιγόστευαν όσο δυνάμωνε η βροχή.
Έφτιαξα καφέ και άνοιξα μια εφημερίδα.
Όμως δεν μπορούσα να διαβάσω τίποτα.
Η σκέψη μου στο πριν.
Βρε, τι έπαθε η φουκαριάρα η καβάντζα…
Είχε ακόμα τόσα να προσφέρει…
Κρίμα.

Τρέχουν τα παιδιά, μέσα στο χιονιά

2008-12-18T10:53:00.003+02:00

Ενόψει των καλύτερων χειρότερων γιορτών των τελευταίων ετών, ας μοιραστώ με όλους τους αναγνώστες τις καθιερωμένες ευχές.
Υγεία, ευτυχία και εν δυνάμει ευημερία.
Μην ξεχνάτε πως όλοι μαζί ενωμένοι και αγαπημένοι, είναι δυνατό να νοιώσουμε την θέρμη που αναβλύζουν αυτές τις άγιες μέρες.
Θυμηθείτε πως έστω και προσωρινά γίνεται να κλείσετε το κουτί, να παγώσετε την μνήμη και να αξιοποιήσετε αλησμόνητες στιγμές συντροφιά με τους οικείους σας.
Για εκείνους που μάλωσαν με την παιδική τους ηλικία, ας επαναφέρω ένα πασίγνωστο τραγουδάκι των ημερών.
Χρόνια πολλά, ρεμάλια!
(Το credit της κάρτας σε εκείνους που μου την έστειλαν, ευχαριστώ πολύ)
...

Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού
κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού έεϊ !!!
Τρίγωνα κάλαντα μες στη γειτονιά,
ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά.

Άστρο φωτεινό θα ’βγει γιορτινό
μήνυμα να φέρει απ΄ τον ουρανό.
Άστρο φωτεινό θα ’βγει γιορτινό
μήνυμα να φέρει απ’ τον ουρανό.

Τρίγωνα κάλαντα στο μικρό χωριό
και χτυπά Χριστούγεννα το καμπαναριό έεϊ !!!
Τρίγωνα κάλαντα στο μικρό χωριό
και χτυπά Χριστούγεννα το καμπαναριό.

Τρέχουν τα παιδιά μέσα στο χιονιά,
ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά .
Μες στη σιγαλιά ανοίγει η αγκαλιά
κι έκαν’η αγάπη στην καρδιά φωλιά

Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού
κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού έεϊ !!!
Τρίγωνα κάλαντα στο μικρό χωριό
και χτυπά Χριστούγεννα το καμπαναριό.

Θεός φυλάξει την βασίλισσα

2008-12-16T13:23:00.007+02:00

Απ’ έξω πριγκίπισσα, από μέσα πανκιό του κερατά.
Αυτή είναι μάλλον η συντομότερη περιγραφή μιας μορφής που γνώρισα και έζησα πριν μερικά χρόνια. Αν δε μαλακιζόταν ασύστολα και εκμεταλλευόταν τις διασυνδέσεις της, η Κρουέλα θα μπορούσε να είναι σήμερα πρωτοκλασάτη φωτογράφος.
Ναι, βέβαια. Αν κατά διαστήματα διαβάζετε τα σχόλια, για την ίδια Κρουέλα μιλάμε!
Κάποτε, δεν θυμάμαι ακριβώς πότε, βρισκόταν σε νησί για δουλειά. Κατά την παραμονή της, είχε ξεσπάσει μια καταστροφική πυρκαγιά. Μόλις την περιόρισαν, η Κρουέλα επισκέφτηκε τα καμένα.
Η απέραντη μαυρίλα ήταν καταθλιπτική. Τράβηξε μερικές πανοραμικές φωτογραφίες για να αναδείξει το μέγεθος της ζημιάς. Έπειτα έψαχνε για ξεχωριστές λεπτομέρειες που θα αποτύπωναν την ταυτότητά της στο φιλμ.
Μέχρι που πέτυχε την πλήρη αντίθεση.
Ανάμεσα στα αποκαίδια, ένας κορμός ελιάς. Μονάχα ένα κλαδί είχε μείνει ανέπαφο από τις φλόγες. Εκείνη εστίασε, πάτησε το κουμπί και κράτησε την παράταιρη ψευδαίσθηση.
Όταν αποπειράθηκε να στείλει την φωτογραφία σε μια εφημερίδα που συνεργαζόταν περιστασιακά, την απέρριψαν. Όταν πουλάς καταστροφή, φροντίζεις να εθελοτυφλείς στην ελπίδα.
Η Κρουέλα δεν επρόκειτο για κάποιο συνεσταλμένο κοριτσάκι. Ούτε προσπαθούσε να φανεί πρωτότυπη, αντιγράφοντας μια δουλεμένη οπτική.
Απέφυγε να αποτυπώσει το καμένο δάσος. Αντί να συμβάλει στον αποτροπιασμό και την περισυλλογή των αναγνωστών, ήθελε μάλλον να δείξει πως πέρα από την δεδομένη αρνητική πλευρά, υπάρχουν οι μικρές ασήμαντες λεπτομέρειες. Που επιτρέπουν μια πιο αισιόδοξη αντιμετώπιση.
Γλυκανάλατο ή χαζοχαρούμενο και σίγουρα μια οφθαλμαπάτη. Όμως το πράσινο κλαδί στο μαύρο φόντο αποτελούσε μια άκρως ενδιαφέρουσα προσέγγιση.
Κι ας μην έτυχε της καλύτερης αντιμετώπισης.
...
Δέκα μέρες κοντεύουν από τη θλιβερή δολοφονία, την κοινωνική έκρηξη και την απώλεια κάθε ελέγχου ή λογικής.
Όσο ανακυκλώνεται νυχθημερόν ένα θέμα, τόσο με αποτρέπει να ασχοληθώ μαζί του. Από την άλλη, είναι άνανδρο και κυνικό να βρίσκεσαι μέσα σε μια επανάσταση, όπως και να προσδιορίζεται, σφυρίζοντας αδιάφορα.
Θα επανέλθω, δεσμεύομαι για αυτό. Θα γράψω σε λιγότερο φορτισμένο κλίμα, έτσι ώστε οι γραμμές να αποκτήσουν νόημα.
Για την ώρα, προθυμοποιούμαι να υιοθετήσω την οπτική της Κρουέλας. Να αποποιηθώ της ουσίας και να αρκεστώ στα ασήμαντα.
Όπως σε μια εικόνα που ορκίζομαι ότι την έχετε δει επανειλημμένα, αλλά που ίσως δε τη συνδυάσατε.
Σήμα κατατεθέν των αναταραχών, η φωτογραφία του αδικοχαμένου πιτσιρικά. Πάνω της, αποτυπωμένα νιάτα που θυσιάστηκαν στο φόβο και την υπερβολή ενός κόσμου που σπάνια είναι ότι δηλώνει.
Μια παγωμένη στιγμή από την ζωή ενός παιδιού που όλοι μιλάνε γι’ αυτόν, χρησιμοποιώντας το μικρό του όνομα, μα στη πραγματικότητα ίσως να το καπηλεύονται ανά περίσταση.
Αν μπορούσε ν’ απαντήσει, δεν είναι απίθανο να την έλεγε σε όλους εκείνους που βιάζονται να του στήσουν ανδριάντα και αδημονούν να καταθέσουν στεφάνια συνοδεία δακρύβρεχτων επικήδειων.
Μια φωτογραφία, μια μπλούζα.
Μια μπλούζα, ένα εξώφυλλο.
Ένα εξώφυλλο, ένα τραγούδι.
Ένα τραγούδι, μια αλήθεια για μια άγνωστη προσωπικότητα...
...
«Θεός φυλάξει την βασίλισσα».
Αυτός είναι ο τίτλος του βρετανικού εθνικού ύμνου. Και προσαρμόζεται ανάλογα με το φύλο του εκάστοτε μονάρχη.
Το 1977, η Ελισάβετ γιόρταζε το ασημένιο ιωβηλαίο της. Για εκείνους που αρέσκονται στα ψιλά γράμματα, αυτό μεταφράζεται στην επέτειο 25 χρόνων από την στέψη της.
Μια εποχή που η πανκ μουσική βρισκόταν στα καλύτερά και η κοινωνία απείχε κυριολεκτικά μια ανάσα από την ταραχώδη δεκαετία του ’80 και τις σκληρές αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις.
Από μόνοι τους, οι Σεξ Πίστολς, με μπροστάρηδες τον Γιαννάκη τον Σάπιο και τον Σιντ τον Κακοήθη, αποτελούσαν ήδη σημαιοφόροι μιας εκδοχής της επανάστασης.
Με τον τρόπο τους, τον ασυμβίβαστο στίχο και την μη πολιτικά ορθή στάση, οι Σεξ Πίστολς κατατάσσονται σε διαχρονικά σύμβολα εκείνης της οργισμένης γενιάς όπως και αυτών που ακολούθησαν.
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν μια αναμετάδοση κάποιου σχολίου αναφοράς. Αντιπροσωπεύουν και τα δικά μου «πιστεύω», για όποιον αναρωτιέται.
Σχεδόν στα μέσα του 1977. Ενώ οι έχοντες προετοίμαζαν πυρετωδώς τους εορτασμούς της υψηλοτάτης, ο απλός λαός ένιωθε την σήψη και δεν οραματιζόταν πέρα από το αβέβαιο θολό του μέλλον.
Δυο διαφορετικοί ταξικοί κόσμοι στην ίδια πατρίδα.
Κάπου στα χαμηλά, μια μερίδα εξεγερμένων (με αιτία), έβριζαν, έσπαγαν, συγκρούονταν και προσπαθούσαν να βιώσουν με τον τρόπο τους αυτά που δεν τους αναλογούσαν.
«Εδώ ο κόσμος καίγεται... και η Λιλή χτενίζεται».
Η φωνή που έψαχναν κυκλοφόρησε σε single. Το εξώφυλλο έδειχνε το πορτρέτο της Ελισάβετ με μαύρες ταινίες λογοκρισίας σε μάτια και στόμα. Και πάνω στις ταινίες τα στοιχεία του τραγουδιού και το όνομα του συγκροτήματος.
«God Save the Queen» στα μάτια και «Sex Pistols» στο στόμα.
Παραποίηση εθνικών συμβόλων ονομάζεται. Μπορεί στους απ’ έξω να μην έλεγε πολλά, όμως το συντηρητικό τμήμα της βρετανικής κοινωνίας βρισκόταν εκτός εαυτού.
Εμπορικό τρικ ή υπεράσπιση της εργατικής τάξης, οι Πίστολς πέτυχαν να δημιουργήσουν τον σάλο που επεδίωκαν.
Ενώ τα χαμηλά στρώματα δεν ήξεραν τι τους ξημερώνει, μια νομενκλατούρα αυλικών βαυκαλιζόταν μέσα από τα εξωπραγματικά πρωτόκολλα του παλατιού.
Σε γενικές γραμμές το τραγούδι εξυμνεί την βασίλισσα με άκρως ειρωνικό τρόπο και τονίζει την υπερβολή στις προετοιμασίες του ιωβηλαίου για να κλείσει με την διαπίστωση πως «δεν υπάρχει μέλλον».
Το δισκάκι με την παραποιημένη βασίλισσα έτυχε άμεσης και τεράστιας ανταπόκρισης από τους νέους και όχι μόνο. Έφτασε στην κορυφή των πωλήσεων μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον.
Το παλάτι, για να αποφύγει την κατακραυγή, δεν προχώρησε σε μηνύσεις, αν και είχε το νόμο στο πλευρό του. Παρασκηνιακά όμως, έκανε ότι ήταν δυνατό ώστε να θάψει τα μηνύματα που περνούσαν τα λόγια.
Το κρατικό BBC αρνήθηκε να μεταδώσει το τραγούδι παρά την εμπορική του επιτυχία, θεωρώντας πως το περιεχόμενο ενδεχομένως να προσβάλει θεσμούς και κράτος. Όμοια έπραξε και ένα μεγάλο δίκτυο ραδιοφωνικών σταθμών.
Η κορυφαία επιτυχία της εποχής, σβήστηκε κυριολεκτικά από την λίστα. Όχι επειδή έπαψε να πουλάει, αλλά ας πούμε... για την συνοχή του έθνους!
Γεγονός που δεν συναντάται ξανά στην μουσική βιομηχανία.
Τουλάχιστο, όχι με αυτό τον τρόπο και όχι σε αυτή τη κλίμακα.
Η απαγόρευση ώθησε το συγκρότημα σε μια ιδιαίτερα πρωτότυπη πράξη. Την ημέρα του ιωβηλαίου, την εθνική αργία της 7ης Ιουνίου, αποφάσισαν να παίξουν ζωντανά σε μια πλωτή εξέδρα στον Τάμεση, έξω ακριβώς από το παλάτι του Ουέστμινστερ!
Λίγο πριν ολοκληρώσουν την μνημειώδη αντιεξουαστική συναυλία, τους πλεύρισαν και τους συνέλαβαν.
Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι το «Θεός φυλάξει...» ακουστεί στα εγγλέζικα ραδιόφωνα. Δεν έπαψε ποτέ να παίζει στους δρόμους και να αποτελεί μουσικό χαλί σε περιστατικά ωμής βίας, κρατικής ή μη.
Παρά τις υπόλοιπες επιτυχίες και του αμφιλεγόμενου προτύπου προς την νεολαία, το επεισοδιακό τραγούδι των Πίστολς πρόσφερε τα μέγιστα για την διαχρονικότητα τους. Ακόμη και όταν η πανκ σκηνή τέθηκε στο περιθώριο.
Λίγο αργότερα, to «God save the Queen» συμπεριλαμβανόταν στο επίσης ιστορικό άλμπουμ «Nevermind the Bollocks, Here’s the Sex Pistols» το πρώτο και μοναδικό του συγκροτήματος.
...
Το πολυσυζητημένο εξώφυλλο έμεινε στην ιστορία και σήμερα θεωρείται ως ένα από τα διασημότερα όλων των εποχών. Εξακολουθεί να τυπώνεται σε μπλουζάκια ώστε να θυμίζει επανάσταση και ανυπακοή στους παλιότερους.
Τέτοιο ακριβώς μπλουζάκι θα δείτε στην φωτογραφία του πιτσιρικά στα δελτία ειδήσεων.
Μια χαμένη εφηβεία που κανείς δε γνωρίζει, δεν κατηγορεί και ενδεχομένως δεν αντιλαμβάνεται. Είναι βάσιμα ανόητο να συνδυάζεις μια εικόνα με μια πραγματικότητα.
Όμως ίσως να είναι λιγότερο παρακινδυνευμένο να ειπωθεί πως ένας νέος που έψαχνε για επαναστάσεις όπως εκατομμύρια ομοίων του στον χρόνο και στον χώρο, κατάφερε να εκπληρώσει προνομιακά την αναζήτηση του.
Μάλιστα βρήκε μια επανάσταση της οποίας αποτέλεσε αφορμή!
Ακόμη κι αν χρειάστηκε να πληρώσει βαρύ τίμημα.
Προσωπικά, εκείνη η φωτογραφία μου έδωσε να καταλάβω πολύ περισσότερα από τις ατέλειωτες περιγραφές των οικείων του.
Κι ας κάνω λάθος...
Τα πλάνα κάθε λογής και τα λεπτά σιγής έχουν μουσικό χαλί.
Κι ας μην ακουστεί...

«Όταν δεν υπάρχει μέλλον,
Πως υπάρχει αμαρτία;
Είμαστε τα λουλούδια στον κάδο,
Το δηλητήριο στην ανθρώπινη μηχανή σας
Είμαστε το μέλλον, το δικό σας μέλλον.»

Για την αναδρομή, την σύνθεση και την βλασφημία.

Στον πιτσιρίκο...

Κάποτε, στο Δάσος του Φίφη

2008-12-12T11:13:00.003+02:00

Μια νύχτα στο μαύρο δάσος. Μια νύχτα με ξαστεριά.
Σπάνιο φαινόμενο. Εξάλλου, γι’ αυτό ονομαζόταν και «Μαύρο Δάσος».
Όμως εκείνο το βράδυ είχε ξαστεριά.
Το αχνό φως καθρεφτιζόταν στις πευκοβελόνες και λαμπίριζε στα μάτια των ζωντανών που ξενυχτούσαν από συνήθεια.
Μια νύχτα με ξαστεριά, λοιπόν. Στο κατ’ ευφημισμό μαύρο δάσος!
Όλα έδειχναν αλλοπρόσαλλα, όμως κανένας από τους μόνιμους θαμώνες εκείνης της σκοτεινής βλάστησης δεν έκανε να παραπονεθεί. Τρεις σεσημασμένοι σκίουροι μπεκρήδες είδαν επιτέλους την πηγή ενός χρόνιου κουρνιαχτού.
Σκαρφαλωμένη στο ψηλότερο κλαδί, δεύτερη βελανιδιά από δεξιά, μια κουκουβάγια αποκάλυπτε επιτέλους το πραγματικό της πρόσωπο.
Μουντή και στραβωμένη, μια κακάσχημη κουκουβάγια του συρμού, ευθυνόταν για το ολονύχτιο πρόγραμμα μέχρι το ξημέρωμα στο μαύρο δάσος. Όταν η σκοτεινή ντίβα αντιλήφθηκε τις διερευνητικές ματιές που εστίαζαν στο ξεχαρβαλωμένο της κεφάλι, σιώπησε.
Πρώτη φορά, έπειτα από αμέτρητες νύχτες, το δάσος έμεινε δίχως ορχήστρα.
Το σιωπηλό δάσος, πρώην μαύρο. Σ’ αυτό θα κατέληγαν οι νονοί εφόσον τους ζητούσαν νέο όνομα.
Ποιος όμως θα βάφτιζε την άγρια φύση;
Ποιος θα φρόντιζε να διαλαλήσει το καινούριο τοπωνύμιο;
Πέρα από τα δέντρα, στα πέρατα των τσιμεντένιων σκιών.
Η ξαστεριά έφερε έναν ολόκληρο κόσμο σε αμηχανία.
Μια αμηχανία που δύσκολα θα είχε καταπολεμηθεί εάν δεν συνέβαινε ένα τυχαίο περιστατικό. Τόσο απρόσμενο που έμελλε ν’ αλλάξει για πάντα τις ισορροπίες.
Τα τρωκτικά ετοιμάζονταν να επιτεθούν στο στραβωμένο νυχτοπούλι. Ελάχιστα πριν σαπίσουν την κουκουβάγια, ένας απρόσκλητος θόρυβος ματαίωσε τα τραμπούκικα πλάνα.
Ξαφνικά, τα φανάρια ενός αγροτικού διατάραξαν το απαλό φως, για να σβήσουν μονάχα όταν ο οδηγός τράβηξε ηχηρά το χειρόφρενο, στο τέλος του χωματόδρομου.
Ένα παράνομο ζευγάρι αναζητούσε πρόσχαρη ηδονή μέσα στην εχεμύθεια του (πρώην) μαύρου δάσους. Ο Φίφης επισκεπτόταν τακτικά τις πευκοβελόνες. Το εκάστοτε ταίρι του ήταν εκείνο που άλλαζε κάθε φορά.
Τα δέντρα και οι λιγοστοί κάτοικοί τους, ήταν τόσο ασήμαντα για τους ανθρώπους, που ούτε καν είχαν μπει στη διαδικασία να τα ονοματίσουν στο χάρτη.
«Που βρισκόμαστε;» ρωτούσαν πάντα οι παρφουμαρισμένες γυναίκες.
Μαύρο δάσος; Που ακούστηκε; Και από ποιόν;
O Φίφης ήξερε πως η αλήθεια δεν ήταν διόλου αφροδισιακή. Έτσι, φρόντιζε ν’ απαντάει ανάλογα με τις συνοδούς του, για να φτιάχνει κλίμα.
Εκείνη τη βραδιά, αντιμετώπιζε εύκολη περίπτωση. Η Νταίζη περνιόταν για άνετη, ίσως επειδή δεν έδινε σημασία σε γλυκανάλατες λεπτομέρειες. Νοιαζόταν μόνο γι’ αυτό που θα επιζητούσε κάθε στολισμένη κοπέλα, μεσάνυχτα στην ερημιά.
Δίχως ιδιαίτερη σκέψη, ο Φίφης έδωσε μια φτηνή εκδοχή.
«Κοίτα σύμπτωση. Όπως κι εσύ! Αυτό είναι το Δάσος της Νταίζης! Αλήθεια!»
Το «αλήθεια» αποτελούσε απαραίτητο συμπλήρωμα, όποτε έλεγε ψέματα.
Δάσος της Νταίζης. Πρέπει να ακούστηκε πολλές φορές έως το ζευγάρι αποχωρήσει γεμάτο ικανοποίηση από την αχαρτογράφητη περιοχή.
Οι τρεις σκίουροι, η κουκουβάγια, αλλά και ο λαγός που εν τω μεταξύ είχε ξυπνήσει από τα βογκητά, ταμπουρωμένοι πίσω από τις φεγγαρολουσμένες φυλλωσιές, δέχτηκαν το νέο τοπωνύμιο με χαρά.
Επιτέλους, το σπίτι τους είχε εύηχο όνομα και όχι έναν γενικό προσδιορισμό.
Ο Φίφης ήταν ξεκάθαρος. Αφού γνώριζε τόσα για τις γυναίκες, σκέφτηκαν, θα ήξερε και από γεωγραφία.
Καθώς το 4x4 απομακρυνόταν από το κακοτράχαλο μονοπάτι, τα ζώα συμβιβάζονταν με το νέο status. Συνέθεταν τραγούδια περιλαμβάνοντας το «Νταίζη» στους στίχους.
Οι σκίουροι έγραφαν εναλλάξ, ο λαγός μελοποιούσε και η κουκουβάγια ερμήνευε. Κάθε βράδυ, με φως ή χωρίς, η αταίριαστη κομπανία δούλευε πάνω στο νέο τους ύμνο. Ώστε στην επόμενη επίσκεψή του, ο Φίφης να εισπράξει ένα ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης.
Πράγματι, όταν η ξαστεριά πέρασε ξανά πάνω από το δάσος, το αγροτικό εμφανίστηκε στην ώρα του. Ο επίτιμος νονός άνοιξε ιπποτικά την πόρτα του συνοδηγού.
Μια αιθέρια ύπαρξη ντεμπούταρε στις πευκοβελόνες. Η Ζέτα!
Σοβαρότερη από τη Νταίζη, το επόμενο ερωτικό τρόπαιο του Φίφη χρειαζόταν να καταναλωθεί φαιά ουσία για να ζεσταθεί.
«Που βρισκόμαστε;» επανέλαβε σαν να ήταν η πρώτη φορά.
Εκείνος κόμπιασε.
Τα ζώα που είχαν παραταχθεί τριγύρω, πάγωσαν. Αγνοούσαν το παιχνίδι. Για να βοηθήσουν τον επίτιμο, ξεκίνησαν το νέο τους τραγούδι. Η κουκουβάγια έπιανε ψιλές φροντίζοντας την άρθρωση στο φινάλε.
«Ντεεε... Σι... Ντεεε... Σι...», ακουγόταν από τα κλαδιά.
Όμως ο Φίφης είχε διαφορετικά κατά νου. Κάτι που ξενέρωσε και προβλημάτισε.
«Ήρθαμε εδώ πρώτη φορά μαζί. Αλήθεια. Δεν είναι σημαδιακό; Ας του δώσουμε ένα ξεχωριστό όνομα. Τι θα έλεγες για Δάσος της Ζέτας...», πρότεινε.
Η απαιτητική Ζέτα χαμογέλασε καταφατικά και το νεοσύστατο ζευγάρι πλάγιασε υπό το άγρυπνο βλέμμα της γειτονιάς.
Ήταν τόσο παθιασμένη η Ζέτα, που τα ξεφωνητά κατάφεραν να ξυπνήσουν μέχρι και τον σκαντζόχοιρο από τη χειμερία νάρκη!
Με την τσίμπλα στο μάτι και με τα σπινιαρίσματα του αγροτικού της χαράς, ο υπνωτισμένος βελονοφόρος προσπαθούσε να κατατοπιστεί. Έπειτα από μερικές αναγκαίες ερωτήσεις, κατέληξε στην τετριμένη:
«Που βρίσκομαι;» απευθύνθηκε στον λαγό.
Μουδιασμένος από το άσκοπο ξενύχτι, ο λαγός φαινόταν μπερδεμένος.
«Τι να σου πω, φιλαράκι; Κάποτε λεγόμασταν Μαύρο Δάσος. Αργότερα γίναμε της Νταίζης αλλά απόψε κατάλαβα πως είμαστε της Ζέτας», πάσχιζε να εξηγήσει.
Γνωστός για την οργανωτικότητά του, ο σκαντζόχοιρος αποφάσισε να βάλει τάξη στο σκορποχώρι. Πήρε πρωτοβουλία και κάλεσε τον τρυποκάρυδο. Έδωσε εντολή να χαράξει στα δέντρα-κράχτες το αδιαπραγμάτευτο όνομα.
Της Ζέτας!
Όμως εκτός από τις εύκολες παρεμβάσεις στην αισθητική, εντοπίστηκαν προβλήματα, σχεδόν από το πουθενά. Αφού συνέθεσαν τον ανανεωμένο ύμνο του δάσους, αποδείχτηκε ότι η κουκουβάγια δεν μπορούσε να αρθρώσει σωστά τους νέους στίχους.
Ήταν αδύνατο να πει το «Ζζζ...». Ψύχραιμος και μεθοδικός, ο σκαντζόχοιρος αναγκάστηκε να προσκαλέσει ένα κουαρτέτο από τριζόνια, που πραγματοποιούσε επιτυχημένη καριέρα στην παραλιακή ως «3/4».
Εντάξει, προέκυψαν αψιμαχίες στο ενισχυμένο σχήμα αλλά συνεναιτικά κατέληξαν σε λύση. Πρόσθεσαν επιπλέον «Ζζζ...» στα λόγια και η κουκουβάγια διατήρησε την κορυφή της μαρκίζας.
«Βρε Ζζζαβοί, κανείς δεν ζζζει,
κάπου που το λένε Νταίζζζη.
Εδώ έχει πάντα Ζζζέστη, εδώ είναι της Ζζζέτας! Ζζζήτω!
Ωε, ωε, εδώ είναι της Ζζζέτας!»
Οι σκίουροι δεν το χώνεψαν, αλλά κάπως έτσι γίνεται στα καλλιτεχνικά. Μαλάκωσαν με την επανάληψη και τελικά το συνήθισαν.
Μέχρι να φτάσει η νέα ξαστεριά, τα πάντα ήταν στην εντέλεια.
Το 4x4 πάρκαρε στο γνωστό σημείο. Ο Φίφης στάθηκε υπερβολικά τυχερός. Ένα θεϊκό κομμάτι, βγαλμένο από τα πιο ευφάνταστα ανθρώπινα όνειρα, στον βωμό της αναπαραγωγής. Τόσο εμφανίσιμη και προκλητική που μέχρι κι ο τρυποκάρυδος χαμήλωσε το ράμφος από ντροπή.
Απόλυτα δικαιολογημένα, ο Φίφης δεν πήρε τα μάτια του από πάνω της.
Έτσι, ήταν αδύνατο να εντοπίσει τα σημάδια της φύσης γύρω του.
Μάλλον άδικα γίνηκαν οι ετοιμασίες. Όλοι αδημονούσαν για τα περαιτέρω.
Αυτή δεν είναι η Ζέτα, υπέθεσαν. Μπρος στο θέαμα, ψιλά γράμματα.
Τα ευχάριστα ήρθαν αμέσως μετά. Ειδικά για τα τριζόνια.
Το όνομα αυτής; Ζήνα!
«Τι είχαμε; Τι χάσαμε;» ψιθύρισε ο λαγός.
Η Ζήνα κάθισε σταυροπόδι και άναψε τσιγάρο. Ο Φίφης έτριβε τα χέρια του και συμβιβαζόταν με το τυχερό της υπόθεσης. Απ’ ότι φάνηκε, οι υπόλοιποι δεν υπήρξαν το ίδιο τυχεροί. Ενώ περίμεναν την κλασική ερώτηση. Ενώ το ανανεωμένο «Δάσος της Ζήνας» θα χάριζε ήχο και φως στους ανέραστους κορμούς... κάτι διαφορετικό συνέβη.
Η Ζήνα αποδείχτηκε απαιτητική ακόμα και για τον τεχνίτη του είδους.
«Για ποιά με πέρασες; Για καμιά του δρόμου;», διαμαρτυρήθηκε!
Ο Φίφης ξαφνιάστηκε αλλά έδειξε πως κατείχε το άθλημα. Προσπάθησε να την γλυκάνει και να τη φέρει με τα νερά του. Κατάφερε τα μισά. Αφού η μοιραία Ζήνα πείστηκε ότι δεν ήταν απλά μια αγοραία ξεπέτα, συμφώνησε να ενδώσει. Μ’ έναν αδιαπραγμάτευτο όρο:
«Πάμε σε ξενοδοχείο, αλλιώς... δεν», εκβίασε.
Αποφασισμένος να βιώσει τις φαντασιώσεις του, ο δασικός εραστής έτρεξε προς το αγροτικό. Η βιαστική του κίνηση απογοήτευσε τους ηδονοβλεψίες, αλλά το κυριότερο: τους αιφνιδίασε.
Άτυχος της βραδιάς, ο αρχηγός σκαντζόχοιρος. Αναζητώντας την καλύτερη δυνατή γωνία για το επικείμενο υπερθέαμα, είχε χωθεί κάτω από τις ρόδες.
Η ξαφνική αλλαγή στα σχέδια, δεν του άφησε περιθώριο αντίδρασης. Μόλις ο ξαναμμένος Φίφης έβαλε μπρος και μάγκωσε πρώτη ταχύτητα, το θηριώδες τροχοφόρο ισοπέδωσε το άμοιρο ζωντανό.
Ο άλλοτε αιρετός έγινε κυριολεκτικά αλοιφή μπρος στα μάτια όλων.
Ερεθισμένοι, δίχως οφθαλμόλουτρο, όνομα και ηγεσία, οι εναπομείναντες κάτοικοι του δάσους έμειναν να κοιτάζουν τις απελπισμένες μανούβρες του 4x4.
Όπως διαπίστωσαν αμέσως μετά, ο σκαντζόχοιρος είχε προλάβει να χαρίσει στις ρόδες ένα κομμάτι του εαυτού του. Τις βελόνες. Το αγροτικό ακινητοποιήθηκε για να διαπιστωθεί λάστιχο στον αριστερό μπροστινό τροχό.
Η Ζήνα δεν το έχαψε και μετέφρασε τη ζημιά ως φτηνό κόλπο του οδηγού. Ξέσπασε βρίζοντας και τον παράτησε κατηφορίζοντας στο χωματόδρομο.
Οι μουσικοί αυτοσχεδίασαν μ’ έναν επικήδειο της στιγμής.
«Ζζζ... βλάκα... ζζζ... μας πάτησες και τον αρχηγό... ζζζ... εδώ είναι της Ζζζέτας!»
Εκνευρισμένος από τη διακύμανση στο ριζικό του, ο Φίφης κλείστηκε στην αναποδιά του, αγνοώντας ένα ακόμα κάλεσμα της φύσης.
Επί τόπου, η κουκουβάγια, ως σοφότερη και αρχαιότερη ανέλαβε αρχηγός. Παρατηρώντας τον Φίφη να κλωτσά το σκασμένο λάστιχο, δίπλα ακριβώς στο κουφάρι του «τέως», εξοργίστηκε!
«Θα το φάμε στον ύπνο του, τον παλιομπινέ!», πέταξε ο λαγός και οι περισσότεροι συμφώνησαν.
Με υπομονή, παρέμειναν κρυμμένοι και έδρασαν μόλις ο άντρας αποκοιμήθηκε χύμα στις πευκοβελόνες.
Κάλεσαν τον ασβό, γνωστό και ως βρομερό εκδικητή. Εκείνος ήξερε πως γίνεται η δουλειά και συμβούλεψε για τις λεπτομέρειες.
Ραμφίσματα, γρατζουνιές, δαγκωματιές και τσιμπήματα.
Ο Φίφης βίωσε ένα φριχτό, αιφνιδιαστικό ξύπνημα.
Ο πόνος τον έκανε να ανοίξει διάπλατα το στόμα. Εκεί αναλάμβανε ο ασβός. Και η θανάσιμη οσμή του!
Λίγο το μεγαλόσωμο του άντρα, λίγο τα δυνατά του αντισώματα, κατάφερε να ζήσει. Αδυνατώντας ν’ αντιμετωπίσει αλλά και να κατανοήσει την οργή της φύσης, τράπηκε σε φυγή καθώς το ημίφως γύριζε σε μέρα.
Σιγά τ’ αβγά! Τι και αν απέτυχαν να εκδικηθούν τον άνθρωπο;
Ο πρώην λατρεμένος τους νονός είχε πεθάνει απ’ την στιγμή που ξεκίνησε το 4x4! Κανείς δεν έμεινε ώστε να το επιβεβαιώσει, αλλά πολύ πιθανόν ο Φίφης να μην ξαναπάτησε στο δάσος μετά από το επεισοδιακό κάζο.
Καθόλου απίθανο, να μην του έκατσε ποτέ τόσο εντυπωσιακό θηλυκό όπως η Ζήνα.
Δίχως παράνομους έρωτες, με τον καιρό το δάσος ξανά Μαύρο.
Ο τρυποκάρυδος κατέληξε πως δίχως γυναικεία παρουσία, οι μικρές λεπτομέρειες χάνουν τη γλύκα τους.
Τα σοφά λόγια άνηκαν δικαιωματικά στην κουκουβάγια:
«Εφόσον δεν ακούς την φύση, σύντομα θα στραφεί εναντίον σου».
Τα τριζόνια το έριξαν στο τραγούδι και καθιερώθηκε το:
«Πότε θα κάνει ξαστεριά»!
Άργησε να κάνει. Ξενέρωσαν και επειδή δεν είχε «ζζζ» με αποτέλεσμα να κυνηγήσουν την τύχη τους πίσω στην παραλιακή.
Έμεινε λοιπόν ο λαγός να συνδυάσει καταστάσεις και ν’ αναφωνήσει κατά την αποχώρησή τους:
«Εάν ακούσεις τριζόνι πριν πηδήσεις, με το σκέφτεσαι, θα αποτύχεις»!
...

Μια παραβολή σε δυο φραπέδες
Σ’ ένα πάγκο, με το σημειωματάριο.
Στο υπέροχα άσκοπο απόγευμα της Τετάρτης.
Ναι, θα μπορούσε να γραφτεί καλύτερα. Ή καθόλου!
Αφιερωμένο σε μια κοπέλα που δεν μου είναι ούτε φίλη, ούτε καν γνωστή.
Μου είναι απλά... συμπαθής!
Με αυτή την ιδιότητα και την μεγαλοψυχία της να κεράσει τσιγάρο λίγο πριν φτάσω στο φινάλε, οφείλω να ανταποδώσω.
Εξάλλου πρόσφατα έτυχε να της υποσχεθώ πέντε σελίδες.
Με κάθε επισημότητα λοιπόν...

Στην Αντιγόνη.

ΥΓ. Αυτό με τα αυτόφωρα, στη πρώτη ευκαιρία.

Η οργή συνδικαλίζεται όμως κάτι λείπει

2008-12-08T14:28:00.002+02:00

κείμενο την Τρίτη

Η Κυριακάτικη Αλλοτρίωση

2008-12-04T14:16:00.004+02:00

Σιγά τα νέα...
Ο εξευτελισμός των έντυπων μέσων πρέπει να είναι ένα θέμα που γίνεται αντιληπτό από όλους, αλλά δεν πρέπει να απασχολεί κανέναν.
Βρέθηκα προχτές σε ένα σπίτι. Κάπως το έφερε η κουβέντα και μιλούσαμε για εφημερίδες, συγκεκριμένα τις Κυριακάτικες.
Πέντε κιλά η μία, κάμποσα ευρώ επιπλέον, τουλάχιστο τρεις ώρες κινηματογραφικό υλικό και όγκος πληροφορίας που απαιτεί πάνω από μια εβδομάδα για να διαβαστεί.
Η οικοδέσποινα επιδείκνυε ένα μεγάλο ράφι με την συλλογή της σε DVD. Λεπτές χάρτινες ή χοντροκομμένες πλαστικές, άπειρες θήκες περιείχαν ολόκληρο το box office, τις εμπορικότερες ταινίες περασμένων ετών.
Γνωρίζω καιρό την κοπέλα, ήξερα πως είχε μια κλίση προς το σινεμά. Αυτό που δεν είχα συνδυάσει ήταν το αυτονόητο. Πόσο άνετα δηλαδή κάποιος μπορεί να γίνει συλλέκτης ταινιών σήμερα.
Δύσκολο να τις καταμετρήσω, ήταν πολλές.
«Κοντεύουν τις πεντακόσιες», καμάρωσε και λύθηκε η απορία.
Το εντυπωσιακό κομμάτι, ήταν όταν συμπλήρωσε ότι ξεκίνησε να μαζεύει μόλις πριν από ενάμισι χρόνο περίπου. Αναλογικά, αυτό σημαίνει ένα δισκάκι ημερησίως!
Μια κοπέλα με σχετικά περιορισμένους πόρους και λιγοστές σπατάλες κατάφερε να ξοδέψει πάνω από χίλια ευρώ σε DVD εφημερίδων και περιοδικών. Αμφιβάλω αν θα πλήρωνε το ίδιο ποσό μονομιάς για τον ίδιο σκοπό.
Δεν πίνει, δεν καπνίζει, η συλλογή της προσδίδει ευχαρίστηση. Αφού το σήκωνε οικονομικά, γιατί να μην το κάνει. Εξάλλου, αν το αναλύσετε με τα δικά σας δεδομένα, ίσως ανακαλύψετε πως και εσείς σπαταλάτε τεράστια ποσά σε βάθος χρόνου για να ικανοποιήσετε μη απαραίτητες κρίσεις ματαιοδοξίας.
Συγκεντρωτικά, τα τσιγάρα μου για το αντίστοιχο διάστημα σίγουρα κοστίζουν πολύ περισσότερο. Δίσκοι, βιβλία, ρούχα, αξεσουάρ αυτοκινήτου, ηλεκτρικές συσκευές. Μυριάδες καταναλωτικά είδη, δεν μπορεί. Αν το ψάξετε, μάλλον και εσείς κάπου στα ίδια βρίσκεστε.
Εκτός και αν έχουμε να κάνουμε με παθολογικά τσιγκούνηδες!
Σιγά τα νέα...
Μια κοινωνία καταναλωτών που διαμαρτύρεται διαρκώς. Όχι επειδή αντιμετωπίζει ισχυρό βιοποριστικό πρόβλημα. Αλλά επειδή αδυνατεί να αγοράσει όλα αυτά με τα οποία βομβαρδίζεται καθημερινά.
Χάζευα τους τίτλους. Ταινίες κάθε λογής, αρχειοθετημένες με έναν ακαταλαβίστικο τρόπο. Προσπαθούσα να συνδυάσω υλικό και γούστο. Έψαχνα πάτημα.
«Σε λίγο, έτσι όπως πας, πιθανότατα να χρειαστείς ξεχωριστό δωμάτιο», επισήμανα.
Είχε διαφορετική άποψη.
Ξεκαθάρισε πως δεν μάζευε οτιδήποτε έβρισκε στα περίπτερα. Αγόραζε μονάχα εκείνες τις εφημερίδες ή περιοδικά με ταινίες που την ενδιέφεραν.
Πράγματι, παρατηρώντας τις θήκες, ανακάλυπτες αποτυπωμένο κάθε λογής έντυπο.
Κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, μπλε. Μωρέ, καλό εργάκι να προσφέρουν και όλοι οι υπόλοιποι να πάνε να...
Αυτό θα πει παραδοσιακά αμετακίνητη αναγνώστρια!
Εφόσον αγνοούσα το ποιόν της, ίσως να το σχολίαζα ποικιλοτρόπως. Την ήξερα όμως. Διαβάζει τακτικά και το παρήγορο είναι πως κατανοεί πλήρως το περιεχόμενο εκείνων που θα καταπιαστεί.
Έτσι, με απασχολούσε αν διάβαζε τα έντυπα που αγόραζε κάθε φορά. Δήλωσε με ειλικρίνεια πως σπάνια τα άνοιγε και σχεδόν όλα κατέληγαν στα σκουπίδια με σκισμένη ζελατίνα.
Πως να προσαρμόσεις τόση διαφορετικότητα στα ενδιαφέροντα ενός συγκεκριμένου ανθρώπου; Αστρολογία, υγιεινή ζωή, πολιτική επιθεώρηση, μηχανοκίνητος αθλητισμός, lifestyle, μια πληθώρα άσχετης θεματολογίας. Κοινό στοιχείο όλων, η ποιότητα των συνοδευτικών τους DVD!
Καταγής στο χαλί, μια στοίβα κυριακάτικων εφημερίδων, απαλλαγμένες από τις ταινίες κράχτες. Περίμεναν να κάνουν τον κύκλο τους, να γίνουν μπάζα στην χωματερή ή ανακυκλωμένο χαρτί στην καλύτερη περίπτωση.
Ξεχώρισα την πιο γνωστή και σοβαρή. Για αλλαγή, την ξεγύμνωσα από το άχρηστο πλαστικό και προσπάθησα να την ξεφυλλίσω. Ο παράδεισος ενός αργόσχολου. Ένα κάρο πράγματα θα μπορούσε να διαβάσει κάποιος.
Υπολογίζοντας τους συντάκτες της πολυσέλιδης έκδοσης, τους ανταποκριτές, τους εξωτερικούς συνεργάτες, τους γραφίστες, τους φωτογράφους και όλους τους λιγότερο γνωστούς συντελεστές της εφημερίδας, κατέληγες στο πληθυσμό ενός χωριού.
Σιγά τα νέα...
Ένα μικρό χωριό δούλευε μια εβδομάδα, καταγράφοντας και αναλύοντας διάφορα θέματα. Πάλευε με προθεσμίες, αγχωνόταν και ίδρωνε ώστε την Κυριακή πρωί το φύλλο να φτάσει στα περίπτερα... ακριβώς πέντε κιλά! Γραμμάριο λιγότερο!
Όνειρο ζωής για αρκετούς από τους αρθρογράφους, να γράφουν σε κάποιο έντυπο ευρείας κυκλοφορίας και στα κείμενα να παραθέτουν τις γνώσεις, τις ιδέες ή το ταλέντο τους.
Άραγε, έχουν συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει ακριβώς; Κι αν όντως το έχουν κάνει, μήπως το έχουν χωνέψει; Ή απλά επιδίδονται στην διαδεδομένη τακτική της στρουθοκαμήλου;
Παπάδες να γράψουν, αν η φυλλάδα που τους ταίζει ψίχουλα δεν προσφέρει εμπορική ταινία, αποκλείεται να διαβαστούν. Υποθέτω πως όποτε παραδίδουν τα υπό έκδοση κομμάτια τους, αρκούνται σε μια σύνθετη προσευχή.
Γιατί δεν αρκούν μονάχα αγοραστές για το μελάνι τους. Θα πρέπει οι αγοραστές με την σειρά τους, να ξετυλίξουν την ζελατίνα και μέσα από τον ωκεανό λέξεων, να ταιριάξουν την διάθεση τους με μισή σελίδα κειμένου.
Με απόλυτη βεβαιότητα, ήξερα μια αναγνώστρια λιγότερη. Δίπλα μου καθόταν! Ετοιμαζόταν μάλιστα να σύρει στο μηχάνημα ένα πρόσφατο κομμάτι της συλλογής της για τις ανάγκες μιας μεταμεσονύκτιας προβολής.
Η αλήθεια είναι πως με κουράζει πλέον να κάθομαι παθητικά απέναντι από μια οθόνη. Οποιαδήποτε πρόθεση για κουβέντα χάθηκε από την στιγμή που πάτησε το κουμπί στο τηλεχειριστήριο. Μόκο....
Βραβευμένη Αμερικάνικη ταινία, παραγωγής 2005, με γνωστούς ηθοποιούς, διάρκεια 114 λεπτά.
Τι να πεις σε 114 λεπτά, σχεδόν δυο ώρες; Θα δεις τα ίδια, θα ακούσεις τα ίδια, όμως δεν θα ανταλλάξεις ούτε μια κουβέντα, προσηλωμένος στην οθόνη. Άντε να φας κανά ποπκόρν, να χαιδέψεις κανά μπουτάκι... μέχρι εκεί.
(Άσχετο με το θέμα μας: η λαιμαργία, κάθε είδους δεν σε κάνει σινεφίλ! υστερόγραφο: κουλτουριάρηδες της πλάκας...)
Στο τέλος της ταινίας, αν δεν βαρυστομαχιάσεις απ’ το τζανκαναριό ή δεν έχεις ήδη εγκαταλείψει την πλοκή για να ικανοποιήσεις πρωτόγονα ένστικτα, δεν μένουν και πολλά να συζητήσεις.
Είναι ανόητο και καθόλου εποικοδομητικό. Αφού ξόδεψες άλλες δυο παθητικές ώρες από την ζωή σου, θα βρεθείς να συζητάς ξανά όλα εκείνα που είδες.
Δεν έχει νόημα να κουβεντιάζεις κοινές παραστάσεις. Νομίζω.
Το ζητούμενο είναι να ανταλλάσσεις διαφορετικές.
Για την ιστορία και επειδή δεν χρειάζεται να εκθέτουμε κόσμο με υπονοούμενα, κάπου στα μισά βαρέθηκα, χασμουρήθηκα και την κοπάνησα.
Σιγά τα νέα...
Επιστρέφοντας, κάτι έμεινε. Ήταν καθημερινή. Πέρασα από ένα περίπτερο και είδα κρεμασμένες τουλάχιστον είκοσι πολιτικές εφημερίδες, ξέχωρα οι καμιά δεκαριά αθλητικές, οι πεντέξι οικονομικές και οι λοιπές κουτσομπολίστικες.
Κατά τα φαινόμενα, ποικιλία απόψεων και ιδεών υπάρχει.
Οι αναγνώστες είναι εκείνοι που αγνοούνται.
Από περιέργεια, έψαξα τα νούμερα. Οι μεγάλες εφημερίδες που βγάζουν ξέχωρα κυριακάτικο φύλλο, χονδρικά πουλάνε περισσότερο την ημέρα της γιορτής και σχόλης από τις υπόλοιπες αθροιστικά!
Ας αναλογιστεί κανείς ότι τα Σάββατα πλέον οι εφημερίδες κατακλύζονται από «ανεπανάληπτες προσφορές» και ζυγίζουν επίσης πέντε κιλά. Για την συλλογή της φίλης μου και μόνο!
Παλαιότερα ίσως να έλεγες πως πήρες την τάδε εφημερίδα και να σε ρωτούσαν «Τι γράφει». Σήμερα, αισθητά λιγότεροι θα σε ρωτήσουν «Τι δίνει». Και αυτό διότι δεν θα έχουν δει το τρέηλερ!
Σημείο των καιρών;
Σημάδι του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού;
Ή μήπως ένας ανελέητος πόλεμος επιβίωσης υπεράριθμων εφημερίδων σε μια γλώσσα με περιορισμένο και ανύπαρκτο αναγνωστικό κοινό;
Την απάντηση μάλλον την γνωρίζετε καλύτερα από εμένα.
Οπότε ας το αφήσουμε ως έχει.
Σιγά τα νέα...
Η σοβαρή εφημερίδα που έτυχε να ξεφυλλίσω στης φίλης μου, φιλοξενούσε ένα εκτενές αφιέρωμα για την κατάσταση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Το βρήκα εξαιρετικά κατατοπιστικό, έστω και ως λαθραναγνώστης.
Αμφιβάλλω εάν οι μισοί από τις μερικές εκατοντάδες χιλιάδες αγοραστών κατάφεραν να ρίξουν ένα βλέφαρο στο άρθρο. Ο δημοσιογράφος που υπέγραφε ίσως να γινόταν κάποτε μεγάλη φίρμα σε μια άλλη χώρα και γλώσσα.
Στην Ελλάδα υποσκελίστηκε από τον Πιτ, τον Ντε Νίρο, την Βέφα και την Καλομοίρα! Αυτοί είμαστε; Ή μήπως αυτοί καταντήσαμε να δείχνουμε;
Άντε, η ανάγνωση να μου πήρε κανένα τέταρτο. Εκατό λεπτά λιγότερο από την ηχηρή πατάτα που έπαιζε στο μηχάνημα.
Ο τύπος έχει χάσει την χρησιμότητά του. Έχει πάψει να ενημερώνει. Και δεν φταίνε οι συντελεστές ή οι εκδότες. Το ίδιο το σύστημα έχει οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση. Στην παρατεταμένη αλλοτρίωση.
Σιγά τα νέα...
Χρόνια διατηρώ αυτή την υποψία. Δεν πρόκειται για κάτι νέο ή ξαφνικό. Πιθανόν να μην συμμετείχα στο όλο ρεύμα εθελοντικής αποχαύνωσης. Στη διαδικασία συλλογής, στις βιβλιοθήκες, στις δισκοθήκες ή στις ταινιοθήκες.
Όμως οι ενδείξεις ήταν τόσο καιρό μπροστά στα μάτια μας.
Στα τρέηλερ!
Τρίτη βράδυ επέστρεψα σπίτι. Έκτοτε φρόντισα να δίνω σημασία στις διαφημίσεις. Κυρίως των εφημερίδων.
Από το απόγευμα Τετάρτης, όλοι οι μεγάλοι παίκτες παρουσίαζαν την πραμάτεια τους για την ερχόμενη Κυριακή. Το σκηνικό δεν θύμιζε απλά βίντεο κλαμπ. Είχε απευθείας παραπομπές.
Μια από δαύτες, που ουσιαστικά καθιερώθηκε από τα DVD της, είχε κάνει ένα βήμα παραπάνω. Δεν έδινε απλά μια εμπορική ταινία. Την συνόδευε και από τις δύο συνέχειες. Πακέτο!
Άλλη μία, από τις εγκυρότερες ειδησεογραφικά έδειχνε χωρίς ίχνος εκφώνησης πλάνα από τις δυο υπερπαραγωγές για όλα τα γούστα!
Παρόμοιο κλίμα και στις υπόλοιπες. Άλλες μια ταινία και καλή, άλλες πάρε ότι γουστάρεις με πέντε μόνο ευρώ!
Κάπως έναλλακτική, μια σχετικά καινούρια. Όχι πως δεν έδινε ταινία, προς Θεού! Απλά, ίσως επειδή δεν πρόλαβε να κλείσει εργολαβία με μεγάλο κινηματογραφικό στούντιο, πόνταρε σε.... ένα βιβλίο. Τις αναμνήσεις μιας ξεχασμένης στάρλετ της εφήμερης πολιτικής σκανδαλολογίας. Μέχρι εκεί. Τσόντα είναι η σωστή λέξη, ανεξαρτήτως ορισμού!
Κατεβαίνοντας στο περίπτερο ανακάλυψα κάποιες μικρότερες. Ακολουθώντας μια διαφορετική, παλιά μόδα, εξακολουθούσαν να προσφέρουν πορνό. Έτσι, πρωτοσέλιδο μπορούσε να γράφει π.χ. για την εθνική οικονομία και χαμηλά στην ζελατίνα να σε κάρφωνε κάποια τελειωμένη σιλικονάτη καμπαρετζού!
Πολυφωνία ή μη, η αγαμία ανένδοτη!
Ίχνος ειδήσεων ή περιεχομένων.
Μονάχα μια απέραντη βόλτα στο Χόλυγουντ.
«Εντελώς δωρεάν».
Θέλετε αποδείξεις;
Ρίξτε το στην τηλεθέαση και μάλλον θα καταλήξουμε στα ίδια.
Σιγά τα νέα...
Όσα στοιχεία μπορεί να αντλήσει κάποιος παρατηρώντας τις διαφημίσεις σε μια κοινωνία, άλλα τόσα θα καταφέρει διερευνώντας τον τύπο της.
Υποθέτω πως όχι απλά βαδίζουμε. Ζούμε! Που ακριβώς;
Στην κοινωνία του ποπ κορν!
Μασουλάμε και καταπίνουμε ότι υπάρχει στο σακουλάκι.
Δεν μεταβάλλονται οι συνήθειες. Τα σακουλάκια ανανεώνονται.
Καλό ή κακό;
Για ποιόν με περάσατε; Για τον φωτεινό παντογνώστη;
Που να ξέρω, παίζω κι εγώ με τα άλλα παιδάκια.
Όμως αποστρέφομαι τους ομοιόμορφους κόσμους.
Τι να κάνεις μια κοινωνία γεμάτη διανοούμενους ή ηλίθιους, προοδευτικούς ή συντηρητικούς από την στιγμή που δεν σου δίνεται η δυνατότητα να διαλέξεις ράτσα;
Κάπως μου κάνει.
Την μία Espresso, την άλλη Ριζοσπάστη και μετά ο Κόσμος του Επενδυτή!
Από την στιγμή που δεν νοιάζεται κανείς για το περιεχόμενο, ακούγεται λογικό. Υγιές δεν είναι!
Αντί επιλόγου, εκτεθειμένος στα τηλεοπτικά σποτ και κατόπιν ώριμης σκέψης, άρτιας καταναλωτικής συμπεριφοράς, τα έβαλα κάτω και αποφάσισα να αγοράσω το περιοδικό που δίνει τον «Ράφτη του Παναμά».
Σιγά τα νέα...

Το περιοδικό απευθύνεται... σε εγκύους και νέες μαμάδες!

Η γριά και τα σαλιγκάρια (πρώτο μέρος)

2008-12-02T13:44:00.004+02:00

Να το φτιάξω λίγο. Τα χοντρά τουλάχιστον!

Βγήκε περισσότερο χάλια από όσο υπολόγιζα.

Οι άτυχοι που το διαβάσατε ήδη, έχετε δωρεάν μια δήλωση μεταμέλειας!

Exit Ποθ: Πλανητάρχης

2008-11-28T12:43:00.005+02:00

Έκλεισε η ψηφοφορία του Νοεμβρίου.
Όταν ερωτηθήκατε εάν...
«Θα θέλατε να ήσασταν πλανητάρχης;»
όσοι μπήκατε στον κόπο να δώσετε μια απάντηση, καταλήξατε στα εξής:

«Εγώ είμαι αυτός» 2 ψηφ. (11 %)
«Γιατί όχι;» 5 ψηφ. (28 %)
«Για μια μόνο ημέρα» 3 ψηφ. (17%)
«Όχι, μα στην ανάγκη» 1 ψηφ. ( 5%)
«Βρε ουστ!» 7 ψηφ. (39%)

Είναι γλυκιά η εξουσία...

Κο3μοΠό8: Cage the Elephant

2008-11-25T12:34:00.004+02:00

Πρέπει τώρα να γράψω δυο σειρές για ετούτους εδώ...
Με δυο λέξεις;
«Καλοί είναι» ή με προτροπή ένα «ακούστε τους».
Αφού τους ακούσετε, ενδεχομένως χτυπηθείτε και προσπαθήσετε να θυμηθείτε τι ακριβώς ήπιατε την προηγούμενη βραδιά στα καταγώγια που συχνάζετε... σταματήστε!
Πατήστε το «στοπ», έπειτα το «ετζέκτ» και πιάστε το δισκάκι στα χέρια σας.
Εφόσον ψωνίζετε από του Τζήφρα ή αρκείστε στο να σημειώνετε διακριτικά, θα διαβάστε ένα “Cage the Elephant”. Αν το διαβάσατε εις διπλούν, δεν πρόκειται για πλεονασμό. Έτσι λένε το συγκρότημα, έτσι βάφτισαν την πρώτη τους δουλειά.
Cage the Elephant.
Ή «Μπαγλαρώστε τον Ελέφαντα»
Ή ακόμη καλύτερα «Του Ελέφαντα το Κάγκελο»!
Ένα μάτσο πιτσιρίκια από τον Αμερικάνικο Νότο, με λίγο Hillbilly (ποιμενικό ροκ κατά Μηλιώκα) ήχο, θορυβώδη φανκ και σκόρπιες κραυγές. Στα πρώιμα βήματά τους, δυο-τρεις επιτυχίες και υλικό για τα άγρια φοιτητικά πάρτι.
Σαν τον μαλάκα με την αφάνα, στο διαφημιστικό μιας κάρτας, που χορεύει μοναχός έχοντας πάρει δάνειο. Και που με το σκατό που κουβαλάει, θα ξεπληρώσει καραφλός!
Το “In one Ear” φαινομενικά στοχεύει στους απανταχού παρτάκηδες.
Ένα μελλοντικά ξεχασμένο, old school κομμάτι που αμυδρά θα επαναφέρει ξεφτισμένα νιάτα.
Έτσι ξεκίνησαν πολλοί, ν’ αρχίσω την απαρίθμηση;
Δεν έχει νόημα να ξεδιπλώσω μια λίστα με ονόματα.
Εκτός ίσως από ένα.: Red Hot Chili Peppers!
Ο συνδυασμός μισό ραπάρισμα-μισό τραγούδι που ανέδειξε τους Πέπερς, δείχνει να υιοθετείται σε υποφερτή αναλογία και δεν μπουχτίζει.
Τώρα, αν διψάτε για άλλα ονόματα ας πω μερικά: Cake και White Stripes!
Άγνωστο αν οι Ελέφαντες θα φτάσουν ή έστω θα πάρουν μυρωδιά από την επιτυχία των παραπάνω. Τόσοι έδειχναν ικανοί αλλά ελάχιστοι το πέτυχαν.
Όμως το συγκρότημα από το Κεντάκι έχει ήδη μια σχετικά ανορθόδοξη κατάκτηση.
Έγιναν γνωστοί στην Βρετανία, την στιγμή που δεν τους γνώριζε κανείς στη χώρα τους.
Εκείνο όμως που ξεχωρίζει στους Cage είναι... ο στίχος!
Βάλτε ξανά το δισκάκι και δοκιμάστε να πιάσετε τι θέλει να πει ο ποιητής.
Και ο ποιητής τα λέει σταράτα!
Η ορολογία τους φαντάζει άκρως ελληνική, σε βαθμό που δειλά αρχίζω να πιστεύω τους προφήτες των τελεμάρκετιν που διαλαλούν την ελληνικότητα των πάντων!
«In one ear, and right out of the other…»
Μπενάκης και Βγενόπουλος που λένε στο χωριό μου!
Χρησιμοποιώντας μια έξυπνη μέθοδο, οι Cage εξηγούν γιατί παίζουν μουσική και νομίζω πως πρέπει να είναι ικανοποιημένοι με το τελικό αποτέλεσμα.
Το “Ain’t no rest for the wicked” επιβάλλεται για απαγγελίες μετά την προσευχή, στα σχολεία! Μια ξεκούραστη και διασκεδαστική ιστορία, ένα μάθημα ζωής. Μια παραβολή για τον κόσμο μετά την ύφεση!
Όλα τα τραγούδια του δίσκου έχουν ψωμί στους στίχους. Θα μπορούσα να διαφωνήσω λίγο στο «James Brown» όπου παίζουν κάπως ειρωνικά με χαρακτηριστικές ατάκες του εκλιπόντος θρύλοι.
Επίτηδες δεν επικεντρώθηκα στην εκπληκτική στιχομυθία των Cage.
Περισσότερο για να σας δοθεί ο χρόνος να την ανακαλύψετε με το πάσο σας!

Ακόμη και αν αισθάνεστε απομακρυσμένοι από εποχές ανέμελες,

οι Cage the Elephant έχουν τον τρόπο τους....

Η Καταδίκη του Αιδεσιμότατου Χαναάν Μπανάνα

2008-11-20T18:31:00.005+02:00

Θα γινόταν άνετα ένα ωραιότατο mockumentary.
Ένα ψεύτικο δηλαδή, κατασκευασμένο ντοκιμαντέρ με δόσεις αλήθειας και εντατική σοβαροφάνεια. Που απώτερο σκοπό έχει να μπερδέψει τους ανυποψίαστους όσο αφορά την ορθότητα των δεδομένων ή να διασκεδάσει τους γνώστες παράλληλων καταστάσεων.
Περίεργο είδος γραφής, άλλοτε απαιτητικό και άλλο τυφλοσούρτης. Με τον εκάστοτε συντάκτη να προσπαθεί να ισορροπεί μεταξύ χαρακτηρισμών όπως «έξυπνος» αλλά και «εξυπνάκιας¨.
Η σημερινή ιστορία δεν είναι μοκ. Είναι πραγματική.
Ο Χαναάν Μπανάνα είναι υπαρκτό πρόσωπο, που πρωταγωνίστησε στην νεώτερη ιστορία της πατρίδας του αλλά και λίγο παραέξω.
...
Αφρική.
Με αφετηρία τα τέλη του ’50 και με τις τελευταίες πινελιές κάπου στα ξεκινήματα του ’80, η Μαύρη Ήπειρος αποκτούσε σταδιακά τα δικά της συντάγματα και εθνικούς ύμνους. Έστω προσχηματικά, οι αποικιοκράτες Ευρωπαίοι εγκατέλειπαν κτήσεις και προτεκτοράτα, αφήνοντας ανοικτές πληγές στην τύχη τους.
Σύνορα που χαράχθηκαν περισσότερο για να εξυπηρετήσουν πηγές πλούτου και θέατρα αστείρευτης εκμετάλλευσης, έπρεπε πλέον να αποκτήσουν εθνική οντότητα και οι διάφορες φυλές που βρίσκονταν εντός αυτών έπρεπε να ομογενοποιηθούν και να πορευτούν σε έναν νέο κόσμο, εγκαταλελειμμένο από αυτοκρατορίες δυνάστες.
Μια τέτοια ανομοιογενής περιοχή υπήρξε η Νότια Ροδεσία.
Για να μην μπερδεύονται οι Εγγλέζοι στον αχανή παγκόσμιο χάρτη, για λόγους ευκολίας αποφάσισαν να την αποκαλούν και Βρετανική Ροδεσία μιας και γειτόνευε με μια άλλη αγαπημένη τους, την Νότια Αφρική, εκεί κάτω, χαμηλά.
Χαρισματικός και γλυκομίλητος ο κύριος Μπανάνα σπούδασε δάσκαλος. Έπειτα τον κέρδισε η διακονία και στα 26 του χρίστηκε Μεθοδιστής ιερέας. Με αυτή του την ιδιότητα κήρυξε σε όλη την επικράτεια. Σκαρφαλώνοντας την ιεραρχία, του παρουσιάστηκε η δυνατότητα να ταξιδέψει στο εξωτερικό σε αποστολές. Κάπως έτσι βρέθηκε σε Ασία και Ευρώπη.
Στα τέλη του ’60, φτασμένος κληρικός πλέον, μπλέχτηκε με τα κινήματα που αμφισβητούσαν και μάχονταν την Βρετανική διοίκηση, όπου και αποτέλεσε ηγετική φυσιογνωμία των αυτονομιστών πίσω από τον Ροβέρτο Μουγκάμπε που είχε επωμιστεί με το ένοπλο και οργανωτικό κομμάτι της απελευθέρωσης.
Όταν οι αρχές αποπειράθηκαν να καταπνίξουν την εξέγερση φυλακίζοντας τα πρωτοπαλίκαρα, ο Μπανάνα τα μάζεψε και έφυγε στην Αμερική. Συνέχισε τις θεολογικές του σπουδές και το 1976 επέστρεψε ως αιδεσιμότατος.
Το παπαδαριό στην Αφρική, πέρα από την πνευματική καθοδήγηση σε ένα εκτεταμένο αναλφάβητο ποίμνιο, συχνά παρείχε και πολιτική καθοδήγηση, συντονίζοντας την δράση των ακτιβιστών.
Η απήχηση που είχε ο Μπανάνα στη Ροδεσία, τον κατέστησε αυτόματα εχθρό του κράτους, με αποτέλεσμα να φυλακιστεί αρκετές φορές, για μικρά χρονικά διαστήματα.
Δυο κυρίαρχα ρεύματα, ένοπλες απελευθερωτικές οργανώσεις και μετέπειτα πολιτικά κόμματα, το ZANU και το ZAPU πρωταγωνίστησαν στην απαλλαγή της Ροδεσίας από τους Βρετανούς.
Η ανεξαρτησία επιτεύχθηκε μόλις το 1980 και η νέα χώρα ονομάστηκε... Ζιμπάμπουε.
Στην πρώτη κυβέρνηση, όλοι θα περίμεναν τον Μουγκάμπε αρχηγό. Όμως, η παρουσία πολλών διαφορετικών εθνοτήτων και ο φόβος μιας μελλοντικής εμφύλιας διαμάχης έδειχνε προς μια λύση ενωτική, προς ένα πρόσωπο ευρύτερης αποδοχής.
Ο Χαναάν Μπανάνα, λόγω καταγωγής (προερχόταν από μειοψηφική φυλή) και λόγω πρότερης αντιστασιακής δράσης, κρίθηκε ως καταλληλότερος για την θέση.
Έτσι, με τις πλάτες των υπολοίπων ο Μπανάνα εκλέχθηκε δημοκρατικά ως ο πρώτος Ζιμπαμπουανός Πρόεδρος, με τον Μουγκάμπε Πρωθυπουργό.
Καλός, χρυσός, ο Μπανάνα επέδειξε έργο που μάλλον δεν ενδιαφέρει κανέναν. Αλλά η περίοδος όπου κυριολεκτικά μεγαλούργησε ήταν μια.
Δεν θέλει ιδιαίτερη επεξήγηση, η λέξη «μπανάνα» είναι διεθνής. Επίσης, ως γνωστό η εξουσία φθείρει την δημόσια εικόνα του κατόχου της.
Με τις πρώτες στραβές του νέου τους προέδρου, οι πολίτες της Ζιμπάμπουε κορόιδευαν διαρκώς τον ηγέτη τους, περιπαίζοντας με το ευάλωτο επώνυμο. Ο συντηρητικός αιδεσιμότατος ενοχλήθηκε σε τέτοιο βαθμό που δύο χρόνια αργότερα εξωθήθηκε ώστε να περάσει κανονικό νόμο με τον οποίο ρητά...
«απαγορεύεται ο εμπαιγμός του ονόματος Χαναάν Μπανάνα»
Φωτογραφικά!
Οι παραβάτες φυλακίζονται και ο νόμος ισχύει μέχρι σήμερα!
Άλλα ήθη, άλλα έθιμα, ο Μπανάνα συνέχισε να απολαμβάνει την αποδοχή του κόσμου και κυβέρνησε επτά ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1987.
Κυριότερο πολιτικό του μέλημα, η ένωση των δύο ομάδων πρώην ανταρτών. Πράγματι, πριν αποχωρήσει από την προεδρία, το κατάφερε, μια επιτυχία που υπό κανονικές συνθήκες θα τον προήγαγε σε εθνοπατέρα και εξέχουσα φυσιογνωμία της ηπείρου. Το όνομα Μπανάνα έπαιζε διαρκώς όποτε ο ΟΗΕ έβγαινε προς αναζήτηση μεσολαβητών κύρους για τις διάφορες εμπόλεμες ζώνες στην Αφρική.
Παραμονή πρωτοχρονιάς 1988, ο Μπανάνα δικαιωμένος πλήρως, παρέδωσε τα ηνία της χώρας στον Μουγκάμπε. Εκείνος με την σειρά του, θεωρώντας πλεονασμό τα δυο αξιώματα, πέρασε νέο σύνταγμα που αποδίδοντας την εξουσία αποκλειστικά στον Πρωθυπουργό, καταργώντας την Προεδρία.
Γι’ αυτό, ο Μπανάνα πέρασε στην ιστορία ως ο πρώτος και τελευταίος πρόεδρος της Ζιμπάμπουε. Όλως τυχαίως ο Μουγκάμπε παραμένει μέχρι σήμερα, τριάντα χρόνια μετά ως ο μόνος πρωθυπουργός της χώρας.
Πάντα... δημοκρατικά εκλεγμένος.
Τόσο ξεκάθαρα, που η περίπτωση Μουγκάμπε απασχολεί έντονα την παγκόσμια κοινή γνώμη μετά τις πρόσφατες «εκλογές». Ψιλά γράμματα της ιστορίας, ως αναρμόδιοι να κρίνουμε τόσο εξωτικές καταστάσεις, ας δώσουμε του χρόνου μια ευκαιρία για να καταγράψει την αληθινή εικόνα...
Η παρουσία του αιδεσιμότατου Μπανάνα πιστεύω θα ήταν απαξιωτικά αδιάφορη για τους περισσότερους, εφόσον...
... δεν προέκυπτε ένα μεγάλο σκάνδαλο που βγήκε στο φως το 1997.
Εκτός από την διαχρονική απαγόρευση διακωμώδησης του «Μπανάνα», η ποινική δικονομία της Ζιμπάμπουε περιλαμβάνει και ένα άλλο αδίκημα:
Τον σοδομισμό!
Ως ενημερωμένοι και ενεργοί πολίτες, δώστε την δική σας ερμηνεία, μήπως και γλυτώσω από ανυπόστατες ομοφοβικές κατηγορίες.
Με αφορμή την δολοφονία ενός πρώην σωματοφύλακά του, ο Μπανάνα βρέθηκε μπλεγμένος σε σωρεία αδικημάτων σεξουαλικής φύσης. Κρίθηκε ένοχος για έντεκα από αυτά (δυο εκ των οποίων για σοδομισμό) και φυλακίσθηκε, αυτή τη φορά όχι για την αντιστασιακή του δράση.
Σύμφωνα με την ετυμηγορία του δικαστηρίου:
«Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ο Μπανάνα καταχράστηκε την ισχύ του αξιώματος και εκμεταλλεύτηκε σεξουαλικά αρκετούς υφισταμένους του (από υπηρετικό προσωπικό μέχρι ασφαλίτες)»
Στις κατηγορίες, περιλαμβάνονταν υποθέσεις και από τα ιεραποστολικά του χρόνια, όπου συνήθιζε να διαιτητεύει αθλητικούς αγώνες.
Ο ίδιος καταδίκασε δημόσια την ομοφυλοφιλία ενώ χαρακτήρισε τις κατηγορίες ως παθολογικά ψεύδη, που υποκινούμενα από τους αντιπάλους του είχαν ως στόχο την πολιτική του αποκαθήλωση.
Τα ενοχοποιητικά στοιχεία θεωρήθηκαν τόσο ισχυρά που φυλακίστηκε άμεσα. Βγήκε προσωρινά με εγγύηση και την κοπάνησε για την Νότιο Αφρική, καθώς πίστευε ότι ο Μουγκάμπε του την φυλούσε και θα τον καθάριζε με την πρώτη ευκαιρία.
Το καθεστώς (συγνώμη, κυβέρνηση) του Μουγκάμπε απασχολεί τους δυτικούς κυρίως επειδή εφαρμόζει ένα αντεστραμμένο Απαρτχάιντ, κατηγορώντας τους εναπομείναντες λευκούς ως τη μοναδική αιτία για τα κακά που συμβαίνουν στην περιοχή. Ωστόσο, αρκετοί υποστηρίζουν η ίδια κοινωνία της χώρας, ένα συνοθύλευμα διαφορετικών φυλών αποτελεί από τη φύση του ένα βαθύτατα συντηρητικό περιβάλλον.
Ο Μαντέλα, παλιός φίλος του Μπανάνα, έπεισε στον φυγά να επιστρέψει στην πατρίδα του και να αντιμετωπίσει της κατηγορίες, μεσολαβώντας προσωπικά ώστε να διασφαλιστεί ισονομία.
Κάτι που έγινε. Ο Μπανάνα γύρισε και δικάστηκε ξανά. Υπό τις διεθνιστικές πλάτες του Νέλσον, ο πρώην σκανταλιάρης πρόεδρος έφαγε δέκα χρόνια, τα εννέα με αναστολή. Από τον ένα χρόνο στην φυλακή, ο Μπανάνα έμεινε μέσα τον μισό κι αυτό σε ελάσσονος ασφαλείας κελί, όπου του επιτρεπόταν συχνά πυκνά να βγαίνει έξω για τα ψώνια του!
Δεν χάρηκε πολύ την αποφυλάκισή του, καθώς δυο χρόνια αργότερα, το 2003 πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 67 ετών. Άλλοι λένε στο Λονδίνο, άλλοι στη Ν.Αφρική.
Σε ένα πρόχειρο ραδιοφωνικό επικήδειο το πρώην φιλαράκι, σύντροφος και τελικά πολιτική του νέμεση, ο Ροβέρτος Μουγκάμπε δήλωσε πως ο Μπανάνα υπήρξε «ένα δώρο για το έθνος».
Παρόλα τα αναπάντεχο κολακευτικό σχόλιο, ο αιδεσιμότατος Χαναάν Μπανάνα δεν κηδεύτηκε με τις προβλεπόμενες τιμές ενός πρώην ηγέτη και αυτό διότι σύμφωνα με τον αρμόδιο για το τελετουργικό «ήταν ηθικό το ζήτημα».
...
Δύσκολο να βγάλεις συμπέρασμα για μια ιστορία τόσο μακρινή. Ήταν άραγε ο Μπανάνα μια ύψιστη πολιτική φυσιογνωμία που βρέθηκε στην αφάνεια εξαιτίας των σεξουαλικών του προτιμήσεων (ιδιαιτεροτήτων αν θέλετε); Επειδή αρεσκόταν να τον δίνει που και που;
Ή μήπως επρόκειτο για ένα άρρωστο υποκείμενο που καταχράστηκε την εξουσία που του εμπιστεύτηκε ένας βαθιά συντηρητικός λαός;
…
Όπως και να έχει πραγματικά, ελάχιστα μ’ ενδιαφέρει.
Απλά, τώρα τελευταία με έχει πιάσει μια ανασφάλεια. Έπρεπε να φτάσω τριάντα χρονών για να προβληματιστώ κατά πόσο είμαι ομοφοβικός. Ή όχι.
Μιλάω για την ανεκτικότητα μου στους γύρω και όχι τις προσωπικές μου προτιμήσεις. Εκεί νομίζω πως έχω μια υποψία...
Το δύσκολο είναι το άλλο, το πρώτο, γιατί συνήθως κρίνεσαι από τους υπόλοιπους.
Αντί λοιπόν να ξεκινήσω έναν μακρόσυρτο αδιάφορο μονόλογο με διάθεση για αυτοκριτική, είπα να μοιραστώ τούτη την ιστορία που ανακάλυψα τυχαία.
Δεν ξέρω, της βρήκα κάτι αδιευκρίνιστα ενδιαφέρον.
Έχει; Δεν έχει;
....
φωτογραφία: Παράδοση-παραλαβή της προεδρίας.

Αριστερά ο Μουγκάμπε, δεξιά ο Μπανάνα.

Χορτάρι, θείτσες και προθεσμίες

2008-11-18T21:08:00.005+02:00

Ένα σπονδυλωτό ατόπημα, σε τρεις πράξεις.
Μια θεωρία, μια ιστορία και μια μαλακία
...
1. Η ΘΕΩΡΙΑ
Πρέπει να ετοιμάσω ένα κείμενο 5-6 σελίδων μέχρι την Πέμπτη το βράδυ.
Φαινομενικά, δεν είναι δύσκολο.
Με την απαιτούμενη προσοχή, με λίγη προσπάθεια, σε μερικές ώρες μεταξύ διαλειμμάτων, ενδεχομένως να το ολοκληρώσω, να το διορθώσω, να το διαμορφώσω και να το στείλω περιποιημένο εκεί που το έχουν ζητήσει.
Κάποιοι υποστηρίζουν πως η έμπνευση μοιάζει με την βροχή στους ινδιάνους. Όποτε επικρατεί ξηρασία, λένε, οι αυτόχθονες ερυθρόδερμοι καταφεύγουν σε τελετουργικά μήπως και αναστρέψουν την κατάσταση. Λιβανίζουν, χορεύουν και τραγουδούν.
Όλα για όλα, στον χορό της βροχής.
Μια στις τόσες, οι εκκλήσεις τους εισακούονται και με την βοήθεια των πνευμάτων, θα βρέξει. Η επαλήθευση, τους δίνει ελπίδα, δημιουργεί προηγούμενο και μάλλον μια δοκιμασμένη λύση ενόψει της επόμενης ανομβρίας.
Εξαρτάται...
Είναι θέμα οπτικής. Το πως δηλαδή αντιλαμβάνεται κανείς το γράψιμο.
Διατηρώντας ένα καλά φυλαγμένο ποδοσφαιρικό παρελθόν, συνήθως χρησιμοποιώ μια διαφορετική παρομοίωση.
Το χαρτί, το λευκό σεντόνι για τους λιγότερο τεχνοφοβικούς, μου δίνει την εντύπωση ενός γηπέδου. Είτε πράσινο κομπλέ, με το ποτισμένο χορτάρι και τις ευλύγιστες σημαίες στα κόρνερ. Είτε χωμάτινη αλάνα, με τις γραμμές σχηματισμένες από κιμωλία και την μπάλα να σηκώνει σύννεφα σκόνης σε κάθε σκάσιμο.
Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Ανεξάρτητα αν η συμμετοχή είναι ενεργή, εντός αγωνιστικού χώρου ή αμφίδρομη παθητική, από την εξέδρα, η συγγραφή μοιάζει με ενενήντα λεπτά παιχνιδιού. Όπως ακριβώς ο αγώνας, έτσι και το κείμενο μπορεί να έχει ένα σωρό διαφορετικές περιγραφές.
«Μάπα», «σούπερ», «στημένο», «ηλεκτρισμένο», «αδιάφορο»... οτιδήποτε.
Οι παίκτες μπορεί να μετρήσουν άπειρα χιλιόμετρα και το ματσάκι να μην βλέπεται. Μπορεί επίσης να αρχίσουν τα εμπνευσμένα τακουνάκια για φτηνό εντυπωσιασμό. Ενώ άλλοτε, είναι υποχρεωμένοι να θυσιάσουν το θέαμα για την ουσία.
Το λεγόμενο παιχνίδι σκοπιμότητας.
Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά ενός αγώνα καθορίζονται σχεδόν αποκλειστικά από την κερκίδα. Ασχέτως πόσα κατέχει ο θεατής, ο αθλητής πρέπει να το διασκεδάζει, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό κατά το δοκούν. Ενώ παράλληλα οφείλει διαρκώς να ξεδιπλώνει το όποιο ταλέντο διαθέτει ώστε να συνεχίσει να κόβει εισιτήρια μαζί με την θέση του στο βασικό σχήμα.
Η έμπνευση δεν είναι το παν.
Ενδεχομένως να προσδίδει μαγεία, τόσο στο χαρτί όσο και στο γήπεδο, όμως υφίστανται αρκετοί επιπλέον τομείς που κρίνουν θέαμα και αποτέλεσμα..
Δεν το κουράζω παραπάνω. Νομίζω πιάσατε το νόημα.
Εξάλλου υπάρχει τόση συνάφεια μεταξύ των δύο...
...
2. Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Αφού απαλλαχτείτε από ινδιάνους και γήπεδο, επανέρχομαι στο κυρίως θέμα.
Τρεις μέρες προσπαθώ να γράψω κάτι της προκοπής.
Αδύνατο.
Δεν μένω άπραγος μπροστά στην οθόνη. Τα δάκτυλα χτυπάνε αδιάκοπα και σεντόνια γεμίζουν σε χρόνο ρεκόρ. Όμως κανένα από τα κείμενα δεν μου κάνει. Τουλάχιστο όχι για την περίσταση.
Εν τάχη, για όλους όσους έχουν χάσει τα καλοκαιρινά κατορθώματα.
Στις αρχές ετούτης της γαμ* χρονιάς, ετοίμασα και έστειλα μια αδημοσίευτη και εξαιρετικά προσεγμένη ιστορία σ’ έναν φίλο. Άκρως αντιπροσωπευτική εκείνων που τέλος πάντων αρέσκομαι να μοιράζω.
Επεδίωκα να δημοσιευτεί, υπήρχε λόγος και δόλος.
Ο φίλος, παλιός γνωστός για να μην παρεξηγηθεί, εργάζεται σε ένα μεγάλο απρόσωπο κωλοχανείο που στεγάζει πολλά έντυπα.
Τον είχα τόσο θάρρος ώστε να ζητήσω να τη μεταβιβάσει όπου νόμιζε πως θα μπορούσε να ευδοκιμήσει, χωρίς να βιάζομαι ιδιαίτερα.
Αποδείχθηκε ότι δεν με κρέμασε. Έτσι, μια μέρα στο μέσον του θέρους, ένας άγνωστος τύπος, λιγάκι τσιβδός σηκώνει το ακουστικό και τηλεφωνά.
Αφού διαπίστωσα από τα συμφραζόμενα πως δεν ήταν βαλτός και δεν έκανε πλάκα, αναφέρθηκε στην ιστορία.
(όπου >>> ασήμαντες πίπες που δεν επηρεάζουν την πλοκή!)
- Πριν λίγο διάβασα το κομμάτι που στείλατε στον Παύλο >>>»
- Μάλιστα >>>. Σας άρεσε;
- >>>. Ναι ήταν ενδιαφέρουσα. >>>
- >>>. >>>. Υπάρχει περίπτωση να την εκδώσετε;
- Όχι.
Ορθά, κοφτά, δίχως >>> !!!
Δεν ξέρω πως προβλέπεται να αντιδρά κανείς όταν απορρίπτεται. Προσεγγίζοντας την όλη φάση όπως της αρμόζει, βρήκα την απάντησή του διασκεδαστική όσο και αιφνιδιαστική. Γέλασα.
Τόσο μακρά εισαγωγή, για μια τόσο άνετη άρνηση;
Κάτι άλλο έπαιζε.
Ρώτησε εάν γράφω ρομαντικές ιστορίες. Δεν ξέρω, μάλλον όχι. Σε καμία περίπτωση με τον τρόπο που ήθελε.
Αλήθεια όμως.... παίζετε συχνά με τις ευκαιρίες που σας παρουσιάζονται;
Εξήγησα πρώτα την κατάσταση και έδειξα ενδιαφέρον.
Καθώς έδινε την κατευθυντήρια γραμμή, θεώρησα πρόκληση να ασχοληθώ με τις >>> που ζητούσε! Ξεκαθάρισε πως επρόκειτο για ένα γνωστό ιλουστρασιόν περιοδικό, όμοιο με αυτά που διαβάζουν οι θείτσες στα κομμωτήρια και κουβαλάνε τα σαχλοκούδουνα στην προκυμαία.
Τις θείτσες τις απεχθάνομαι, ιδιαίτερα όταν μιλάνε πολύ, ενώ τα σαχλοκούδουνα παύουν να μ’ απασχολούν, ειδικά όταν πέσουν τα στήθη και παχύνει η περιφέρεια.
Πιθανόν και εκείνες απ’ την πλευρά τους, να μην είχαν την καλύτερη γνώμη.
Έτσι, μου δινόταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για ειρωνεία και εκδίκηση!
Μου έδωσε περίπου μια εβδομάδα προθεσμία. Στα μισά είχα ολοκληρώσει το εγχείρημα και ήμουν περήφανος για το αποτέλεσμα.
Ένα εντελώς κυνικό κείμενο... εφόσον γνωρίζατε τον συντάκτη!
Όμως, από τη στιγμή που δεν θα τον μαθαίνατε ποτέ... ήταν ένα αξιοπρεπές κομμάτι για κάθε έντυπο με το συγκεκριμένο target group!
Ευχάριστα νέα έφτασαν σε λίγες εργάσιμες.
Το κείμενο έγινε εισιτήριο για το μαγικό κόσμο των ρόλεϋ!
Το κωλόπαιδο εντάχθηκε στο αντίπαλο στρατόπεδο!
Και η αποδοχή γλύκανε ακόμη περισσότερο όταν μου υποσχέθηκε πως θα προέκυπτε αμοιβή! Ήταν μάλλον αυτό που λένε:
«έκανε το χόμπι του επάγγελμα»
Ποιος μίλησε για γράψιμο; Στο άλλο χόμπι αναφέρομαι!
Τα δύσκολα προέκυψαν αμέσως μετά. Στην υπογραφή.
Ήταν κρίσιμο σταυροδρόμι....
Να υπογράψω όπως με γέννησε η μάνα μου;
Ή μήπως να παραμείνω αντερκάβερ και να εκμεταλλευτώ καταστάσεις;
Φυσικά, αν συνδυάζατε το όνομα του περιοδικού και το περιεχόμενο του γραπτού, η ζυγαριά θα έγερνε μονόμπαντα. Ξεφτιλίκι μεγάλο.
Έβγαινε ωραία η εξιστόρηση του σκηνικού, που μέχρι σήμερα δεν βαρέθηκα να λέω. Όμως επί της ουσίας, πέρα από τα χαϊλίκια, δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο... ντροπή.
Ίσως και με αυτό το ίσως έμεινα, να το εμπιστευόμουν στον πατέρα μου. Την μοναδική περίπτωση για την οποία θέλω να βλέπω το όνομά μου αποτυπωμένο. Έκανε τριάντα χρόνια ο φουκαράς μια επένδυση και του βγήκε... δομημένο ομόλογο!
Γαμημένο θα ταίριαζε καλύτερα!
Αχ βρε πατέρα, με την απορία θα μείνεις!
Ο τσιβδός εκδότης ενοχλούσε διαρκώς για να κλείσει την ύλη. Καλός άνθρωπος, λίγο σπασαρχίδης, όφειλα να του δώσω μια τελική απάντηση.
- Έχετε κάποιο ψευδώνυμο;
- Ξέρω εγώ... δεν το σκέφτηκα ποτέ....
- Πες μου ένα για να ξεμπερδεύουμε!
- Βάλε γυναικείο... βάλε... Σούζη Πο8οπούλου!
- (γέλασε) Σίγουρος;
- Όχι!!! Μην κάνεις καμιά χοντράδα! Βάλε ότι θέλεις εσύ...
Κάπως έτσι έκλεισε η συζήτηση. Έμαθα το νέο μου όνομα όταν βγήκε το περιοδικό στα περίπτερα. Μάλιστα, επειδή κάθε συντάκτης είχε την μουτσούνα του από δίπλα, πήραν μια φωτογραφία από μια τριαντάχρονη Κροάτισα, τυχαία από κάποιο Myspace, κάποιο Facebook, δεν έχει σημασία.
Από κείμενο δεν ξέρω, αλλά από φάτσα... κούκλα ήμουν ο π!
Ο Αύγουστος πέρασε και το επίμαχο τεύχος ξεκρεμάστηκε από τα περίπτερα. Λίγο πριν της Παναγίας, ο τσιβδός ξαναχτύπησε.
Πρότεινε να συνεργαστούμε σε μηνιαία βάση. Κώλωσα.
Αν είχα έστω την ελάχιστη πεποίθηση ότι θα μπορούσα να κάνω το ίδιο έγκλημα κατ΄ εξακολούθηση, θα είχα συμφωνήσει. Όμως, κάθε φορά είχα υποχρέωση να γίνομαι κατανοητός και ευκολοδιάβαστος σε ένα συγκεκριμένο κοινό.
Τότε δεν θα μιλούσαμε για μια πρόκληση, για ένα παιχνίδι.
Περισσότερο με βασανιστήριο θα έμοιαζε. Δεν θα τραβούσε για πολύ.
Αφήστε που έμπλεκαν και οι προθεσμίες.
«Θέλω αυτό, το θέλω μέχρι τότε».
Πόσο μ’ εκνευρίζει αυτή η φράση.
Κάποτε ο ξεχωριστός κύριος Παντόφλας είχε αναρτήσει κάτι που διαβαζόταν ως εξής:
«Μου αρέσουν οι προθεσμίες. Φτιάχνομαι με τον θόρυβο που βγάζουν καθώς πετάνε τριγύρω».
(σ.σ. αν δεν το έσβηνες φιλαράκο, θα το μετέφερα αυτούσιο)
Ε, λοιπόν, αν το πάρετε κατά λέξη, εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο!
Φινίτο, το πέρασμά από τα κομμωτήρια θα είχε λήξει.
Η κατά φαντασία (και πάσα μαλ...) trendy δεσποινίδα Σούζη Πο8οπούλου δεν θα συνέχισε ποτέ το έντυπο κρεσέντο της.
...
3. Η ΜΑΛΑΚΙΑ
Παραγωγικότητα και περιεχόμενο.
Συμβαδίζουν ή όχι;
Σχετικά είναι όλα.
Ένα προνόμιο της ξακουστής «γυναικείας» λογοτεχνίας είναι το μέγεθος. Δεν αναφέρομαι σε κάποιο σεξιστικό διαχωριστικό. Κάθε κατηγορία αναγνωστών περιγράφεται από ευδιάκριτα χαρακτηριστικά.
Η ευκολία όταν απευθύνεσαι στο συγκεκριμένο κοινό είναι ότι μπορείς να μεταφέρεις ελάχιστα ουσιώδη σε εκτεταμένο χώρο.
Ας πούμε, γνωστή δοκιμασμένη συγγραφέας θέλει να γράψει το εξής:
«Η ηρωίδα διασχίζει στην κουζίνα, πίνει ένα ποτήρι νερό και επιστρέφει στο δωμάτιο».
Μην σας φαίνεται περίεργο αν για την απλή αυτή πρόταση αναλωθούν καμιά δεκαριά σελίδες! Καθόλου υπερβολικό δεν είναι, υπάρχουν ντοκουμέντα.
Τώρα τι γράφει σε δέκα σελίδες...
>>> >>> >>> >>> !!!
Μάλιστα! Αυτό ακριβώς πρέπει να χωρέσω σε 5 σελίδες και κάτι.
Ακόμη και η φλυαρία ωφελεί, εφόσον γίνεται με στυλ!
Κουραστικό για τους περισσότερους, αλλά οι θείτσες και τα σαχλοκούδουνα το μεταφράζουν εντελώς διαφορετικά. Πιθανόν να σχολιάσουν:
«μου αρέσει ο τρόπος που τα γράφει»
Γιατί;
Γιατί έτσι έμαθαν και έτσι αρέσκονται να λειτουργούν. Η άσκοπη πολυλογία δεν είναι κατακριτέα. Αποτελεί ένα κώδικα επικοινωνίας!
Αυτά υποστηρίζει η σούπερ-ουάου-ανεξάρτητη-Σούζη!
Διανύοντας μακρά περίοδο αφραγκίας και με πρωταρχικό σκοπό να κονομήσει απ’ όπου ήταν εφικτό, το κυνικό άξεστο ρεμάλι, μάζεψε τα κομμάτια του, κατάπιε τον εγωισμό και πήρε γενναίες αποφάσεις.
Άναψε τσιγάρο και κάλεσε τον τσιβδό.
Η Σούζη, το γκλαμουράτο μύθευμα του lifestyle έπρεπε να αναστηθεί!
«Θέλεις λεφτά, γίνε Πο8οπούλου».
Τελεσίγραφο, τίμιο, δίκαιο και... άκρως αποικιακό.
Είναι άσχημο να ξεπουλιέται κανείς.
Αν όμως γίνεται με έμμεσο τρόπο;
Είναι το ίδιο; Νομίζω όχι.
Έτσι, με αυτή την ψευδαίσθηση, αποδέχθηκα εκ νέου προθεσμίες και κατευθυντήριες. Ενημερώθηκα στο περίπου για το τι απασχολεί την σύγχρονη ελληνίδα.... κάτι.
Μέχρι και τι θα πει κοσήλερ πληροφορήθηκα!
Ελεεινή εκπόρνευση!
Το αξιοπρεπές κοπρόσκυλο, με το απεριποίητο μαλλί, τα άγρια γένια και τα πεσμένα παντελόνια, επιστρέφει σπίτι τα βράδια, κλειδώνει πόρτες και σφραγίζει παράθυρα. Μεταμορφώνεται. Προβάρει φούστα-μπλούζα, πασαλείβεται με μεϊκ απ, βγάζει βλεφαρίδες και... προσπαθεί να πείσει ως Σούζη.
Πρωτίστως τον ίδιο του τον εαυτό και έπειτα όλους τους άλλους.
Ο αρθρογράφος-τραβέλι αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις, πιο ζόρικες.
Καίγεται ώστε να διαιωνίσει ένα αμφιλεγόμενου γούστου αστείο.
Να επαναφέρει ένα εφήμερο και άρρωστο alter ego.
Άγνωστο αν θα εκπληρώσει τον στόχο.
Λίγα εικοσιτετράωρα πριν εκπνεύσει η προθεσμία.
Δίχως υλικό ανά χείρας.
Με τον χρόνο αντίπαλο, την τσέπη άδεια και με τον πισινό έρμαιο του τσιβδού εκδότη που διατηρεί την τελική απόφαση, όλα φαντάζουν διαφορετικά.
Το λευκό σεντόνι μοιάζει περισσότερο με θηλιά που σφίγγει παρά με ποδοσφαιρική αλάνα. Η κερκίδα γιουχάρει και άρχισε να αποχωρεί.
Μήπως πρέπει να αρχίσουν τα τακουνάκια;
Ή άραγε θα πρέπει να αλλάξω ρότα και να επιχειρήσω έναν ινδιάνικο χορό της βροχής;
Παρεμπιπτόντως βρέχει, βρέχει πολύ!
Το περιοδικό ετοιμάζεται να παραδώσει την εορταστική του ύλη.
Με την Σούζη ή χωρίς....
Το παιχνίδι διαρκεί ενενήντα λεπτά.
Απομένει ελάχιστος χρόνος μέχρι να γνωστοποιηθεί το αποτέλεσμα.
Θα μάθουμε.
Εμείς, γιατί για εσάς τους απ’ έξω δεν παίρνω όρκο.
Τέλος, αν ολόκληρο το σκηνικό δεν είναι μια χοντρή μαλακία...
Τότε τι είναι;

Δεκαεφτά Πολύ Τεχνίτες

2008-11-14T12:38:00.003+02:00

Πειρασμοί και ο Soloup

2008-11-13T12:49:00.002+02:00

Ρηχός Τάφος

2008-11-11T11:20:00.002+02:00

Δεν έχω πολλά σήμερα.
Έτυχα ένα απόσπασμα του Shallow Grave, μια ταινία του Γιούαν ΜακΓκρεγκορ, λίγο πριν το Trainspotting. Ωραίο έργο, μου άρεσε περισσότερο. Άψογο στήσιμο, μια ομάδα διαφορετικών ενοικιαστών ανακαλύπτουν πως στο διπλανό δωμάτιο, ένας τύπος πεθαίνει με μια βαλίτσα λεφτά. Δοκιμάζονται σχέσεις και η συμπεριφορά του καθενός φτάνει στα όρια. Μεγάλη επιτυχία, όχι πέρα από το Νησί..
Κάπου θα την βρείτε, δώστε της λίγη σημασία.
Και αν γουστάρετε, βάλτε στο καπάκι το «Ένα απλό σχέδιο» με τους Πάξτον και Θόρτον σε ρεσιτάλ. Μοιάζουν αρκετά, διαφορετική εξέλιξη.
Ποιο είναι το απόσπασμα λοιπόν…
…
Δεν ντρέπομαι.
Δεν έχω αγάπη, δεν έχω απόρριψη.
Δεν φοβάμαι να δηλώνω τα αισθήματά μου.
Πάρτε την εμπιστοσύνη για παράδειγμα.
‘Η την φιλία.
Αυτά είναι τα σημαντικά στην ζωή.
Αυτά έχουν αξία.
Μόνο αυτά βοηθάνε να προχωρήσεις μπρος.
Αν δεν εμπιστεύεσαι τους φίλους, τότε τι;
Τότε τι;
Αυτό θα μπορούσε να ήταν το τέλος του σκηνικού.
Μα είναι όλη η σκηνή.
..
Μιλούσαν βλάχικα, αυτό κατάλαβα!
Ας μην συνδυαστεί, απλώς μου άρεσε…

Τέσσερα

2008-11-09T17:16:00.004+02:00

Ένας ολιγόλεπτος μονόλογος, καταιγιστικός, σχεδόν σαν παραλήρημα.
Κάπως ανούσιος αλλά ελπιδοφόρος.
Δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, αλλά ίσως μπορεί να βοηθήσει.
Είναι παραγγελιά!
Για την φίλη Κ, μάλλον επειδή είναι σπουδαίο τάλαντο.
…
Ιστορία:
Περιμένεις με ιδιαίτερη αγωνία την βαθμολογία στο μάθημα της Παλαιοντολογίας! Μάθημα τέταρτου εξαμήνου με υπεύθυνο τον σύντεκνο καθηγητή Τετράκη. Μοναδικό χρωστούμενο. Περνάς και παίρνεις πτυχίο! Όμως πέρα από την καταξίωση, ο βαθμός κρύβει μια δεύτερη μεγαλύτερη χαρά που θα πρέπει να αποκαλύψεις στο ακροατήριο.
Κρίσιμη λεπτομέρεια, έχεις ήδη δώσει το μάθημα τρεις φορές και κόπηκες με τον ίδιο βαθμό: Τέσσερα.
Αισιόδοξη αλλά ιδιαίτερα τσιτωμένη, βρίσκεσαι στη σχολή καθώς από στιγμή σε στιγμή θα αντικρίσεις το πεπρωμένο σου καρφωμένο στον πίνακα.
…
Σκηνικό(Όπως κοιτάζεις προς το κοινό):
Στήσου περίπου στο κέντρο.
Δυο με τρία βήματα στα δεξιά σου βρίσκεται ο πίνακας ανακοινώσεων.
Στα αριστερά, αλλά λίγα βήματα παραπάνω (και ελαφρά προς τα πίσω) υπάρχει ένα πηγαδάκι φοιτητών, στους οποίους εξομολογείσαι τον πόνο σου. Φαντάσου τουλάχιστο δυο άτομα, στα οποία θα απευθύνεσαι, μετατοπίζοντας το βλέμμα καθώς αλλάζεις κουβέντα. Μην το ξεφτιλίσεις, απλά πρόσεξε να μην μιλάς σε μια μόνο κατεύθυνση.
Όταν έρθει ο Τετράκης με τα αποτελέσματα, θα έρθει από πίσω, από το βάθος της σκηνής. Γι’ αυτό καθ’ όλη τη διάρκεια του μονόλογου, φρόντισε να ρίχνεις κλεφτές ματιές και προς τα πίσω. Να θυμάσαι πάντα πως η αγωνία και η προσμονή είναι σημαντικότερη από την εξιστόρηση των κατορθωμάτων σου!
Ανάλογα το πόσο χώρο έχεις διαθέσιμο φρόντισε να φανεί πως έρχεσαι από το βάθος. Άσε μερικά βήματα, ώστε ξεκινώντας να φανεί πως έρχεσαι από κάπου μακριά, πλησιάζοντας τους θεατές.
…
Έρχεσαι βιαστικά. Χαιρετάς κοφτά το πηγαδάκι και φτάνεις φάτσα με τον πίνακα ανακοινώσεων (το κοινό σε βλέπει στο πλάι).
Κοιτάζεις προσεκτικά αλλά σχετικά γρήγορα, με τα χέρια στην μέση, στις τσέπες, στις κωλότσεπες, όπως σε βολεύει. Ξεκινάς ψάχνοντας πάνω αριστερά και τα μάτια σου κινούνται προς τα δεξιά. Γκριμάτσες.
«Τετράκης; Τετράκης; Τετράκης…», μονολογείς ενώ συνεχίζεις να ψάχνεις.
Αφού δεν βρίσκεις το πολυπόθητο χαρτί, κάνεις σαν να ψαχουλεύεις αυτές τις πολυσέλιδες καρφιτσωμένες ανακοινώσεις.
Γυρίζεις και απευθύνεσαι στο πηγαδάκι,
«Παιδιά, βγήκε ο Τετράκης;»
Καθώς κινείσαι προς το μέρος τους λες
«Αν περάσω, παίρνω πτυχίο. Τέλος!»
«Τέσσερις φορές έδωσα το μάθημα. Πάντα με 4 κόβομαι. Άντε να δούμε…»
Μικρή παύση, σαν να σε ρωτούν για ποιο μάθημα μιλάς. Κομπιάζεις, λίγο σκέρτσο, αλλά σου βγαίνει.
«Παλ… Παλιο… Παλαιοντολογία! Τετάρτου εξαμήνου».
Λες το παράπονο σου, διαφοροποιώντας τον τόνο της φωνής σου.
«Την πρώτη φορά είπε πως ήμουν άπειρη. Τέσσερα. Την δεύτερη φορά είπε πως ήμουν αδιάβαστη. Τέσσερα. Την τρίτη φορά δεν είπε τίποτε. Ξέρεις… Τέσσερα!»
Απευδυσμένη.
«Μα καλά τι έχει αυτός ο άνθρωπος με το Τέσσερα; Θα μου πει κανείς;»
Έχεις πάρει στροφές. Το κορμί και το βλέμμα παίζουν στο χώρο, κοιτώντας προς τις εξελίξεις.
«Το έχει κωλοβαρέσει… Τέταρτη φορά… λέτε να με περάσει;»
Δεν παίρνεις απάντηση, μουτρώνεις και συνεχίζεις.
(πάρε τις ανάσες σου, φρόντισε τα “λόγια του πατέρα σου” να τα πεις με κάπως χοντρή φωνή)
«Εγώ… με το θέατρο ήθελα να ασχοληθώ.
Το είπα στον πατέρα μου, αλλά αρνήθηκε: “πρώτα θα μπεις στο πανεπιστήμιο, μετά κάνε ότι θες” και μπήκα… και είμαι μαζί σας.
Του ανακοινώνω τότε ότι θα παίξω στο θέατρο. Αλλά μου απαντά ξανά “πρώτα πάρε το πτυχίο, μετά κάνε ότι θες”.
Σας ρωτάω εγώ τώρα… πόσο χρόνος υπάρχει μέχρι να μου επιβάλουν καινούριους όρους;
Όοοχι, όχι αυτή τη φορά. Παίρνω πτυχίο και τρέχω να προλάβω την ακρόαση. Τρέχω να ξεφύγω από τα επόμενα “πρώτα”».
Βηματίζεις προς το βάθος και επανέρχεσαι στην παρέα.
«Φεύγω πατέρα, πάω στο θέατρο!»
Παίρνεις μια ανάσα και σιωπάς. Μετά πάλι στο θέμα μας!
«Μα καλά, που είναι αυτός ο μαλάκας ο Τετράκης; Γιατί αργεί τόσο…»
«Είναι και από την Κρήτη. Η παλιοαδερφή!»
Το εξηγείς, για να μην σε παρεξηγήσουν.
«Μπα, δεν έχω κάτι με τους gay. Αλλά αν με κόψει ξανά με τέσσερα, θα της δείξω εγώ της κακιασμένης!»
Απειλείς.
Όσο σκέφτεσαι πως μπορεί να σε κόψει, παίρνεις κι άλλες στροφές, γκαζώνεις.
«Τι τον έπιασε με αυτό το Τέσσερα: Αποθυμένα; Ημερομηνίες; Τι;»
Σκύβεις και μετράς με τα δάχτυλα. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, εκεί σταματάς. Αν μάλιστα, ξεκινήσεις ανάποδα, βολεύει για ένα τρικ καθώς σταματάς στον δείκτη.
«Ιανουάριος, Φεβρουάριος, Μάρτιος, Απρίλιος….»
«Αυτό είναι. Πρωταπριλιάααα!», δείχνεις ψηλά με το δάχτυλο!
Δεν έχει πολύ νόημα αυτό που κάνεις. Ενέργεια βγάζεις.
Μεταπτώσεις, ηρεμείς. Μαζεύεσαι. Φυσάς. Χώνεις το κεφάλι στους ώμους.
(Πρακτικά, τους ώμους σηκώνεις και χαμηλώνεις λίγο το κεφάλι).
«Τι ώρα πήγε; Έχω να πω μονόλογο…»
Το επεξεργάζεσαι λίγο.
«Κοίτα να δεις! Στις τέσσερις!», χαμογελάς και δείχνεις πιο ήρεμη.
«Θέατρο. Μου αρέσει το θέατρο. Θέλω να βγω στο σανίδι. Να παίξω στην παράσταση. Όλα! Θέλω να δώσω την ακρόαση…»
Δηλώνεις την εμπειρία σου.
«(Γιατί) Μέχρι τώρα το πέρασμά μου από το θέατρο διαρκεί όσο…»
(φτερνίζεσαι)
«Συγνώμη…»
Λες κοφτά και ξεχνάς να συνεχίσεις.
Από το βάθος ακούγεται κάτι που σε κάνει να γυρίσεις απότομα, σαν να ξύπνησες άγρια και ξαφνικά. Σελίδες ηχούν καθώς κάποιος τις μεταφέρει προς τον πίνακα. Γυρνάς εκστασιασμένη, όμως θάβεις όλο τον ενθουσιασμό με τον ερχομό του Τετράκη!
«Γεια σας», του αποκρίνεσαι με ψεύτικο χαμόγελο (σχεδόν σαν γλειφτρόνι) και το βλέμμα σου είναι καρφωμένο καθώς προχωρά. Μένεις λίγο, καθώς καρφιτσώνει τα αποτελέσματα.
Κρατιέσαι και το βλέμμα συνοδεύει ξανά τον Τετράκη καθώς απομακρύνεται πίσω από εκεί που ήρθε.
Μόλις αποκτά απόσταση ασφαλείας, ξεχύνεσαι μανιασμένη προς τον πίνακα. Σαν να θες να φας την σειρά των υπολοίπων (και που αν υπήρχαν θα σε κοιτούσαν κάπως).
Καρφώνεις το δάχτυλο σου στο χαρτί. Το ανεβοκατεβάζεις προσπαθώντας να ισορροπήσεις στην ίδια ευθεία με το όνομά.
Το σταθεροποιείς. Το πρόσωπό σου όλο αγωνία. Παγωμένο. Δείχνεις να παραμιλάς αλλά δεν ακούγεται κάτι. Κινείς τον δείκτη προς τα δεξιά, ώσπου να ανακαλύψει τον βαθμό.
Γυρνάς προς τους δικούς σου. Καμαρώνεις με το γεμάτο χαμόγελο.
Ξεχειλίζεις από χαρά. Δεν χρειάζεται να τους πεις ένα νούμερο.
Ούτε καν να τους ανακοινώσεις την έκβαση.
Λάμπεις ολόκληρη.
Μένεις λίγο έτσι (δεν χρειάζεται να ξημερώσεις κιόλας).
«Πάω θέατρο», δηλώνεις δίχως υπερβολή αλλά με κάμποση υπερηφάνεια.
Απομακρύνεσαι προς τα πίσω βαδίζοντας καμαρωτή.
Σίγουρη.
Έχεις ραντεβού με τα όνειρά σου και έχεις αργήσει.
Κοντεύει τέσσερις!

ΤΕΛΟΣ

Υ.Γ. Αν σου βγει παραπάνω από δυο λεπτά, ζήτα τους μια μικρή εξαίρεση.
Παρακάλεσε να σου δώσουν τέσσερα!
Επίσης μπορείς να βγάλεις τις παλιοκουβέντες, ή να τις προσαρμόζεις στα μέτρα σου, μιας και νομίζω πως παρότι νιντζάκι, δε σου ταιριάζουν ακόμη και αν είναι ελαφριάς μορφής. Τουλάχιστο όχι με τον τρόπο που σε φαντάζομαι πως παίζεις.
Το πρώτο πρόσωπο νομίζω θα σε βοηθήσει περισσότερο από μια οποιαδήποτε διήγηση.
Καλή τύχη σου είπα; .

Αμελάνωτη μπατσότσαρκα

2008-11-07T17:12:00.004+02:00

Δύσκολη νύχτα. Περίεργη και ενοχλητική.
Ενοχές σαν εφιάλτες.
Παραλίγο να χάσω κι ένα από τα λιγοστά υπάρχοντα που μου προσφέρουν ακόμη ευχαρίστηση.
Το μηχάνημα δεν έλεγε να πάρει μπρος.
Όχι, γαμώ την καντεμιά μου!
Έψαχνα για λευκό χαρτί και ένα στυλό να γράφει.
Μήπως και αντικαταστήσει το σεντόνι με τα πλήκτρα.
Έτσι, μου ερχόταν να πάρω τους δρόμους, να μπω στο σκονισμένο, στο προχωρημένο σκοτάδι, σαν τον κλέφτη, να γεμίσω τον σάκο με γραφικά και να αποδράσω από το συνηθισμένο μπλόκο που δουλεύει νυχτοκάματο, λίγα μέτρα παραπέρα.
Ρίσκο μεγάλο.
«Έχετε πιει»;
Αυτό θα ρωτήσουν αν αποτύχω, βάζω στοίχημα.
Άραγε, να απαντήσω επί της ουσίας μ’ ένα κοφτό «Όχ’»;
Ή να προσπαθήσω να πιάσω βαθύτερα νοήματα;
«Μάλιστα. Τον έχω πιει. Προ πολλού! Λες να γράψει το μηχάνημα»;
Δύσκολο να πουλήσεις πνεύμα σε κάποιον, ειδικά εφόσον βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία.
«Δίπλωμα, άδεια, ασφάλεια», ζητάνε συνήθως όταν είναι υποχρεωμένοι να δικαιολογήσουν την παρουσία τους μέσα από διπλότυπα μπλοκάκια.
Το δίπλωμα κάποτε ξεπλύθηκε με μπλε και άσπρους κόκκους και αν σωζόταν μέχρι σήμερα, θα μύριζε λεβάντα, θα είχε την φρεσκάδα πράσινου μήλου και μπορεί να περιείχε 10% δωρεάν προϊόν.
Η άδεια στερείται ανανέωσης και κατ’ επέκταση λόγου ύπαρξης.
Με την ασφάλεια δεν παίζεις, βρίσκεται σε κάποιο συρτάρι φυλαγμένη. Αν μάλιστα μου δώσετε τρεις ευκαιρίες, ενδεχομένως να πετύχω μέχρι και την ακριβή τοποθεσία.
Αλλά είπαμε, οι απαντήσεις βρίσκονται σε άμεση συνάρτηση με το περιβάλλον στο οποίο θα ζητηθούν. Στο συγκεκριμένο, κάθε απόπειρα ειλικρίνειας θυσιάζεται στον βωμό της τυπικότητας.
Με την ταυτότητα θα έπαιζα το τελευταίο μου χαρτί. Να γλυτώσω από το μελάνι του νόμου. Και που να καταλάβει ο νόμος πως περιφερόμουν ακριβώς για το ίδιο λόγο, για λίγο μελάνι!
Απουσία γεωφυσικών χαρακτηριστικών, όπως λ.χ. ο χρόνος και η βαρύτητα, με λίγη τεχνοκριτική διάθεση, το όργανο θα μπορούσε να ταυτοποιήσει το σχολιαρόπαιδο της φωτογραφίας με τον αργόσχολο της πραγματικότητας.
«Εσύ είσαι εδώ; Δείχνεις διαφορετικός».
Ερώτηση παγίδα ή απλώς μια διαπίστωση;
«Φυσικά και είμαι διαφορετικός. Αυτός που βλέπεις στην ταυτότητα είχε όνειρα, ή έστω ήταν σε θέση να τα πραγματοποιήσει»!
Σίγα μη μιλούσα. Εκεί που σε παίρνει, αυτός είναι ο κανόνας.
Τώρα, σκέφτηκα οι φρέσκοι βγαίνουν από σχολές, κάτι παραπάνω θα μάθανε. Ήλπιζα, να είχε μελετήσει λίγο από Νταλί, να θυμάται πως ο χρόνος είναι ρευστός και ότι στο πέρασμά του, χαλαρώνει!
Αν η ελπίδα είναι αποτέλεσμα πίστης, τότε ναι, μπορεί εκείνη την στιγμή να το είχα ρίξει στις προσευχές!
«Για εμένα άξιος κριτής είναι μονάχα ο Θεός»!
Να πάει να γαμηθεί! Θα τα πούμε στον παράδεισο μπατσόνι, φέρε και το τεφτέρι σου μαζί!
Έσκυψε απορροφημένος στο μπλοκάκι, έπιασε το στυλό, κάτι έδειχνε να σημειώνει. Πόσο να κόστιζε η απουσία εγγράφων;
«Η επόμενη προσευχή για 50 ευρώ…ή μήπως 75… να το στρογγυλέψουμε στα 100»;
Με εκατό ευρώ την βγάζει για ένα χρόνο μια τυπική οικογένεια στο Μαλάουι! Εκεί άραγε πόσο έχουν τις κλήσεις, ή μάλλον, έχουν τροχονόμους; Δρόμους; Σκέτο νόμους; Έστω υπονόμους έχουν;
«Αχ βρε κόπανε! Αν βρισκόσουν τώρα στο Μαλάουι, δεν θα συνέβαιναν όλα αυτά»!
Την έκβαση την είχα χωνέψει, το ποσό δεν διέκρινα από μακριά.
Σήκωσε το βλέμμα του και με κοιτάει καθώς περίμενα την λυπητερή.
Αλλά…
Δεν με έγραψε!
«Να είστε προσεκτικός την επόμενη φορά», έκανε παρατήρηση.
Σαφώς! Προσεκτικός! Μια άλλη… επόμενη φορά!
Εισακούστηκα; Με λυπήθηκε το όργανο της τάξης; Ή το όργανο του ύψιστου, που το έπρηξα στις μετάνοιες;
Το ρεζουμέ ένα, την γλύτωσα!
Βέβαια, αν ήμουν παρατηρητικός, θα έβλεπα ότι το κρατικό στυλό δεν έβγαζε μελάνι. Στούμπωσε! Έπειτα από αμέτρητα ροζ χαρτάκια που αναλογούσαν σε κάτι χιλιάρικα αδικοκλαμένα ευρώ, η αμίλητη γραφίδα της τάξης, τα είχε φτύσει!
Χώνω το χέρι στο σάκο και του προσφέρω ένα καινούριο, του κουτιού! Μάλλον από ευγνωμοσύνη για την άφεση αμαρτιών. Εγκληματική ενέργεια, αν σκεφτείτε πως ένα στυλό κοντά στο ενάμισι κέρμα, θα μπορούσε να αποδώσει μήνες εσόδων στο δημόσιο ταμείο!
Η κίνηση έγινε με χαμόγελο, βελτιωμένη διάθεση, αλλά σχεδόν αστραπιαία. Γύρισα να φύγω όσο γινόταν γρηγορότερα, να αποφύγω δεύτερες σκέψεις από το όργανο.
«Μισό λεπτό…», είπε πίσω απ’ την πλάτη μου.
Πάρ’ τα μαλάκα χριστιανέ! Κάθε φορά που πάω να κάνω ένα καλό, βρίσκομαι μπλεγμένος!
«Δικό σας το βιβλιοπωλείο;» ρώτησε με φόντο το σκονισμένο.
«Ναι, μάλιστα», όσο παλιώνω, τόσο με κουράζει η αποδοχή.
«Είναι ωραία να έχεις δική σου επιχείρηση, χωρίς κανέναν πάνω από το κεφάλι σου», σημείωσε.
Δεν τον παρεξηγώ. Η άγνοια φτιάχνει άκυρες παραστάσεις. Σκεφτόταν λάθος μεν, εντελώς δικαιολογημένα δε.
Σαν πως είχα ακριβή αίσθηση της αυστηρής και παράλογης ιεραρχίας που αντιμετώπιζε καθημερινά στη δουλειά του;
Όλα σχετικά είναι, στην δεδομένη περίπτωση, εικόνες στο περίπου.
Σε αυτό το σημείο, ενδεχομένως να σήκωνε λιγάκι πνεύμα. Όμως καλό είναι να μην ζορίζω την τύχη μου, ειδικά όταν φαίνεται πως μ’ εγκαταλείπει σταδιακά.
Θα καταφέρναμε να συνεννοηθούμε με τον μπάτσο, άσχετα αν θα καταλήγαμε σε κοινό συμπέρασμα. Αφήστε που με την πάρλα ίσως γλύτωνα κάμποσα τροχοφόρα από μεταμεσονύκτιο έλεγχο!
Όμως, πας κάθε φορά να το παίξεις χριστιανός… τα είπαμε.

Απελευθερωμένος από τον κίνδυνο προστίμου, ένοιωθα χαλαρός. Είχα ξεχάσει τι με βασάνιζε προηγουμένως. Εκείνο που αντί ύπνου με ανέστησε και με ώθησε να τρέχω σαν το τζάνκι βραδιάτικα.

Μύλλοι και Βανίλοι

2008-11-06T10:32:00.002+02:00

Η Αρχαία Βρώμη.
Ένα σκορποχώρι ήταν τότε. Λίγοι άνθρωποι στην εύφορη κοιλάδα και μια συστάδα καλύβια που πρόδιδε την παρουσία τους.
Δυο οικογένειες έκαναν κουμάντο. Οι Μύλλοι ασχολούνταν με τα σπαρτά, ενώ οι Βανίλοι δούλευαν το σίδερο και την πέτρα.
Πέρασαν γενιές ολόκληρες. Τεχνίτες και γεωργοί, γεννοβολούσαν αδιάκοπα ώσπου το σκορποχώρι έμοιαζε με πόλη. Μια πόλη τόσο πυκνή που δεν μπορούσε να θρέψει όλους τους κατοίκους της.
Παρά την δυσανασχέτηση, οι δυο φαμίλιες κάθισαν από κοινού στο τραπέζι μήπως και καταλήξουν σε λύση. Η Βρώμη δεν χωρούσε τόσο κόσμο, ούτε λόγος. Κάποιοι έπρεπε να φύγουν.
Οι Βανίλοι προσφέρθηκαν να μεταναστεύσουν πέρα από τα βουνά καθώς πίστευαν πως ήταν ικανοί να αναγείρουν έναν νέο παραθαλάσσιο οικισμό. Οι Μύλλοι δέχτηκαν να βοηθήσουν και υποσχέθηκαν να παρέχουν τρόφιμα για όσο διάστημα χρειαζόταν για να στηθεί η νέα αδερφή πόλη.
Έπειτα από τις απαραίτητες προετοιμασίες και σε κλίμα αισιοδοξίας, οι Βανίλοι πήραν τα κουβαδάκια τους και τράβηξαν προς νέες πολιτείες. Ο δρόμος για την θάλασσα υπήρξε μακρύς και δύσβατος.
Οι Μύλλοι χάρηκαν την άπλα που τους παρουσιάστηκε και στρώθηκαν στην δουλειά. Έπρεπε να μαζέψουν προμήθειες για τους πρώην συμπολίτες τους. Ετοίμασαν τα καραβάνια και απλά περίμεναν τον αγγελιοφόρο, να τους καθοδηγήσει στο καινούριο προορισμό.
Κάποτε εκείνος έφτασε πίσω στην Βρώμη, αλλά πολύ διαφορετικά απ’ ότι τον περίμεναν. Μαζί του, γύρισαν και όσοι Βανίλοι γλύτωσαν από το πλιάτσικο των βανδάλων που συνάντησαν στο νέο τους σπιτικό.
Η επιχείρηση μετοίκησης απέτυχε πλήρως. Οι Βανίλοι ήταν ανήμποροι να προφυλάξουν τον εαυτό τους. Ακόμη και αν δοκίμαζαν ξανά σε διαφορετική τοποθεσία, αργά ή γρήγορα θα έπεφταν θύματα επίθεσης.
Στράβωσαν άπαντες καθώς παρά την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, βρέθηκαν να γκρινιάζουν πάλι για την πολυκοσμία. Κι ενώ όλα έδειχναν πως το πιθανότερο σενάριο ήταν η φαγωμάρα να οδηγούσε σε εμφύλιο μεταξύ των οικογενειών, ένας φιλόδοξος νέος πρόβαλε για να αποτρέψει τον επικείμενο αλληλοσπαραγμό.
Ο Βανίλιος Κέρσορας!
Πρότεινε να αντιστραφούν οι ρόλοι. Ζήτησε από τους Μύλλους να οργανωθούν και να την κάνουν σιγά σιγά. Αρχικά, γέλασαν μαζί του και τον ειρωνεύτηκαν. Δημιουργούσε ερωτηματικά πως ακριβώς θα μπορούσε ένα μάτσο ατάλαντων γεωργών να κατασκευάσει μια πόλη ισάξια ή έστω όμοια με την Βρώμη.
Όμως ο Βανίλιος Κέρσορας είχε δουλέψει αρκετά το σχέδιό του. Εξήγησε πως οι σκληροτράχηλοι Μύλλοι ήταν ευκολότερο να κατακτήσουν μια υπάρχουσα πόλη αντί να ξεκινήσουν το χτίσιμο μιας νέας από τα θεμέλια.
«Δεν γαμ… που δεν γαμ… Δε χτίζουμε μια αυτοκρατορία;»
Είπε και έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος Βρωμαίος Αυτοκράτορας!.
Για να δείξει πως στήριζε στο έπακρο το όραμά, ζήτησε από τους δικούς του να σκαρφιστούν τα αποτελεσματικότερα όπλα και τις ισχυρότερες πανοπλίες που είχε δει ανθρώπου μάτι.
Πράγματι, εξοπλισμένοι με ασπίδες και σπαθιά, ντυμένοι με αδιαπέραστα πανωφόρια, οι Μύλλοι χωρίστηκαν σε λεγεώνες και πήραν σβάρνα τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Η πρώτη νίκη ήρθε στο Μυλλάνο. Ακολούθησε η Μυλλούζη και μετά ο κόσμος όλος. Καμία πόλη δεν ήταν τόσο ισχυρή για να αποκρούσει τις τενεκεδένιες βρωμαικές λεγεώνες. Όπου έβρισκαν οχυρώσεις, οι πολέμαρχοι στρατηγοί το εκλάμβαναν ως πρόκληση. Εφεύρισκαν πολιορκητικούς μηχανισμούς και κατακτούσαν αδιάκοπα.
«Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί», διαπίστωσε σύντομα ο Μυλλίθιος Αύγουστος που είχε επωμιστεί με τα ηνία της αδίστακτης πολεμικής μηχανής.
Η μανία τους ανάγκαζε να στέλνουν πίσω στην Βρώμη λάφυρα και σκλάβους ώστε να πορεύονται απερίσπαστοι προς το επόμενο εμπόδιο.
Με τους σκλάβους, ο Βανίλιος Κέρσορας γέμισε τα παρατημένα χωράφια ενώ χρησιμοποίησε τα λάφυρα για να αναδείξει το άλλοτε σκορποχώρι σε μητέρα όλων των πόλεων.
Πάντα όμως, διατηρούσε έναν φόβο που δεν δίσταζε να μοιράζεται με τους υπόλοιπους. Τις επιδρομές των βανδάλων που είχε ζήσει μικρός.
Η Βρώμη παρέμενε μια ανοχύρωτη πόλη. Όσο οι στρατιές του Μυλλίθιου βρίσκονταν στην περιοχή, ο Κέρσορας ένοιωθε ασφαλής.
Αλλά όσο οι λεγεώνες προέλαυναν σε μακρινές αγεωγράφητες περιοχές, η καρδιά της Βρωμαικής Αυτοκρατορίας έδειχνε μονίμως εκτεθειμένη μπρος στην ξένη απειλή.
Καθώς οι λεγεώνες ταξίδευαν εν πλω προς τον Μυλλοπόταμο, οι πολίτες στην Βρώμη ήταν ιδιαίτερα τρομοκρατημένοι απέναντι στον αόρατο εχθρό.
Ο φόβος τους πλανιόταν γύρω από την πόλη μέχρι που σχημάτισε ένα δαχτυλίδι καπνού. Δίχως δεύτερη σκέψη, οι τεχνίτες Βανίλοι ανέμειξαν το δαχτυλίδι με λάσπη και σχημάτισαν την βάση πάνω στην οποία τοποθέτησαν την πέτρα.
Πέτρα στην πέτρα, με ανησυχίες και λάσπη ο Κέρσορας έχτισε ένα θεόρατο τείχος που σκέπασε το φως του ήλιου. Ήταν τόσο απροσπέλαστο, ήταν τόσο επιβλητικό, ήταν το τείχος που άρμοζε στην πρωτεύουσα του κόσμου.
Με τον ήλιο ξεχασμένο και τον φόβο θεμελιωμένο στην περίμετρο, οι Βανίλοι απέκτησαν αλαζονική συμπεριφορά, θαυμάζοντας διαρκώς το επικό επίτευγμα. Θεωρούσαν εαυτό μεγάλο και τρανό. Δεκάρα δεν έδιναν για τις νίκες των άλλων στα πεδία των μαχών. Μάλιστα, για να παγιώσουν την δήθεν ανωτερότητά, επινόησαν μια δική τους, δύσκολη γλώσσα.
Την Βρωμολατινική!
Εξάλλου, δύσκολα έβρισκαν πλέον κοινά σημεία με τους πάλαι ποτέ συμπολίτες τους. Οι Μύλλοι έδειχναν αιμοσταγείς. Σκότωναν, έκαιγαν, λεηλατούσαν, δρούσαν σαν ζώα. Από ένα σημείο και έπειτα, σίγουρα όχι στο όνομα της αυτοκρατορίας. Περισσότερο γιατί έτσι συνήθισαν, γιατί έμαθαν να θρέφονται με τους θριάμβους τους.
Έτσι, μια μέρα, ωραία και καλά ο Βανίλιος Κέρσορας, τυφλωμένος από τα πλούτη και την ματαιοδοξία των όμοιων του, πήρε την μοιραία απόφαση:
«Κλείστε τις πύλες, αφήστε την πλέμπα εκτός των τειχών».
Η βαριά συμπαγής σιδεριά σφράγισε την είσοδο και οι Βανίλοι κράτησαν την μεγαλοπρεπή πρωτεύουσα για πάρτη τους.
Τα μαντάτα βρήκαν τον Μυλλίθιο Αύγουστο ένα βήμα πριν την Μύλλητο. Εκείνος υποπτευόταν διαρκώς πως κάποια μέρα θα τον πουλούσαν οι κοκορόμυαλοι γραφειοκράτες στα κεντρικά.
Όταν συνέχιζε απτόητος προς την δόξα, φανταζόταν μια πατρίδα, τυλιγμένη στο χρυσό, τους ανθηρούς κήπους, τα λιθόστρωτά, τα ψηφιδωτά, τα λουτρά, τα παζάρια, το κρασί και την ακολασία. Ήξερε και ήθελε να επιστρέψει, όμως δεν μπορούσε να ορίσει τον χρόνο του γυρισμού.
Η άνανδρη προδοσία έδωσε την αφορμή που έψαχνε καιρό.
Μάζεψε τους καταπέλτες και διέταξε τις λεγεώνες του να περικυκλώσουν την Βρώμη. Επί μέρες, οι αήττητες στρατιές του παρατάσσονταν γύρω από τα Βρώμικα Τείχη.
Καμία τακτική δεν ήταν ικανή να τα διαπεράσει. Γεννημένος νικητής, ο Μυλλίθιος ουδέποτε σκέφτηκε να τα παρατήσει. Η κατάκτηση της Βρώμης αποτελούσε μονόδρομο. Για την εξόντωση των εσωτερικών του αντιπάλων, για την απόλυτη κυριαρχία.
Όμως, οι ιπτάμενες κοτρόνες έσκαγαν σαν χάδι στο αλάβωτο οχυρό. Παρά τις επίμονες προσπάθειες, τα φλεγόμενα βέλη δεν μπορούσαν φτάσουν ψηλά ως τις πολεμίστρες.
Απογοητευμένος από την έκβαση της πολιορκίας, ο πολύπειρος στρατάρχης αποφάσισε να προσεγγίσει με περισσότερη μεθοδικότητα.
«Δεν χρειάζεται να ισοπεδώσουμε τα τείχη για να φτάσουμε στην Βρώμη. Μία ρωγμή ίσως αποδειχθεί ικανή ώστε να τα κυριέψουμε», μοιράστηκε με το επιτελείο του.
Μάταιο όμως. Ότι και να δοκίμαζε, δεν πετύχαινε. Μήνες πέρασαν, μήνες γεμάτοι κόπο αλλά δίχως αποτέλεσμα.
Παράλληλα, τα αφύλακτα εδάφη επαναστατούσαν το ένα μετά το άλλο. Χάθηκε ο Μυλλοπόταμος, ενώ μέχρι να φτάσουν τα νέα από την πτώση της Μυλλούζης, απελευθερώθηκε και το Μυλλάνο. Οι άλλοτε απόλυτοι κατακτητές, βρέθηκαν χωρίς σπιθαμή κερδισμένης γης.
Το γεγονός αυτό εξόργισε τον Μυλλίθιο, που με μόνο όπλο τα εξαντλημένα στρατεύματα, έπρεπε να βάλει ένα οριστικό τέλος στις εμμονές του.
«Εδώ θα γίνει ο τάφος σας», ούρλιαζε στους Βανίλιους πολιορκημένους.
Εν τω μεταξύ, ο Κέρσορας δεν έδειχνε να ιδρώνει καθόλου ακούγοντας τις άδειες απειλές. Είχε προνοήσει να σκάψει μακριά λαγούμια που του εξασφάλιζαν επαρκή τροφή και πολεμοφόδια.
Χαιρόταν επ’ αόριστο την χλιδή της Βρώμης και την αστείρευτη ματαιοδοξία των κατοίκων της, έστω και αν παρέμενε ουσιαστικά φυλακισμένος σε ένα αστραφτερό κλουβί.
Σταδιακά οι Μύλλοι λυσσάξανε της πείνας. Τα σιτηρά ήταν η μοναδική τους τροφή. Οι καραβανάδες, καθημερινά έκοβαν μακαρόνια και τα μαγείρευαν νερόβραστα. Μόλις τους πήραν χαμπάρι οι Βανίλοι, για να τους πλήξουν το γόητρο, τηγάνιζαν κεφτέδες! Με σφεντόνες πετούσαν λιγοστούς προς τους πολιορκητές. Έτσι, για να τους την σπάσουν!
Για να μην δυσαρεστήσει κι άλλο τα λιγούρια μαχητές, ο Μυλλίθιος πρόσταξε να συλλεχθούν και να διανεμηθούν ισάξια. Για να φτάσει σε όλους, διέλυσαν τους κεφτέδες σε ένα καζάνι, πρόσθεσαν σάλτσα ντομάτας και…
Κάπως έτσι η ανθρωπότητα γνώρισε τα μακαρόνια με κιμά!
Όμως ο Μυλλίθιος δεν κατάφερε να γραφτεί ποτέ στην ιστορία, ούτε εξαιτίας εκείνου του μέγιστου επιτεύγματος. Θα μπορούσε να τα μαζέψει και να αποσυρθεί. Αλλά, τυφλωμένος από το πάθος του για θριάμβους, επέμεινε να πολιορκεί.
Οι μήνες περνούσαν και γίνηκαν χρόνια. Τόσα πολλά ώσπου τελικά κανένας δεν θυμόταν τον ακριβή αριθμό. Πεζό μα πάντα στο πρόγραμμα, ο Κέρσορας με τον Μυλλίθιο, κηδεύτηκαν στις δυο αντιμαχόμενες πλευρές των Βρωμαικών Τειχών, γενιές καινούριες φόρεσαν τις πανοπλίες ή στήθηκαν στις πολεμίστρες.
Η πολιορκία δεν έπαψε να υφίσταται.
Μια διαφορετική νοοτροπία είχε επικρατήσει μεταξύ Μύλλων και Βανίλων. Δεν πολεμούσαν για συγκεκριμένο σκοπό ή ιδανικά. Απλά διατηρούσαν τις θέσεις τους, μάλλον από παράδοση.
Όλοι ξέχασαν τα αίτια του εμφυλίου!
Χρόνια αμέτρητα συνέχιζαν να κυλούν, άσκοπα, δίχως ουσία.
Κεφτέδες από τη μία, μακαρονάδες από την άλλη.
Ώσπου…
Μια νέα λέξη ακούστηκε για πρώτη φορά. Μια λέξη που έμοιαζε περισσότερο με κραυγή. Σαν κάλεσμα εκεχειρίας.
Ένας απελπισμένος μάγειρας εκατόνταρχος, αφού είχε σιχαθεί να βράζει σπαγγέτι εκ γενετής, πήδησε τα χαρακώματα και αγνοώντας τον κίνδυνο να του φυτέψουν κανένα βέλος στο στήθος, πλησίασε μια ανάσα από την σφραγισμένη πύλη κρατώντας ένα πακέτο τορτελίνια.
«Καρμπονάααραααα», φώναζε όσο άντεχαν τα πνευμόνια του.
Και ξαφνικά συνέβη το αδιανόητο…
Μια πρωτόγνωρη, μια ιδιαίτερη σιγή. Απόλυτη ησυχία.
«Κρακ… κρακ… κρακ…», ένας ακόμη νέος θόρυβος ήχησε.
Ήταν το γρανάζι. Το γρανάζι της διαβόητης πύλης.
Για πρώτη ίσως φορά, οι στραβωμένοι πολιορκητές είδαν τον πλούτο για τον οποίο μιλούσαν οι πρόγονοί τους.
Το άγνωστο εσωτερικό της Βρώμης.
Ένα αμούστακο παλικάρι ξεπρόβαλε.
«Lacta est refrigerentum», αποκρίθηκε του μάγειρα.
Έπειτα από τόσο βαθύ χάσμα πολιτισμού και αντιλήψεων, οι δύο φαμίλιες έφτασαν να μιλάνε διαφορετική γλώσσα.
«Το γκάλα… είναι στο… πσυγγείο», διευκρίνισε ο ψάρακας σε σπαστά Βρωμαικά.
Μια νέα μέρα, ή καλύτερα, μια νέα συνταγή είχε ανατείλει.

Ως εδώ φτάνει η ιστορία, μετά δεν έγινε κάτι αξιοσημείωτο.
…
Μάλλον, τα αντιπολεμικά χρονικά της Αρχαίας Βρώμης δεν βγάζουν δίωρη ταινία εποχής με σπαθιά και ξανθομπάμπουρες. Όμως, εύκολα μπορείτε να τα ανακαλείτε όποτε παραγγέλνετε ντελίβερι.
Επειδή είναι σημαντικό στις μέρες μας να γνωρίζετε τι ακριβώς καταναλώνετε!
Όπως επίσης, είναι άκρως πρακτικό να αποφεύγετε να ορθώνετε τείχη γύρω από ανοχύρωτες πόλεις, γιατί έτσι ενδέχεται να προσελκύσετε πολιορκητές…
Και ειδικά, αν το νταβαντούρι κρατήσει κάμποσο, δεν αποκλείεται να την βγάλετε μονάχα με μια καρμπονάρα!

Στο Πακέτο

Τότε, που τον κόσμο κυβερνούσα

2008-11-04T13:30:00.002+02:00

Ελαφρώς τροποποιημένο, το «Ζήτω η Ζωή» των Coldplay.
Ας είναι καλά ο Τζήφρας που μου βρήκε το φαρμάκι, τις δύσκολες μέρες που διανύω, παγιδευμένος σε ηλίθιες εμμονές και ντουβάρια που στροβιλίζονται.
Ιδανικό φινάλε για μια ιστορία με προκαθορισμένο τέλος.
...
Κάποτε τον κόσμο κυβερνούσα
Οι θάλασσες άνοιγαν με δική μου εντολή
Τώρα το πρωί, κοιμάμαι μόνος
Σκουπίζω τους δρόμους που μου άνηκαν
Συνήθιζα να ρίχνω τον κύβο
Να νοιώθω τον φόβο στων αντιπάλων μου τα μάτια
Να ακούω τις ιαχές του πλήθους:
«Ο βασιλιάς πέθανε! Ζήτω ο Βασιλιάς!»
Για μια στιγμή, κρατούσα το κλειδί
Την επόμενη, βρέθηκα εκτός των τειχών
Και ανακάλυψα ότι τα κάστρα μου
Έστεκαν σε στήλες άλατος, σε στήλες άμμου

Ακούω τις καμπάνες της Ιερουσαλήμ που χτυπάνε
Τις Ρωμαϊκές Λεγεώνες να τραγουδούν
Γίνε ο καθρέφτης μου, το σπαθί και η ασπίδα
Η ακολουθία μου σε ξένη γη
Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω
Όταν βρεθείς εκεί,
Δεν θα ακούσεις ποτέ μα ποτέ μια ειλικρινή λέξη
Όπως τότε, που τον κόσμο κυβερνούσα

Ήταν ένας παράξενος, άγριος άνεμος
Έριξε της πύλες για να περάσω
Άνοιξε τα παράθυρα και ήχησε τα τύμπανα
Ο κόσμος δεν πίστευε πως κατάντησα
Οι επαναστάτες περιμένουν
Το κεφάλι μου σε ασημένιο πιάτο
Σαν μια μαριονέτα σε μοναχική χορδή
Ποιος άραγε θα ‘θελε να είναι βασιλιάς ;

Ακούω τις καμπάνες της Ιερουσαλήμ που χτυπάνε
Τις Ρωμαϊκές Λεγεώνες να τραγουδούν
Γίνε ο καθρέφτης μου, το σπαθί και η ασπίδα
Η ακολουθία μου σε ξένη γη
Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω
Ξέρω πως ο Άγιος Πέτρος δεν θα με αναγγείλει
Ποτέ μια ειλικρινή λέξη
Μα αυτό, τότε, που τον κόσμο κυβερνούσα

Άκου τις καμπάνες της Ιερουσαλήμ που χτυπάνε
Τις Ρωμαϊκές Λεγεώνες να τραγουδούν
Γίνε ο καθρέφτης μου, το σπαθί και η ασπίδα
Η ακολουθία μου σε ξένη γη
Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω
Ξέρω πως ο Άγιος Πέτρος θα με αναγγείλει
Ποτέ μια ειλικρινή λέξη
Μα αυτό, τότε, που τον κόσμο κυβερνούσα

Exit Ποθ: Τέλος του κόσμου

2008-11-03T10:51:00.003+02:00

Τι ωραία ψηφοφορία.
Κρίμα που δεν είχαμε ικανοποιητικό δείγμα...
Βασισμένη σε μια χρόνια εμμονή του Μπίλια.
Με είκοσι κουκιά δεν βγάζεις άκρη.
Επομένως, το μόνο συμπέρασμα είναι πως μεταξύ «ναι» και «όχι» επικράτησε ισοψηφία. Αναλυτικότερα, για το αρχείο:
Στην ερώτηση:
«Νομίζετε πως θα βιώσετε το τέλος του κόσμου;»
απαντήσατε:
«Ναι, είναι ολοφάνερο» 2 ψηφ. (10 %)
«Ναι, δεν είναι απίθανο» 6 ψηφ. (32 %)
«Όχι, με μια επιφύλαξη» 3 ψηφ. (16 %)
«Όχι, βέβαια» 6 ψηφ. (32 %)
«Καημένε...» 2 ψηφ. (10 %)

Αν ζήσετε, να το θυμόσαστε λοιπόν!

Ένα emo τραμπούκος

2008-10-30T14:10:00.003+02:00

Όταν πήγαινες αγόρι μου με τα kinky κρακεράκια, εγώ ήμουν ήδη στα μισά!
Σ’ εσένα απευθύνομαι, αξύριστε μαλλιά λαθραναγνώστη...
Επειδή το έχω χοντρύνει τελευταία με τα ρετρό, δεν θα αρχίσω να διηγούμαι πως και πότε ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με την εικονιζόμενη συσκευασία.
Κάνε κράτει στα φλασμπάκ, χειμώνας έρχεται!
Για να βάλω και τους υπόλοιπους στο κλίμα, να σου θυμίσω ότι το πρωί μου έστειλες μελιδόνι με εκείνες τις εταιρίες που λόγω έκφυλου (στην ελληνική γλώσσα) ονόματος, δεν θα έπιαναν ποτέ στην χώρα μας.
Ωραίες περιπτώσεις είχες συμπεριλάβει. Για καθαρά λόγους ευθιξίας και προς αποφυγή αχρείαστης βωμολοχίας, δεν θα τις αναμεταδώσω.
Υπάρχουν, θα προσέθετα μερικές που παρά τις αντίξοες εμπορικές συνθήκες λόγω του ονόματος της μητρικής εταιρίας, κατάφεραν να πετύχουν την καταξίωση στην αγορά.
Τρανό παράδειγμα, μια γιαπωνέζικη αυτοκινητοβιομηχανία που εξειδικεύεται σε βαρέα οχήματα. Αν νομίζεις πως πρόκειται για καμία φίρμα της πλάκας, δεν έχεις παρά να κοιτάξεις οποιαδήποτε σύγχρονο σκουπιδιάρικο.
Όλα έχουν ένα όνομα, μια εγγύηση.
Χίνο Μότορς Τζαπάν!
Αν μάλιστα μπεις στον κόπο να τηλεφωνήσεις στην τοπική αντιπροσωπεία, κάποια κοπελίτσα με παιχνιδιάρικη φωνή θα σου απαντήσει:
«Χίνο Ελλας, Καλημέρα Σας».
Ούτε να τολμήσεις να γελάσεις, σάτυρε! Που δήθεν κόπτεσαι για τα εργασιακά δικαιώματα. Για τον βασικό μισθό, η καημένη είναι υποχρεωμένη να λέει μια συγκεκριμένη λέξη αμέτρητες φορές καθημερινά. Δυστυχώς για εκείνη, στην ομιλία δεν φαίνεται η ορθογραφία!
Μπορεί να το πάει δικαστικώς, ξέρεις, για βιασμό προσωπικότητας. Ή στην τελική να δηλώσει παραίτηση, λόγω παρατεταμένης αφυδάτωσης.
Ντροπή και αίσχος!
Και τα υπόλοιπα μου άρεσαν, αλλά δεν είναι της παρούσης.
Αξύριστε μαλλιά λαθραναγνώστη, η νορβηγική φάμπρικα με τα κρακεράκια Κάβλι είναι κολοσσός, δεν μιλάμε για κανένα τυχαίο μέγεθος. Αλήθεια!
Κάποτε, όταν την ανακάλυψα, είχα σκαρφιστεί μερικές διαφημίσεις σε περίπτωση που επεκτεινότανε προς τα μέρη μας. Όμως νομίζω, αρκετή χυδαιότητα για σήμερα!
Χτες Τετάρτη δεν έκανα τίποτα!
Τίποτα παραγωγικό, μόνο μουσική. Ξέθαψα δισκάκια δίχως ετικέτα και το πήρα σερί. Κυρίως indie, πριν το 2002 όπου και είχα αρκετό υλικό. Δεν έβρισκες ταμπελάκι για δείγμα ενώ οι μετακομίσεις τα είχαν σκορπίσει με αποτέλεσμα να βρω τα μισά.
Βασανιστήριο μεγάλο, ειδικά αν υπάρχει διάθεση.
Αλλά, με ξέρεις για θιασώτη της οργάνωσης;
Πλάκα είχε, τρεις ξεκίνησα, έντεκα τέλειωσα!
Έφτιαξα και ένα φάκελο όπου κρατούσα μέσα μερικά, μήπως και τα δώσω σε μια γνωστή που της το έταξα. Με τα πολλά, μαζεύτηκαν πάνω από 400!
Αφού είμαι σε θέση να χτυπιέμαι ακόμα, έστω στην ιδιωτική και φερέγγυα θαλπωρή της παράγκας, μη μιλάς καθόλου! Πλάκα είχε, να δω πότε θα με διώξουν από τη γειτονιά!
Πολλά και διάφορα άκουσα. Όπως είπα κάπου αλλού, για κάποια κομμάτια ντρεπόμουν τότε ενώ για άλλα ντρέπομαι σήμερα.
Μέσα στον ποταμό, μου κάθισε αρκετά καλά το Crystal (από New Order) όπως και το Riverboat Song (Ocean Colour Scene). Για το δεύτερο μπορεί να βγει κάποια ιστορία. Αφού πρώτα τελειώσω τα χρωστούμενα, καθώς κατά τα φαινόμενα το έχω κωλοβαρέσει εντελώς!
Τελικά, που λες, θέλει προσπάθεια για να δόσεις ένα φινάλε σε τούτον εδώ τον παράταιρο κόσμο. Ιστορίες πάντα υπάρχουν και συνεχώς δημιουργούνται από το τίποτα. Χρόνος και διάθεση απαιτούνται για να τις παγώσεις στο χαρτί.
Ειδάλλως, η επαναλαμβανόμενη προφορική εξιστόρηση σε κατηγοριοποιεί κάπου αλλού. Ας πούμε στον κύκλο των γεροπαράξενων φλύαρων παραμυθάδων.
Αυτά για την ώρα αξύριστε μαλλιά λαθραναγνώστη. Θα μπορούσα να στα στείλω με το περιστέρι. Όμως είχα να λαλήσω πάνω από μια εβδομάδα. Οπότε, ήταν προτιμότερο να το ανεβάσω σε κοινή θέα.
Κλείνοντας, άσε τα ανήθικα κρακεράκια επί μέρους. Ανατρέχοντας και πάλι στο μουσικό απόγευμα και παρατηρώντας δεύτερη φορά την λίστα με τα κομμάτια που ξεδιάλεξα, μου μένει μια περίεργη αίσθηση.
Εάν, αντί ήχων, έμπλεκα εποχές και καταστάσεις, με τα σημερινά κοινωνιολογικά δεδομένα, ξέρεις τι θα ήμουν;
Μάλλον... Κάτσε να δούμε πως θα στο πω για να γίνω κατανοητός....
Αν λοιπόν ο υπογράφων εξακολουθούσε να κουβαλάει τα μυαλά που είχε πριν 5 με 10 χρόνια, το πιθανότερο ήταν να το έκοβες για...
Ένα emo τραμπούκο!
Ευτυχώς όμως, όλα είναι υποθέσεις, ένα σχήμα λόγου. Δεν εμφανίστηκαν ανησυχητικά σημάδια. Όλα βαίνουν καλώς, ή έστω...
Οι ζωτικές ψυχικές λειτουργίες του ασθενή βρίσκονται εκτός κινδύνου!
Άντε καλημέρα, πολύχρονος κιόλας.
Υλικό υπάρχει, να στρώσω πισινό χρειάζεται.

Δέκα και εικοσιπέντε (πρώτο μέρος)

2008-10-23T14:09:00.004+03:00

Βασισμένο στην ταινία "Last Night on Earth".
Προσαρμογή ενός ιδιοφυούς σεναρίου στα τοπικά δεδομένα.

Από την Λαϊκή Βάση στην Αντιλαϊκή Έκβαση

2008-10-20T13:42:00.002+03:00

(Παρά τον τίτλο και το τρομακτικό μέγεθος, είναι ΚΚ-free)

Μέρες τώρα μου κόλλησε ένα συγκεκριμένο θέμα.
Σε παρόμοιες καταστάσεις το σκεπτικό είναι προκαθορισμένο. Διατηρώ μια άποψη, ψάχνω δεδομένα για να μην αερολογώ και ως αποτέλεσμα της έρευνας…
«λέμε καμιά μαλακία μέχρι να έρθει το λιοντάρι»!
Πρέπει να παραδεχτώ χωρίς ντροπή πως όσο αφορά τις Ναυτιλιακές Εταιρείες, τρεις λαλούσαν και άλλοι τόσοι χόρευαν. Όπως αποδείχτηκε, οι υποθέσεις απείχαν κάμποσο από την αληθινή εικόνα. Έτσι, χαζεύοντας όσο μπορούσα στις περιορισμένες πηγές και μιλώντας με μερικούς που βίωσαν τις εξελίξεις, νομίζω πως θα καταφέρω να γράψω δυο σειρές.
Με κάθε επιφύλαξη πάντα…
Το 1967 έχει καθιερωθεί ως έτος σταθμός στην σύγχρονη ιστορία. Ήταν τότε που ξεκίνησαν να αποφασίζουν και να διατάζουν. Τελικά όπως μάθαμε από τα ετήσια αφιερώματα, τους πήρε μια επταετία. Μετά η δημοκρατία επανήλθε, έστω προσχηματικά ενώ μας έμειναν στα αζήτητα η Δαμανάκη και ο Λαλιώτης!
Υπομονή μέχρι τα μέσα Νοέμβρη, θα διαβάσετε για «της Μεταπολίτευσης την χαμένη γενιά» που εξακολουθεί να μας τον φοράει κανονικότατα.
Πριν το ’67, οι ακτοπλοϊκές συνδέσεις των νησιών με το Γκαγκαριστάν έμοιαζαν αρκετά με τις σημερινές, με μια αξιοπρόσεκτη διαφορά.
Σήμερα, κάποιος πρέπει να αρχίσει τους υπολογισμούς για να μάθει πόσα ακριβώς μεροκάματα χρειάζεται να ξοδέψει για να φτάσει αξιοπρεπώς ως τον Πειραιά. Αν η ανάγκη του ταξιδιού υπερισχύσει του κόστους, θα τα σκάσει και φύγει.
Τότε, οι περισσότεροι ταξίδευαν πάνω κάτω για τους ίδιους υποχρεωτικούς λόγους. Όμως αντί μιας βόλτας μέχρι τον λογιστή, συνήθιζαν να περνάνε από κάποιον παπά για ένα πρόχειρο… ευχέλαιο.
Τα προπολεμικά σκαριά θύμιζαν πλωτούς τάφους. Κυκλοφορούσε η βρώμα πως στα δρομολόγια τους Αργοσαρωνικού έπλεε η Κιβωτός ανασκευασμένη! Οι εφοπλιστές που δραστηριοποιούνταν στο Αιγαίο, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως οι «εφοπλιστές των φτωχών». Μην ξεχνάτε πως την ίδια εποχή, τα μεγάλα κεφάλια κυριαρχούσαν στους ωκεανούς με τα τάνκερ και τα φορτηγά, κερδίζοντας περιουσίες σε κάθε δρομολόγιο. Η ελληνική (ποντοπόρος) ναυτιλία απείχε κάμποσο από το σημερινό ελιτιστικό ανέκδοτο.
Παρά την υπερπροσπάθεια των έμπειρων καπετανέων, τα ναυτικά ατυχήματα δεν έλειπαν και σίγουρα δεν μπορούσαν να αποφευχθούν. Δεν ήταν εντελώς σπάνιο φαινόμενο, ένα επιβατηγό πλοίο να καταλήγει επανδρωμένο στο βυθό αντί για παλιοσίδερα.
Έτσι οι φτωχοί και αδικημένοι νησιώτες από την Θάσο μέχρι την Κρήτη ήταν διαρκώς εκτεθειμένοι στην συνείδηση του κάθε φουκαρά μεροκαματιάρη εφοπλιστή που διέθετε τα σαπιοκάραβά του και μονοπωλούσε τα ναύλα κάθε γραμμής.
Παρένθεση, το «όχι άλλο κάρβουνο» ήταν από αλλού.
Μερικά ναυάγια έμειναν στην ιστορία ως αναφορά, λ.χ. το «Φαλκονέρα». Άλλα με μεγαλύτερες απώλειες ξεχάστηκαν. Υπήρξε όμως και ένα, που όπως αποδείχτηκε, άλλαξε την ρότα των θαλάσσιων μεταφορών στην χώρα μας τα τελευταία σαράντα χρόνια.
Αν το συγκράτησα σωστά, το καράβι που βούλιαξε λεγόταν «Ηράκλειο».
Το νέο ατύχημα προστέθηκε στη μεγάλη λίστα και πέρα από τον προβληματισμό, αποτέλεσε αφορμή για εναλλακτική δράση.
Στα Χανιά, οι τοπικοί άρχοντες με μπροστάρη τον Μητροπολίτη κινητοποίησαν τον κόσμο. Κατέληξαν σε μια δική τους ναυτιλιακή εταιρεία. Μια ναυτιλιακή εταιρεία λαϊκής βάσης, που απαλλαγμένη από τις διαθέσεις και τα πιθανά νταβατζηλίκια του καθενός, θα εξυπηρετούσε πλήρως τα συμφέροντα του τόπου τους.
Θα μείωνε το ρίσκο του ταξιδιού, θα μείωνε τα μεταφορικά, τα εισιτήρια και κυρίως θα παρείχε την απαραίτητη συχνότητα δρομολογίων με την ενδοχώρα.
Ρώτησα που ακριβώς έμπλεξε το παπαδαριό… και εδώ.
Με τα σημερινά δεδομένα, η εξήγηση θα ήταν πως τα ράσα μυρίστηκαν πρώτοι τον παρά και κόλλησαν. Όμως ως γνήσιος επαρχιώτης θα μπορούσα να τους δικαιολογήσω.
Καθότι απουσίαζε εχέγγυο επιτυχίας στο πρωτόγνωρό εγχείρημα, δεν ήταν εύκολο να πείσεις εκατοντάδες (αν όχι χιλιάδες) εύπορους επενδυτές να δραστηριοποιηθούν, συγκεντρώνοντας τα απαιτούμενα εκατομμύρια.
Η συμμετοχή της εκεί εκκλησίας είχε ρόλο εγγυητή. Έτσι η αγορά σημαντικού μεριδίου από τον κλήρο μετρίασε την αβεβαιότητα και την γκρίνια.
Η πλέον σοσιαλιστική πρωτοβουλία στην μεταπολεμική Ελλάδα πραγματοποιήθηκε με μπροστάρη τα παραδοσιακά συντηρητικά ράσα, πολύ πριν προσγειωθούν τα ζιβάγκο και ενώ ο Περισσός ήταν μονάχα παραπόταμος!
Το σωτήριο έτος 1967, η πρώτη Ναυτιλιακή Εταιρία Λαικής Βάσης, η γνωστή ΑΝΕΚ ήταν γεγονός. Αγοράστηκαν ασφαλή καράβια που παρείχαν τεράστιες ευκολίες και συνέπεια συγκρινόμενα με τα προηγούμενα. Ακόμα και ένας φτωχός, μπορούσε και ήθελε να αγοράσει λίγες μετοχές και να γίνει κομμάτι της Λαικής Ναυτιλιακής.
Η πορεία της ΑΝΕΚ ήταν ανοδική και το σταδιακό χτίσιμο του στόλου και του ονόματος αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση.
Οι μόνιμα ανταγωνιστικοί με τους Χανιώτες, κάτοικοι του Ηρακλείου αλλά και ο δεύτερος μετά την Κρήτη βιώσιμος προορισμός, η Λέσβος ακολούθησαν, υποψιασμένοι πλέον από το παράτολμο εγχείρημα και βελτίωσαν όμοια την ακτοπλοϊκή τους σύνδεση με την ενδοχώρα.
Το 1972, πέντε χρόνια αργότερα και με την χώρα να εξακολουθεί να βρίσκεται «στον γύψο», οι Μινωικές Γραμμές μαζί με την ΝΕΛ έκαναν δειλά τα πρώτα τους βήματα.
Μετά χάθηκε η μπάλα. Ναυτιλιακές Εταιρείες Λαικής Βάσης γέμισαν το Αιγαίο. Άλλες πέτυχαν και άλλες φαλίρισαν ή απορροφήθηκαν από τις ισχυρότερες. Με μια πρόχειρη έρευνα, εντόπισα πολλές ναυτιλιακές που είχαν την βάση τους είτε στα μεγάλα νησιά, είτε σε παραδοσιακά ναυτικά νησιά. Στην Χίο, την Σύμη, την Νάξο, στο Ρέθυμνο, την Θάσο, την Ζάκυνθο και ένας Θεός ξέρει που αλλού. Η ΔΑΝΕ στα Δωδεκάνησα, η ΛΑΝΕ στον Άγιο Νικόλα ήταν άλλες ξακουστές εταιρίες που δραστηριοποιήθηκαν για χρόνια στα νησιά αλλά χάθηκαν λόγω ανταγωνισμού.
Συνοπτικά, οι περισσότεροι κολοσσοί που επιβιώνουν σήμερα, προήλθαν από λαϊκής σύμπραξης ενέργειες. Κανένας όμως δεν κατάφερε να διατηρήσει τον χαρακτήρα αυτό. Ούτε ένας!
Οι συνθήκες ήταν διαφορετικές σε κάθε εταιρεία. Σε γενικές γραμμές, οι μεγάλες εταιρίες είχαν κερδοφορία που άλλοτε διανεμόταν στους μέλη με τη μορφή νέων μετοχών και άλλοτε επενδυόταν στην ανανέωση ή επέκταση του στόλου. Οι μέτοχοι, στην πλειοψηφία τους ντόπιοι, πλήρωναν μειωμένα ναύλα ή δικαιούνταν εντελώς δωρεάν μία στις τόσες.
Από επενδυτικής πλευράς, η συμμετοχή σε μία Ν.Λ.Β. δεν ήταν ότι πιο καυτό υπήρχε διαθέσιμο. Όμως, σου έδινε δικαίωμα εμπλοκής σε κρίσιμες αποφάσεις. Οι συνελεύσεις των μετόχων γινόταν σε θέατρα ή κλειστά γυμναστήρια λόγω κοσμοσυρροής, ενώ τα διοικητικά συμβούλια που πλαισιώνονταν από επαγγελματίες ειδικούς ήταν αιρετά.
Όπως ήταν φυσικό, οι διαδικασίες εκφυλιζόταν τακτικά ενώ πρόεδροι συχνά πυκνά αναλάμβαναν όχι τα πλέον κατάλληλα άτομα. Αλλά όπως και να έχει, με τις κατάλληλες προϋποθέσεις και συμμαχίες, επικρατούσε ισονομία στο προεδρηλίκι!
Πέρα από τον αναπτυξιακό χαρακτήρα μιας Ν.Λ.Β, αναδείχτηκε και ο κοινωνικός. Εκπτωτικά εισιτήρια σε φοιτητές, στρατιωτικούς και χίλιες δυο άλλες ομάδες συνανθρώπων μας. Παράλληλα, μια Ν.Λ.Β. επανδρωνόταν κυρίως από ντόπιο πλήρωμα, γεγονός που έδινε επαγγελματική διέξοδο σε εκατοντάδες νέους και ισάριθμες οικογένειες.
Για τους παραπάνω κυρίως λόγους, είχε καλλιεργηθεί έντονος τοπικισμός σε θέματα μεταφορών, που ακόμα και τώρα που έχει σχεδόν εκλείψει, θεωρώ ότι δεν ήταν τόσο κατακριτέος όσο ακούγεται.
«Η Ναυτιλιακή μας».
Ολόκληρα νησιά κατέτασσαν την τοπική τους Ναυτιλιακή στα δημόσια αγαθά.
Ταυτόσημος όρος με την τοπική κουλτούρα και ανάπτυξη για δεκαετίες.
Μια αντίληψη που εκτόπισε τους ιδιώτες εφοπλιστές εξ αρχής.
Σπουδαία λεπτομέρεια, η μονοπωλιακή φύση των γραμμών. Διατηρώντας τον πλήρη έλεγχο στις αποδοτικές γραμμές, οι Ν.Λ.Β. λειτουργούσαν κάμποσο με όρους δημοσίου. Με αποκλειστικά δικαιώματα σε φιλέτα, ήταν εξαιρετικά εύκολο να διαχειριστούν μικρότερης εμπορικότητας προορισμούς που βάσει νόμου είχαν επωμιστεί. Επίσης παρείχαν και διαρκή σύνδεση των νησιών, ακόμα και σε μήνες εκτός ιδιαίτερου φόρτου. Έτσι μπορεί να πραγματοποιούνταν δυο και τρία δρομολόγια της ΝΕΛ για Μυτιλήνη τον Αύγουστο χωρίς να πέφτει καρφίτσα, αλλά παράλληλα θα έβρισκες δρομολόγια για Λήμνο το χειμώνα, με δέκα φαντάρους και τέσσερις νταλίκες.
Μπορεί η ποιότητα των υπηρεσιών να είχε υποβαθμιστεί και να επικρατούσε χρόνια γκρίνια, όμως επί της ουσίας υπήρχαν υπηρεσίες! Στην Κρήτη, λόγω καλύτερων οικονομικών δεδομένων αλλά και εξαιτίας του (άτυπου;) ανταγωνισμού των κοντοχωριανών, οι συνθήκες ήταν και μάλλον θα είναι σαφώς καλύτερες.
Η παρακμή των συγκοινωνιών ξεκινά από την άρση των μονοπωλίων στις γραμμές. Είμαι πεπεισμένος πως όσα και να έπεφταν κάτω από το τραπέζι, κανένας σώφρων πολιτικός δεν θα έφτανε στο ατόπημα να γκρεμίσει με μία υπογραφή την ελληνική ακτοπλοΐα. Ούτε καν ο Μηηη!
Σε τοπικό επίπεδο, όλοι ήταν μπλεγμένοι με τις Ν.Λ.Β. Δεν δικαιολογούνταν πολιτευτής ή εξέχων προσωπικότητα μιας μικρής κοινωνίας να μην ήταν αναμεμειγμένος με τα κοινά, έστω ως κάτοχος μετοχών.
Το σκεπτικό της ελεύθερης αγοράς υπαγόρευε και πρόσταζε την απελευθέρωση. Ακόμα και με την Αλέκα απόλυτο μονάρχη, η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη από την Ε.Ε. να άρει τα μονοπώλια. Έτσι, ορίστηκαν τα χρονοδιαγράμματα για το αναπόφευκτο.
Πάλι, έπειτα από την απελευθέρωση, οι τοπικές κοινωνίες διατηρούσαν συνείδηση, προτιμώντας συντριπτικά τις δικές τους εταιρείες. Επειδή οι φιλόδοξοι εφοπλιστές αντιμετωπίζονταν σχεδόν με εχθρότητα και οι Ν.Λ.Β. ήταν πανίσχυρες για να αποκρούσουν τον ανταγωνισμό.
Επίσης, οι μεγάλοι παίκτες του χώρου είχαν κοινό παρελθόν ως Ν.Λ.Β με αποτέλεσμα (και αόρατη πολιτική παρέμβαση) η μία να μην μπλέκει στα χωράφια της άλλης. Οι ιδιώτες γεύτηκαν ένα μικρό μερίδιο της αγοράς, οι Ναυτιλιακές προσαρμόστηκαν στα νέα δεδομένα και απουσία κάποιου ξένου μεγιστάνα-μπαμπούλα, όλα θα κυλούσαν στους ίδιους ρυθμούς…
Αλλά…
Κατά καιρούς, οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου οδήγησαν μεγάλα μερίδια σε συγκεκριμένους ιδιώτες. Εύλογο και κατανοητό, οι μεγαλομέτοχοι πολύ σωστά επένδυσαν στην ναυτιλία, όμως οι Ναυτιλιακές έχασαν την λαϊκή του μορφή. Οι σημαντικές αποφάσεις δεν λαμβάνονταν σε ανοικτά συμβούλια και τα Δ.Σ. είχαν περισσότερο μόνιμα μέλη παρά αιρετά.
Η χρηματιστηριακή γρίπη της δεκαετίας του ’90 βρήκε τις Ναυτιλιακές γιγαντωμένες και ελεγχόμενες. Άλλες λίγο και άλλες περισσότερο, όλες ήταν υπερχρεωμένες και από την όποια κερδοφορία τους κάλυπταν τους τόκους των δανείων.
Το ανελέητο κυνήγι χρημάτων μέσω της Σοφοκλέους συνιστούσε αδηφαγία. Ξέσπασε ένας πόλεμος μέχρι εσχάτων με κυρίαρχο το σκεπτικό Χαιλάντερ!
«Στο τέλος μένει μέχρι ένας»!
Στο βάθος περίμενε και ένα νέο Ελντοράντο. Η γραμμή Ελλάδας-Ιταλίας που ο διαρκής πόλεμος στα Βαλκάνια είχε μετατρέψει σε μοναδικό εμπορικό δίαυλο με την Ευρώπη.
Άγριες συγχωνεύσεις και υπέρογκα ανοίγματα. Χτυπήματα κάτω από την μέση και βουρ στον πατσά. Ο εμφύλιος που είχε αποφευχθεί νωρίτερα βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Φιλόδοξα επιχειρηματικά πλάνα και υπέρογκα ανοίγματα με ανανεώσεις στόλων.
Όλα για όλα προς την νέα παγκοσμιοποιημένη εποχή!
Λογικό, το φούσκωμα των μετοχών έδιωξε πολλούς παλιούς μετόχους που έφτιαξαν περιουσίες. Γιατί να μην το έκαναν άλλωστε; Αρκετοί είδαν την αξία των σκονισμένων θεσμικών (ηθικών) τους επενδύσεων να βρίσκονται 5 ή παραπάνω φορές από την πραγματική τους αξία. Πούλησαν και πλούτισαν!
Ο τοπικός-αναπτυξιακός χαρακτήρας είχε χαθεί ανεπιστρεπτί. Όλες οι εναπομείναντες εταιρείες λειτουργούσαν απόλυτα με νόμους της αγοράς.
Πόσο μάλλον όταν έζησαν την μεγάλη πτώση…
Το «Σάμινα», το γνωστό πολύνεκρο ναυάγιο καθοδόν για Σάμο από Πειραιά, ήταν (νομίζω πάντα) στον στόλο των Μινωικών Γραμμών, έπειτα από επιθετική συγχώνευση μικρότερης εταιρίας. Το ναυάγιο έγινε Σεπτέμβρη του 2000 και μετά τον έντονο προβληματισμό για την παλαιότητα μέρους του στόλου, πάρθηκαν αποφάσεις σε θέματα ασφάλειας των πλοίων.
(Ειρωνεία ή συγκυρία. Μία μόλις μέρα μετά το ναυάγιο, στους Ολυμπιακούς του Σύδνευ, ο Κεντέρης κερδίζει χρυσό μετάλλιο που το αφιερώνει στα θύματα του ναυαγίου. Που να ήξερε ο Χριστιανός πως ένα-δυο χρόνια αργότερα, το όνομα του θα φιγουράριζε σε δυο ταχύπλοα. Και που να ήξεραν οι νονοί τι θα συνέβαινε στους επόμενους Ολυμπιακούς! Η ζωή μας κύκλους κάνει… )
Τα καράβια στις γραμμές φιλέτα ήταν πλέον υπερσύγχρονα, σχεδόν διαστημόπλοια. Στις λιγότερο εμπορικές γραμμές, η κατάσταση ήταν φρικιαστική. Ειδικά εάν βρισκόσουν σε ανάγκη και δεν είχες επιλογές. Χαρακτηριστικό ήταν/είναι εκείνο που ξεκινά από Αλεξανδρούπολη και καταλήγει Ρόδο ή Κρήτη. Ξεκινάς Σαββατοκύριακο και φτάνεις μεσοβδόμαδα. Γίνεται από όποιο σκαρί περισσεύει, στα μισά είναι φίσκα από κόσμο και εμπορεύματα. Αν αναλογιστείτε τις εντός προγράμματος βλάβες, μπορεί να μην μάθεις πότε ακριβώς θα φτάσεις, σίγουρα όμως μαθαίνεις πατριδογνωσία. Πείτε παρακαλώ αυτουνού που βαφτίζει μετροπόντικες να το ανακυρήξει σε «Μένουμε Ελλάδα»!
Τραβηγμένο παράδειγμα, δεν λέω, περιλαμβάνεται στις επιδοτούμενες γραμμές. Εκείνες δηλαδή που αν το σώφρων δίκαιο κράτος δεν τα έσκαγε χοντρά, μπορεί και να μην υπήρχαν. Και τότε, αν λ.χ ένας κάτοικος της Θράκης έπρεπε σώνει και καλά να φτάσει Χίο ή Μυτιλήνη, θα έπρεπε να ταξιδέψει με το… διαβατήριο οδικώς ως την Σμύρνη και μετά με το καραβάκι στα απέναντι εγχώρια παράλια.
Κακεντρέχειες; Ή μήπως μια ολοένα τακτικότερη συνήθεια, φτηνότερη, ταχύτερη και βολικότερη;
Και αν οι Χιώτες και οι Μυτιληνιοί είναι οι τελευταίοι νησιώτες που θα πρέπει να διαμαρτύρονται, έχετε τι σκεφτεί τι συμβαίνει σε μικρότερα και απομονωμένα νησιά, ειδικά τους νεκρούς χειμωνιάτικους μήνες. Πόσο μάλλον όταν η θάλασσα ματαιώνει και τα ελάχιστα προγραμματισμένα δρομολόγια…
Σαφώς υπάρχει πολιτική ευθύνη. Ζήτημα αν αρέσκομαι να τα χώνω στους Δεξιούς ή να δαιμονοποιώ πρόσωπα. Γράφω καιρό, με λίγη συνέπεια το καταλαβαίνετε. Χεσμένους τους έχω, με το συμπάθιο. Όμως σε αυτό το θέμα, κάνει μπαμ.
Το Υπουργείο Αιγαίου είναι αμιγώς πράσινο επίτευγμα. Γι’ αυτό λειτουργεί περιστασιακά, ανάλογα με την παράταξη στην εξουσία. Όταν αλλά και άμα ξαναβγούν ποτέ, οι πράσινοι το λειτουργούν. Καθαρά υπουργείο παροχών σε εκείνους που έχουν άκρες ή αρχ… να τις ζητήσουν, όμως έχει κάποιες ζωτικής σημασίας λειτουργίες. Αφήστε στην άκρη την Νησιωτική Στρατηγική και Ανάπτυξη, κάντε την γαργάρα. Σημαντικός ρόλο του Υπουργείου ήταν η ακτοπλοϊκή σύνδεση των νησιών, κυρίως με το κέντρο αλλά και μεταξύ τους.
Αυτοί που το ζουν, το καταλαβαίνουν. Οι υπόλοιποι στην απ’ έξω, καλά είναι να οργανωθούν με δημοψήφισμα, να δουν τις ακριβώς θα κάνουν με την πάρτη μας. Να μας πάρουν κάποιοι άλλοι που θα το εκτιμήσουν περισσότερο. Ξέρω εγώ, δώστε μας στους Ελβετούς, στους Σαουδάραβες ή έστω στους Σερβοβόσνιους. Να δουν και αυτοί λιγάκι θάλασσα ρε αδερφέ.
Κατά τα λοιπά, με την εθνική κυριαρχία κόπτεστε και τις τουρκικές επεκτατικές βλέψεις, ενδιάμεσα στις προεκλογικές ομιλίες του φασιστοειδούς.
Οι Δεξιοί έχουν γραμμένο κανονικότατα το Αιγαίο ακόμα και βάφτηκε μπλε στην τελευταία αναμέτρηση. Με σφραγίδα. Αν έχετε διαφορετική γνώμη, πόσο μάλλον πειστικά αντεπιχειρήματα, να το συζητήσουμε. Αλλά μέχρι να τα βρείτε, να σας πω τα εξής.
Την πρώτη φορά που παρέλαβε Μπλε υπουργός το Αιγαίου… δεν μπήκε ποτέ! Ιστορικά, το ’89 καθήκοντα (και) Υπ.Αιγ. ανέλαβε ο Μηηηη. Για να το αναβαθμίσει, όπως ακριβώς έπραξε αργότερα ο Μπουχέσας το Πολιτισμού.
Επί ημερών Μπουχέσα τώρα, για αρχή έβαλε έναν… Τέλη, που πήγε τόσο καλά μέχρι που έγινε σλόγκαν διαφήμισης: «Τέλος… Τέλης». Το πόσο πετυχημένος ήταν, φάνηκε την ημέρα αποχώρησης του, όλοι χαμογελούσαν. Τώρα, το πόσο μπλεγμένος ήταν, αυτό ακόμα φαίνεται!
Μετά έγινε νέα αναβάθμιση, βάλανε τα Vista!
Ενσωματώθηκε με το Ναυτιλίας με αφεντικό ένα Βου. Αυτός ήρθε, ανέλαβε και… το πήρε μαζί του στο Γκαγκαριστάν. Ποσώς πληγώθηκα που έφυγε ένα υπουργείο από το χωριό μου. Η συνέχεια με ενόχλησε. Το Βου, που πήρε εν τέλει και καθαρά από σπόντα τον γλάρο (εσείς οι στεριανοί το λέτε αλλιώς), κατάφερε να πρωτεύσει σε μια ρεγγάτα αλλά τίποτε παραπάνω. Ζήτημα αν το Βου έχει μπει ποτέ σε βαπόρι, έστω και κατά λάθος, έστω και κρουαζιερόπλοιο. Ακόμα και τα αναρχικά του χρόνια στο ΜΛΚΚΕ Ψυχικού, με το κότερο την έβγαζε.
Αρχικά είχε βοηθό έναν καμένο. Όταν κάποτε κατακάηκε ολόκληρο γεωγραφικό διαμέρισμά, με μια άλλη αξιομνημόνευτη επικοινωνιακή ευστοχία, αναγκάστηκαν να του αναθέσουν αποκλειστικά… την Πολιτική Προστασία!
Ψέματα αν λέω, να κάτσω να ματώσω.
Αυτό που μου την σπάει στους Μπλε είναι πως δίνουν μασημένη τροφή. Δεν σου αφήνουν το παραμικρό περιθώριο να παίξεις, να δημιουργήσεις, να βγάλεις χολή. Εντελώς easy going!
Για να μην ξεφύγω, οι άγονες και εν δυνάμει άγονες γραμμές βρίσκονται στον αέρα μετά από ηχηρές καταγγελίες και δικαστικές εκκρεμότητες. Οι εφοπλιστές δήθεν είναι θιγμένοι και μαλωμένοι μεταξύ τους, αλλά ουσιαστικά παζάρια κάνουν μήπως και εξασφαλίσουν ευνοϊκότερες συμφωνίες.
Έχετε αναλογιστεί πως την ώρα που εσείς γελάτε ή εκνευρίζεστε με τις πίπες που διαβάζετε εδώ, υπάρχουν αμέτρητα νησιά που στερούνται τα στοιχειώδη εξαιτίας της ανυπαρξίας (κατ’ άλλους ανικανότητας) των αρμοδίων αξιωματούχων. Και θα συνεχίσουν να βρίσκονται στην ίδια ή χειρότερη κατάσταση όταν μετά από μήνες το ξαναδιαβάσετε σε επανάληψη!
Ήδη έχω γράψει ένα κατεβατό, αλλά επειδή θέλω να συνεχίσω, κάντε ένα ψυχικό και τελειώστε το μιας και φτάσατε ως εδώ.
Όχι πως οι Πράσινοι θα λειτουργούσαν διαφορετικά εάν δεν είχαν μια χούφτα πρωτοκλασάτα στελέχη τους προερχόμενα από το Αιγαίο και την Κρήτη. Ας διατηρήσουμε μια ισορροπία. Σημασία έχει πως έστω και πλασματικά, διατηρούσαν τα προσχήματα και ένα δήθεν «κοινωνικό κράτος».
Εκεί που ήθελαν…
Ακόμα όμως, αναγνωρίζοντας την καλή θέληση που έχουν, δεν είναι πλέον τα πάντα στο χέρι και μόνο του εκάστοτε Αιγαιάρχη.
Τον Ζιπουνάκι τυγχάνει να τον γνωρίζω αρκετά καλά, μυστικό δεν είναι.
(σ.σ. Όχι τόσο ώστε να μιλώ εκ μέρους του και δίχως να ταυτίζομαι)
Εξακολουθεί να εκλέγεται κυρίως εξαιτίας των υψηλών ποσοστών του στη γειτονική Λήμνο, ούτε αυτό είναι μυστικό.
Στο ταλαίπωρο νησί που μικρό δεν το λες, έχουν να δουν τακτικό καράβι άγνωστο από πότε. Σίγουρα και εγγυημένα, ακόμα και την εποχή πρωτοκαθεδρίας του πολιτικού τους πατερούλη. Όσο και να πλήρωνε ο Έλληνας φορολογούμενος, ο προορισμός ήταν οικονομικά ασύμφορος.
Πολύ πριν το έπος του Μπουχέσα, μπορώ να ανακαλέσω περιπτώσεις όπου γνωστή μου Λήμνια φοιτήτρια στην Μυτιλήνη, επειδή δεν εξυπηρετούσαν τα αραιά δρομολόγια στα δυο γειτονικά νησιά, ήρθε αεροπορικώς μέσω Αθήνας! Σε σημερινές τιμές, ανάλογη λύση ανάγκης κοστολογείται 250-300 ευρώ μαζί με τα έξοδα ανταπόκρισης πτήσεων, μισό βασικό μηνιάτικο!
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, λίγα χρόνια αργότερα και σε συνθήκες πλήρους ανταγωνισμού, υπό τις υποδείξεις κάποιου Μπιζνες Μάνατζερ Βέιπορ Άκτιον Εξέκιουτιβ Χαι Φαι Αντμινιστρέητορ χαρτογιακά, οι φωστήρες της ΝΕΛ αποφάσισαν να τοποθετήσουν μονάχοι τους την ταφόπλακα.
Έκοψαν τις φοιτητικές εκπτώσεις.
Χρόνια ολόκληρα και δίχως εναλλακτικές, ανυποψίαστοι φοιτητές, απουσία τοπικιστικής συναίσθησης ταξίδευαν και συντηρούσαν μια Ναυτιλιακή. Είναι αποδεδειγμένο πως τις εκάστοτε Ν.Λ.Β. δεν τις έδιναν ζωή οι μέτοχοι, αλλά εκείνοι που ταξιδεύουν τακτικά, κυρίως οι ξένοι.
Μόλις εμφανίστηκε ανταγωνιστικό καράβι εφοπλιστή, όλος ο φοιτητόκοσμος ταξίδευε αποκλειστικά με αυτό, μουντζώνοντας. Ντόπιοι και ξένοι.
Τι παραπάνω ή τι περισσότερο είχε το νέο πλοίο της γραμμής;
Πιθανόν, τίποτα. Απλά παρείχε τιμές και εκπτωτκά εισιτήρια όμοια και χειρότερα με αυτά της ΝΕΛ!
Παγιωμένη και γιγαντωμένη, η πρώην Ν.Λ.Β. είχε χάσει την ευελιξία της αλλά και την κοινωνική της ευαισθησία. Ήταν άλλη μια Ναυτιλιακή με δυσανάλογο μετοχικό κεφάλαιο, θεόρατα χρέη και πλασματικά μερίσματα.
Πρόσφατα, η μετοχική της σύσταση είναι (αφελώς) χωρισμένη σε τρία ομοιόμορφα μέρη. Ένα κομμάτι έχει γνωστός εφοπλιστής μαζί με την διοίκηση της εταιρείας. Ένα κομμάτι μοιράζεται μεταξύ ξένων θεσμικών επενδυτών και χρηματιστηρίου. Ένα κομμάτι ανήκει ακόμα σε ντόπιους, ρομαντικούς ή τοπικιστές.
Τον γνωστό εφοπλιστή δεν τον φοβάμαι, είναι γάτα. Αλλά όπως και να έχει, συνειδητοποιεί κανείς μετά από μια μεγάλη αναδρομή, πως η κατάσταση γυρνά πάλι πριν το 1972.
Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.
Όμως πρέπει να είναι ταγμένο στους εφοπλιστές του.
Παρά τα πολιτικά σχόλια, δεν εκφέρω γνώμη, μια διαπίστωση θα κάνω.
Μια εταιρεία ξεκίνησε με ένα σκεπτικό, έκανε τον κύκλο της και γύρισε πίσω στο κεφάλαιο. Τα μεγέθη δεν είναι συγκρίσιμα από τη στιγμή που το κόστος του καυσίμου από ένα 50-60% του συνολικού κόστους ταξιδιού κάποτε, με τις διαρκείς ανατιμήσεις του πετρελαίου έχει φτάσει στο 80-90%.
Τα ναύλα είναι φυσικό να αυξάνονται καθώς τίθεται θέμα επιβίωσης της εταιρίας. Όμως εκείνο που είναι δυσδιάκριτο είναι ο εμπλεκόμενος βαθμός αισχροκέρδειας. Με παλαιότερα δεδομένα, με λαϊκιστές προέδρους, μέχρι ένα σημείο είχες κάποιες σταθερές. Βέβαια, σε συνδυασμό με την κατά Μπουχέσα «Διεθνή Συγκυρία», το πιθανότερο ήταν να είχε πέσει ήδη λουκέτο.
Η ουσία είναι μία. Ο φθηνότερος τρόπος να δραπετεύσεις από το νησί ή να μεταφέρεις εμπορεύματα είναι το καράβι, μέχρι δηλαδή να πειραματιστούμε τον διακτινισμό. Και αυτός ο φθηνότερος τρόπος έχει ακριβήνει υπερβολικά, εφόσον είναι εφικτός. Σε αυτό δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, ούτε παίζει ρόλο ο τόπος καταγωγής ή η ιδιότητα των ενδιαφερόμενων.
Να ένας εναπομείναντας τομέας όπου διατηρείται η ισονομία!
Ανησυχώ και πολύ μάλιστα.
Ίσως επειδή δεν βλέπω φως, ούτε με τον Γιωρίκα ούτε με τον Κωστίκα.
Παίζονται πολλά παιχνίδια. Ο εφοπλιστής γάτα δηλώνει υπενθυμίζει διαρκώς το ιδιωτικό καθεστώς της Ναυτιλιακής. Παρά τις μπλόφες, δεν είναι εντελώς απίθανο να πραγματοποιήσει τις απειλές/ανησυχίες του και σύντομα να μάθουμε πως τα γνωστά μας για χρόνια πλοία εκτελούν δρομολόγια στην Ερυθρά Θάλασσα, μεταφέροντας Σαουδάραβες στην Αίγυπτο!
Τον χειμώνα, αφού θα έχουν λακίσει οι πάντες, θα υπάρχουν 2-3 μαθουσάλες σκυλοπνίχτες, που για να διατηρήσουν το κόστος σε υποφερτό επίπεδο, θα συνεχίσουν να παρεκκλίνουν της προδιαγεγραμμένης πορείας, ρισκάροντας περάσματα από ξέρες και βραχώδη αβαθή.
Τα έκτακτα δελτία με ναυτικά ατυχήματα ενδέχεται να πάψουν να είναι τόσο σπάνια. Οι έμπειροι ναυτικούς δεν θα καταδέχονται να δουλεύουν στα σύντομα εσωτερικά δρομολόγια για ψίχουλα και εποχιακά, ανάλογα με τις προθέσεις του κάθε πλοιοκτήτη. Δεν θα είναι ξενοφοβικό σχόλιο όταν θα φτάσουμε να μιλάμε για πληρώματα Φιλιπινέζων (σ.σ. ανειδίκευτο, ευκαιριακό, δες ΥΓ).
Μακάρι να κινδυνολογώ ασταμάτητα, γιατί σε περίπτωση (προς αποφυγή) που οι ασυναρτησίες μου επιβεβαιωθούν, δεν θα έχω ούτε μούτρα, ούτε διάθεση να παριστάνω τον προφήτη.
Ταυτόχρονα, αρχίζουν δειλά οι φωνές/παροτρύνσεις για σύσταση νέας ναυτιλιακής εταιρείας λαϊκής βάσης που θα διασφαλίζει τα τοπικά συμφέροντα! Ναι, μπορεί να ακούγεται αστείο, αλλά δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στον επαρχιακό τύπο!
Καθόλου απίθανο, διόλου επιβεβαιωμένο, οι ίδιες φωνές που πούλησαν κάποτε τις μετοχές της ΝΕΛ για να αγοράσουν λαπτόπια, να είναι εκείνες που πλασάρουν ως καινοτομία μια ξεχασμένη νοσταλγική εποχή!
Να είναι οι ίδιοι που καταδίκασαν έναν εν ζωή άνθρωπο να φτερνίζεται εσαεί σε κάθε βλάβη των δυο «Αίολος Κεντέρης», επειδή εκείνος θεώρησε αχαριστία να αρνηθεί την τιμή. Ίσως από τα λίγα πλωτά με ελληνικό νηογνώμονα που αντιστοιχεί σε αστυνομική ταυτότητα, μετά από κάτι ψαρόβαρκες του στυλ «Σταυρούλα» ή «Μαριγώ»!
Από τα λίγα λαϊκίστικα στοιχεία που παραμένουν αναλλοίωτα στον χρόνο! Όσο ζούσε, ανάλογη ταρζανιά είχαν κάνει στον Ελύτη (νομίζω). Ο άνθρωπος τα είδε όλα και έκανε τις απαραίτητες ενέργειες ώστε το καράβι να βαφτιστεί δυο φορές μέσα σε λίγους μήνες.
Μια νέα εταιρεία θα ήταν το ιδανικό. Όμως φοβάμαι πως οι εποχές είναι εντελώς διαφορετικές και η ελληνική ναυτιλία έχει κατασταλάξει τόσο που να μην σηκώνει καινοτομίες. Ακόμα και αν είχαν κάποτε αποδώσει.
Η σύσταση μιας νέας εταιρείας κοστίζει λιγότερα από ανάλογη επιθετική εξαγορά ποσοστού της ΝΕΛ. Αλλά κοστίζει…
Τόσο χρήμα που απαιτείται, δεν κυκλοφορεί και δεν μαζεύεται ακόμη και αν βάλουν το Εφραίμ μπροστάρη. Πέρα από γκρίνια, μιζέρια και καχυποψία, νέα εταιρία θα έχει να αντιμετωπίσει τον αδίστακτό ανταγωνισμό και τα υψηλά κόστη.
Επομένως περί ορέξεως κολοκυθόπιτα…
Αργά ή γρήγορα, θα φτάσουμε να παίρνουμε δάνειο και ευχέλαιο μαζί για την κακιά στιγμή που θα πρέπει να βρεθούμε εκτός νησιού. Μιλάμε πάντα για την δεύτερη εμπορικότερη θαλάσσια γραμμή της χώρας. Φανταστείτε τι γίνεται παρακάτω!
Εκτός και αν…
Οι νέοι φωστήρες ανακαλύψουν πως ο Ντι Κάπριο έχει ρίζες από τον Αφάλωνα και αποφασίσουν να ονομάσουν το χειμωνιάτικο πλοίο ανάγκης σε «Ταιτάνικ», οπότε και σας προτείνω σε ένα και μοναδικό ταξίδι!
Αυτά τα λίγα, συγνώμη για την φλυαρία.
Υ.Γ. Αν βρω το κουράγιο, ίσως κάνω τις απαραίτητες διορθώσεις και σκεφτώ τι παρέλειψα.
Υ.Γ.2. Η (όποια) ιστορική αναδρομή πάντα έγινε με μια επιφύλαξη.
Υ.Γ.3. Ξέρετε πως πιάνουν δουλειά οι Φιλιπινέζοι ναυτικοί σε ελληνικών συμφερόντων καράβια; Μου το είπαν και σας το μεταφέρω! Συγκριτικά με τους υπόλοιπους, οι Φιλιπινέζοι ταξιδεύουν λιγότερο. Κάνουν ένα-δυο μπάρκα και χάνονται. Στην πατρίδα τους υπάρχουν γραφεία ευρέσεως εργασίας που τα διαχειρίζονται…. Έλληνες! Εκείνοι τους τάζουν ζεστά χρήματα και δουλειές, ζητώντας προμήθεια. Τους λένε π.χ. για ένα μπάρκο σε ένα ποντοπόρο πλοίο με μηνιάτικο 2 χιλιάρικα ευρώ, ποσό σαφώς κατώτερο από το αντίστοιχο ενός Έλληνα συναδέλφου τους. Εφόσον δεχτούν, το γραφείο δικαιούται 25%-40% του μισθού που θα πληρωθεί ο ναυτικός. Τα λεφτά, παρά τις υπέρογκες κρατήσεις είναι μάνα εξ ουρανού για τους φουκαράδες. Προκαταβολές δεν πέφτουν, αλλά υπογράφονται ιδιωτικά συμφωνητικά με εγγυητές. Οπότε, οι Φιλιπινέζοι μπαρκάρουν και πληρώνουν στον γυρισμό. Τα γραφεία δουλεύουν με συγκεκριμένες εταιρίες, τάζοντας φτηνά εργατικά (αμφιβόλου ποιότητας) και διαρκή ροή πληρώματος. Έτσι όλοι, εφοπλιστές-νταβατζήδες-ναυτικοί εξυπηρετούνται. Επομένως, μεταξύ ναυτικών, ο όρος «Φιλιπινέζος», δεν είναι καθόλου ρατσιστική καθώς σχετίζεται με την κατάσταση που θα συναντήσουν στον επόμενο πλοίο τους. Δεν μοιάζει με την διαδεδομένη στεριανή έννοια που παραπέμπει σε οικιακή βοηθό, χαμάλη κτλ.
Υ.Γ.4 Επανάληψη, μήπως και σας μείνει. Οι 3 μεγαλύτερες εταιρίες στο Αιγαίο, οι Μινωικές, η ΑΝΕΚ και η ΝΕΛ ξεκίνησαν ως Λαϊκής Βάσης. Καμία δεν κράτησε αυτόν τον χαρακτήρα. Σήμερα έχουν τεράστια μετοχικά κεφάλαια, εξωπραγματικό δανεισμό και η διοίκησή τους έχει περάσει σε όμιλο επενδυτών.
Υ.Γ.5 Αν ο Μεταξάς είχε μυαλό τότε, αντί της Βιστωνίδας, θα είχαμε αγοράσει την Αλάσκα από του Ρώσους με τα μισά λεφτά!

Για την μπουγάτσα που δεν έτρωγε κανείς

2008-10-17T21:35:00.002+03:00

«Πέρνα το πρωί από το μπουγατσάδικο», συμβούλεψε μια φωνή.
Δεν ακούω περίεργες φωνές.
Ήταν πραγματική, προερχόταν από μια φίλη.
Αρχικά την αγνόησα. Περισσότερο από έλλειψη θάρρους.
«Τι να της πω»; Φοβόμουν.
«Της μπουγάτσας; Πες της καλημέρα»! Θα μπορούσε να απαντήσει.
Άραγε τι γυρεύω σε ένα πανδαιμόνιο ζύμης στις δέκα το πρωί; Ώρα απαγορευτική, σχεδόν ξημερώματα για έναν γνήσιο κάτοικο της Πασχαλινής Νήσου.
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω. Μάλλον δεν θα μπορούσα να δικαιολογήσω την παρουσία μου εκεί.
Ήξερα όμως ακριβώς τι έψαχνα.
Μια καλημέρα, ένα χαμόγελο και όλα εκείνα τα τετριμμένα. Μη γελάτε κουφάλες! Θα χαρώ να την πάθετε και εσείς κάποια στιγμή. Και θα σας κοροϊδεύω έως ν’ αναθεματίσετε τη στιγμή που γελάσατε!
Στην πρώτη προτροπή με έλεγαν προσωρινά... Αλέκο.
Ήταν και η πρωινή θυσία στην μέση.
«Τα αγαθά κόποις κτώνται».
Να σου πω, ρε φιλαράκι:
«Και τα όνειρα όμως, δύσκολα ανακτώνται».
Βρισκόμουν σε δίλημμα.
Άξιζε άραγε να χαραμίσω τόση μεταλλαγμένη φαιά ουσία για να συναντήσω μία γυναίκα των ονείρων μου;
Διαβαίνοντας στην πραγματικότητα, ρισκάρεις πολλά.
Πρώτο και κύριο, την απότομη προσγείωση.
Έτσι, προσπάθησα να παζαρέψω την συμβουλή.
«Μήπως να δοκιμάσω μεσημέρι, μετά τη δουλειά»;
Ήταν ανένδοτη. Η φωνή.
«Θα πας πρωί», ήχησε τελεσίδικα.
Το τρέναρα μία, δύο, τρεις. Θα μπορούσε να κυλήσει έτσι επ’ αόριστον.
Κάποτε θα έπρεπε να ακολουθήσω την συμβουλή. Ή έστω να εγκαταλείψω κάθε προσπάθεια.
Σήμερα τελικά, το πήρα απόφαση. Απέβαλα κάθε δικαιολογία και αντί τη συνηθισμένη διαδρομή, είπα να κάνω την διαβόητη παράκαμψη.
Προς το μπουγατσάδικο!
Αν δεν ορθώσεις ένα «δε γαμιέται», δουλειά δεν γίνεται.
Σίγουρα, το δικό μου «πρωί» ισοδυναμεί με το μεσημέρι της κοπελίτσας.
Ελπίζω δηλαδή να έχετε καταλάβει μέχρι τώρα πως μιλάμε για μια γυναίκα και όχι ακριβώς για μπουγάτσα.
Καθ’ οδών σχεδίαζα τις κινήσεις. Μην ακούω μαλακίες. Οι ατάκες πάντοτε είναι αυθόρμητες. Σιγά μη κάνω πρόβες. Όπως καθόταν στην τελική.
Εκείνο που με προβλημάτιζε ήταν πως θα δικαιολογούσα τον εαυτό μου σε ένα μπουγατσάδικο την ώρα που θα έπρεπε να ξεκλείδωνα το μαγαζί.
Είχα ήδη διπλοπαρκάρει δίχως πειστική απάντηση.
Πιο κάτω βρίσκεται το δισκάδικο που βασιλεύει ο Τζήφρας.
Τι πιο απλό από το προφανές;
Θα πάω στο μπουγατσάδικο και... θα ζητήσω μία μπουγάτσα.
Πρωί δεν τρώω, έλεος. Θα μου έμενε.
Κι αν χρειαζόταν να το επαναλάβω; Αυτή η δουλειά θα γίνεται;
Μέχρι να δω φως, θα συνέχιζα να τρώω μπουγάτσες;
Κοιτώντας προς το δισκάδικο, ήρθε αναλαμπή.
«Αφού ψωνίσω, θα περάσω, θα καλημερίσω και θα κεράσω τα παλικάρια μια τυρόπιτα, μια μπουγάτσα με τυρί», μπεσαλίδικα πράγματα!
Θα τους ξεκαθαρίσω:
«Κύριοι, έκανα αυτό που επιζητούσα, ετούτο το προϊόν αποτελεί ντεκόρ και ως τέτοιο είμαι αναγκασμένος να σας το κάνω δωρεά»!
Κάπως έτσι έγινε.
Εξακολουθώ να πιστεύω πως το πιο δημιουργικό κομμάτι σε μια γυναίκα είναι η «καλημέρα». Όσο μαζεύεις από δαύτες είσαι σε καλό δρόμο. Ακόμα και στις ανωτέρω τραβηγμένες συνθήκες.
Απεναντίας, αν διευρύνεις τον κατάλογο με τις «Καληνύχτες», έχεις πάρει την ξακουστή Κάτω Βόλτα, απλά περιμένεις να στο ανακοινώσουν!
Κόβω μια ματιά και διαπιστώνω γεμάτα τραπέζια. Μαγευτικό πελατολόγιο, μακάρι να μου περίσσευαν λεπτά ώστε να το ανακαλύψω.
Συνταξιούχοι των ΔΕΚΟ, μπάκουρες απροσδιορίστου ποινικού μητρώου και ανατολικές παραδουλεύτρες σε ημιαργία.
Ανεξαρτήτως έκβασης, θα γούσταρα πολύ να έφτιαχνα φανταστικά πορτρέτα απλά παρατηρώντας τους θαμώνες. Όμως είχα αποστολή.
Έβαλα μπρος το σκανάρισμα αλλά η μικρή εξαφανισμένη. Προχώρησα έτσι προς τα ενδότερα. Το ψιλομετάνιωσα καθώς αντίκρισα κάποια άλλη. Αυτά παθαίνεις με την αναβλητικότητα.
Στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων. Είχα φτάσει για μια καλημέρα και ήμουν αποφασισμένος να την δώσω. Τι και αν προοριζόταν για αλλού.
Πλησιάζω στον πάγκο και με όση ζωντάνια μου βρισκόταν, ρίχνω μια βροντερή ευδιάθετη καλημέρα. Παλικαρίσια!
Φαίνεται πως η καλή θέληση επιβραβεύεται.
Γιατί, κοιτώντας λοξά, ανακάλυψα ότι το λάγνο μικρό κοριτσάκι πλησίαζε με ένα δίσκο από το βάθος. Είχε κάτι που με τράβηξε. Εντάξει, μια χαρά κοπέλα, με όμορφο παρουσιαστικό. Αλλά σιγά μην ήταν αυτό.
Τι είμαι, κανένας τσομπάνης;
Κάθε φορά που την συναντώ, αποπνέει μια ιδιάζουσα τζαζίλα! Δείχνει μόνιμα μπερδεμένη, χαμένη, σε μια διαρκή αναζήτηση δίχως να γνωρίζει και η ίδια ακριβώς τι ψάχνει. Δεν μου ξυπνά το αίσθημα της προστασίας ή ακόμα αθλιότερα, της καθοδήγησης. Περισσότερο, συνθέτει μια τάση έλξης προς εκείνο το περίεργο σύννεφο ερωτηματικών.
Μάλλον έτσι εξαρτήθηκα. Μυρωδιά ήθελα να πάρω.
Αιφνιδιάστηκα.
Όταν ξεμένεις από ψυχραιμία, ακολουθείς τα προκάτ.
«Καλημέρα, τι κάνεις»
Μπράβο ρε φωστήρα! Τόση ίντριγκα, τόση παραπανίσια διαδρομή. Γιατί; Για μια κακογυρισμένη διαφήμιση αποσμητικού!
Παρά τους άγαρμπους χειρισμούς, ο στόχος είχε επιτευχθεί. Μάζεψα το πολυπόθητο χαμόγελο, έστω και στιγμιαία. Μετά γυρνούσε σαν το μαμούνι για παραγγελίες στα τραπέζια. Όπως την έβλεπα, μου ερχόταν να την αρπάξω και να φύγουμε. Αλλά που...
Κάπου στο ενδιάμεσο, είχε ακουστεί κάτι από αυτά με τις δυο λέξεις.
«Πως πάει»; «Τι γίνεται»; «Δε γαμιέσαι"; Ελεγχόμενο!
Ακολούθησαν τα δύσκολα.
Έπρεπε να φτάσω στα προσχήματα. Την παραγγελία.
«Μια τυρόπιτα», ζήτησα και έριχνα διαρκώς νευρικές ματιές τριγύρω, σαν τσοντάκιας σε βιντεάδικο.
Αφού θυμήθηκα να πληρώσω, πάλι καλά!
Με την ουρά στα σκέλια, αρπάζω την μπουγάτσα και πραγματοποιώ την δεύτερη φάση. Πάω το πεσκέσι στα παλικάρια αλλά μου το παίξανε κυρίες.
«Μα δεν πρέπει, μόλις φάγαμε, σήμερα δεν κάνει, νηστεύουμε», πίπες!
Εξήγησα πως χωρίς σακούλα δεν την κουβαλώ, οπότε όφειλαν να την κρατήσουν και ας την έβαζαν στον...
... μου έδωσαν τελικά σακούλα με την φίρμα του δισκάδικου και με διαολόστειλαν!
Μετέφερα μια μπουγάτσα αντερκάβερ από την προκυμαία στην φωλιά μου. Δεν αποκηρύσσω τις μπουγάτσες, σε καμία περίπτωση. Απλά ήταν εκτός εποχής.
Αποπειράθηκα να την πλασάρω σε αρκετούς περαστικούς, ακατάδεκτοι όλοι. Στο κλείσιμο την λυπήθηκα. Ήταν η καβάντζα μιας ασθενούς απόπειρας, σουβενίρ μιας ολόκληρης ιστορίας. Κρίμα να πεταχτεί στον κάδο.
Ακόμη και τώρα που διαβάζετε, αισθάνομαι αναποφάσιστος.
Να επιστρέψω και να αναλογίζομαι αν έπεσε Χ ή πρόκειται για επικοινωνιακή αστοχία; Ή να διευθετήσω το ριζικό της μπουγάτσας, που στο τέλος αυτής της εξιστόρησης, δεν έφταιγε σε τίποτα.
Ίδωμεν...

Υ.Γ. Η φωτογραφία άσχετη με το θέμα μας. Αλλά ο πρώτος που θα αποκαλύψει την ταυτότητα των εικονιζόμενων... μάλλον κερδίζει μια μπουγάτσα!